వీకెండు ముచ్చట్లు....

అటెన్షన్ ప్లీజ్, రియల్ వరల్డ్ నుండి బ్లాగ్ వరల్డ్,  ఫ్లయిట్ నెంబర్ RB5512 మరి కొద్దిసేపట్లో ల్యాండ్ అవబోతుంది.....

హలో హలో హలో.... బాగున్నారా అందరూ. Very glad to see you all :)

అరె ఏందిది!  నా రాకను పురస్కరించుకొని స్వాగత హారతులిచ్చి, గజమాలలు వేసి, గజారోహణం చేయించి పురవీధులలో ఊరేగిస్తారనుకుంటే  ఇంత తక్కువ జనాలా!? వీకెండును అంతబాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నారా. అబ్బోస్ మీకొక్కరికేనేంది  మాకూవుంది వీకెండు, మేము చేశాం ఎంజాయ్‌మెంటు. ఇగో ఈ పోస్టు నిండా ఆ సంగతుల్ స్మృతుల్ నింపేస్తాను చదివి ఆనందిద్దురుగాని..

ఉపాద్ఘాతము

అనగా అనగా అనగా... ఒక నెలరోజుల క్రితం హైదరాబాద్ నగరమందు ఉండెడి ఇద్దరు  ఘోటక బ్రహ్మచారులకు సాటి గుంటూరు వైద్య బ్రహ్మచారి తన అమృతహస్తములతో చేసే వంటలను  రుచిచుడ మనసైనది. పరస్పరం చర్చించుకున్నమీదట ఓ మంచి శుక్రవారం ( ఈ పదం యొక్క పుట్టుపూర్వోత్తరాల కోసం 'డైరీ'ని, ఇది ఎంత మంచిదో తెల్సుకునేందుకు 'పాకవేదాన్ని' తిరగేయండి)  గుంటూరు బయలుదేరవలెనని , ఈ కార్యాచరణకు వ్యతిరేకంగా హరిహరాదులు ఏకమైనను ప్రతిఘటించి వాటిని విఘటించి (అర్ధం వెతకొద్దు, మాఆఆంచి ఫ్లో లో వచ్చేసింది) వెళ్ళవలెనని అనుకుంటిరి. ప్రయాణానికి రెండు రోజులనగా ఎర్పాట్లలో నిమగ్నమైన పెద బ్రహ్మీకి  చిన బ్రహ్మీ నుండి కాల్ వచ్చినది. ఏమిటి నాయనా అని అడగ్గానే అవతలి వైపునుండి ఒకటే ఏడుపు.

"మా మేనేజరుడు సెలవు ఇవ్వననీ, పాలుగారే పసివాడినని కూడా చూడకుండా నాతో వెట్టిచాకిరి చేయించుచున్నాడు బాబోయ్. నేను రాలేను వాఆఆఆఆఆఆఆఆఆ"

"ఒస్ అంతేనా, ఈ చరాచర సృష్టిలో ఏ మేనేజరుడు అడిగిన వెంటనే సెలవు ఇస్తాడుగనక మీవాడిని గూర్చి అంతలా దుఃఖించడానికి. నువ్వే గట్టిగా ప్రయత్నం చేయ్యాలి. కాదు కూడదు అంటే ఏదో జబ్బు చేసింది టాబ్లెట్లు కొనడానికి గుంటూరు వెళ్ళాలి అని చెప్పు. అదియునూ కుదరదంటే చెప్పాపెట్టకుండా వచ్చెయ్, తిరిగొచ్చాక కారణం అడిగితే యాక్సిడెంట్ అయ్యిందని చెప్పు, చెయ్యడానికి నేను కట్టుకట్టడానికి డాట్రు ఎంతోకొంత సహాయం చేస్తాం" అని ఉపాయం చెప్పాడు పెద బ్రహ్మీ. భయంవల్ల అనుకుంటా అంత చెప్పినా పాపం అతను ధైర్యం చేయలేకపోయాడు. సరే ఇతగాడు రాలేడు కదా తోడుగా మురళీధరుడిని వెంటబెట్టుకు వెళదాం అని యోచించి అతడిని సంప్రదించాడు, చివరకు అతను కూడా 'నామాలు' పెట్టడంతో విధి బలీయమైనది,ఈమారు తనకొక్కడికే అమృతపాన యోగమున్నది కాబోలని తలంచి బయలుదేరెను.

అధ్యాయము

తెల్లవారుఝామున గుంటూరులో బస్సు దిగగానే కౌటిల్య ఫోన్ చేశాడు, "వందేళ్లు డాట్రు. ఇప్పుడే బస్సు దిగాను నీకు ఫోన్ చేద్దామనుకునే లోపు నువ్వే చేశావ్. ఇప్పుడు ఇక్కడి నుండి ఎలా రావాల"ని అడిగా.

" నీ ఎదురుగా, చుట్టుపక్కలా ఏదైనా విగ్రహం ఉందా" - అవతలి వైపునుండి ప్రశ్న

"ఆ ఉంది"

"అయితే కొంచెం బాడి రైట్ టర్నింగ్ ఇచ్చుకొని తిన్నగా ఓ అరకిలోమీటర్ వచ్చెయ్... ఈసారి  మూడు విగ్రహాలుంటాయ్. వాటిని దాటుకుంటూ పదడుగులు వేస్తే రామాలయం పక్కన ఇంకొక విగ్రహంలా నేను ఉంటాను"

ఈ విగ్రహాల భాషేంటో అర్ధం కాక కొత్త ఊర్లో తెలీనోళ్లతో ప్రశ్నలు ప్రయోగాలు ఎందకని ఇచ్చిన డైరెక్షన్స్ ను యాక్షన్ లో పెట్టా. గుడి దగ్గరరికి చేరుకోగానే డాట్రు హనుమంతుడిలా వచ్చి తన రూంకు తీసుకొనిపోయాడు. ఎప్పుడు చూసినా వంటలూ పుస్తకాలని అంటువుంటాడు లంకంత కొంప ఉంటుందనుకున్నా. అబ్బే సింగిల్ రూము! book rack మాత్రం ఉంది  "ఇదెంటిది, త్రిబుల్ కిచెన్ + బెడ్‌రూం+హాల్ ఊహించుకున్నాను. నిత్యం రుబ్బురోళ్ల చప్పుడుతో, పెనం మీద ఐటెమ్స్ ఘుమఘుమలతో అలరారుతుందనుకుంటే నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చావ్. ఇది నీ రూమేనా"ని అడిగితే హిహ్హిహ్హి అని నవ్వేసి, వంట చేసుకుంటే ఇదే కిచెను, చేసింది తింటె ఇదే డైనింగ్ రూము, చదువుకుంటుంటే ఇదే హాల్, పడుకుంటే ఇదే బెడ్‌రూము అని బ్రహ్మీఙ్ఞాన ఉపదేశం చేసి తను స్నానం పూజ కానిచ్చేలోపు కంప్యూటర్‌లో మొహం పెట్టి నెట్టింగో కుర్చిలో దేహం పెట్టి రీడింగో చేసుకొమ్మని బంపర్ ఆఫర్ ఇచ్చాడు.

స్నానాలవీ కానిచ్చాక ఆ రోజు అమరావతి వెళ్ళాలని అనుకున్నాం. బ్రేక్‍ఫాస్ట్ చేద్దామని "పద కౌటిల్యా..అలా దారిలో ఎక్కడైనా దోశలో ఇడ్లీలో తిందామ"న్నా. శంకరాభరణంలో శంకర శాస్ర్తిలా "చారీ..." అని కౌటిల్య అనేసరికి కొంచెం భయపడ్డా. మా ఊరికి వచ్చి అందునా నా ఇంటికొచ్చి ఎక్కడో బయట తింటానంటావా. వండిపెడదామని సరుకులన్నీ తీసుకొచ్చా.అలా కూర్చొని ఉండు వేడి వేడిగా దోశలు వేస్తానని చెప్పి కూర్చొబెట్టాడు. గుంటూరు మిర్చి ఘాటు తగులుతుందేమో అనుకున్నా..... పోయినసారి వేణు శ్రీకాంత్ గారు వచ్చినపుడు చాలా వాడేసాడంట నాకు కొన్నే మిగిలాయి . కౌటిల్య ప్లేట్లో దోశలు వేస్తుంటే వాటిని తింటూ జనాలను ఉడికించడానికి ప్లస్సులో పోస్టులు వేసా. తినడం ముగించి బయలుదేరబోతుండగా శేఖర్ ఫోన్ చేశాడు పది నిముషాల్లో వస్తానని. సరే ముగ్గురం కలిసి బయల్దేరదాం అనుకొని ఓ గంటసేపు వెయిట్‌ చేశాం.గంట దాటాక పదినిముషాలకు శేఖర్ వచ్చాడు. బ్లాగు ఫొటోలో చూసి నాలాగే యువబ్రహ్మీ అనుకున్నా....అమితాబ్ బచ్చన్ హైటుతో ప్రసన్నవదనంతో ఉన్న పెద్ద (అలియాస్ ముదురు) బ్రహ్మీనే!! రావడం రావడమే 'ఎక్కడ ఎక్కడ వంట సామాన్లెక్కడ' అనడగడం మొదలెట్టాడు. ఇతగాడి గురించే కాబోలు డాట్రు ఆ సామాన్లన్నీ మంచం కిందకు సర్దేసాడు ;)
ఈ బాబు గురించి రెండు ముక్కలు చెప్పాలి. చూడడానికి నోట్లో వేలు పెడితే కొరకలేని అమాయకుడిలా కనపడతాడుగాని సైలెంట్ గా పంచులు వేస్తాడు. ఎవడ్రా అన్నాడు అని మనం చుట్టుపక్కల చూస్తే ఇలా అమాయకమైన ఫేస్ ఒకటి కనిపిస్తుంది

ఛ... ఇలాంటి  ఉత్తముడినా అనుమానించింది అనుకునేలోపే ఇంకో పంచ్ పడుతుంది. గుంటూర్ లో ఉన్న మూడు రోజులు పాపం డాట్రు, శేఖర్ పంచ్‌లకు బలైపోయాడు   పిచ్చాపాటి కబుర్లు చెప్పుకొని ఇక లంచ్ చేసి బయల్దేరదామని లంచ్ కోసం వండడం మొదలు పెట్టాడు డాట్రు. ఏసీ లో కూర్చోబెట్టి పొయ్యి దగ్గర తను కష్టపడుతుంటే గుండె తరుక్కుపోయింది. పోని మేమేన్నా సాయం చేయమా అని శేఖర్ అడిగాడు. "బాబు ఈ ముక్క బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేస్తున్నపుడె అడిగా... ఉహూ, ఇల్లే, నహీ అంటున్నాడు. అథిది మర్యాదంట. అంతగా సాయం చేయాలనుంటే కమ్మగా మజ్జిగ చేసి ఇస్తాడు. తాగి పెడదాం" అన్నా. ఉత్తినే ఫార్మాలిటి కోసం అడిగా చారి. నిజంగా చేస్తామా ఏంటి అన్నట్టు ఏదో వినపడితే తిరిగి చూసా. చెప్పాను కదా.. పైన పెట్టిన ఫేస్ కనిపించింది. 

ఏమాటకామాటే డాట్రు పప్పు చేశాడూ, వేడివేడి అన్నంలో వాళ్లింట్లో చేసిన నెయ్యి వేసుకొని తింటే అనిపించింది... ఆహా నభూతో నభవిష్యతి. ఈ కాలపు ఆడ స్త్రీలేడిస్ కు వంట నేర్పగల ఏకైక వ్యక్తి మా డాట్రే  అంటే అతిశయోక్తి కాదు (హమ్మయ్య తాంబూలాలిచ్చేశా ఇక....  ) సుష్టుగా తిన్నాక ఎటూ కదల్లేని స్థితిలో ఉన్నామని గ్రహించి అమరావతి వద్దు ఆదమరచి నిద్రపోదాం అని డిసైడ్ చేశాం. రాత్రికి వేణుగారు టైటానిక్ సినిమాకు టికెట్లు బుక్ చేశారు. నడి సముద్రంలో, గాలివానలో టైటానిక్ మునిగిపోవడం చూస్తూ మధ్యమధ్యలో జోకులేసుకుంటూ సినిమా ముగించాం. సమయంలేక వేణు గారితో ఎక్కవ మాట్లాడలేకపోయా.

ఆ తరువాతి రోజు ఉదయమే లేచి నేను డాట్రు అమరావతి వెళ్లి అమరేశ్వరుని దర్శనం చేసుకున్నాము. గుడి దగ్గర కృష్ణానదిని చుస్తే చాలా బాధేసింది. నీళ్లన్నీ ఎండిపోయి పిల్ల కాలవలాగా కళావిహీనంగా ఉంది, ఒక రకంగా హైదరాబాద్‌లో మూసి లాగా ఉంది. గుడినుండి ఆర్కియాలజి మ్యూజియం, పక్కన ఉన్న పార్క్ వెళ్ళాము. డెవలప్‌మెంట్ హైదరాబాలోనే కాదు అమరావతిలో కూడా ఉంది అని పార్క్ లో ఓ జంటను చూసాక తెలిసింది. సాయంత్రం శేఖర్ తో కలిసి విజయవాడ దుర్గమ్మ దర్శనం చేసుకున్నాము. వెళ్ళిన మూడు చోట్లా కౌటిల్య చక్కగా స్తోత్రాలు చదువుతుంటే గుడికి వచ్చినవాళ్ళు, పూజారులు మమ్మల్ని ఒక విధమైన గౌరవంతో చూసారు, రద్దీగా ఉన్నా వేళ్లెందుకు మాకు దారినిచ్చారు. కౌటిల్య వల్ల దుర్గమ్మను చాలా దగ్గరగా సుమారు అరగంటపాటు దర్శించుకునే అవకాశం కలిగింది . ఆ తరువాతి రోజు ఉదయం మంగళగిరి వెళ్ళాము.

మంగళగిరి కొండ ఒక అగ్నిపర్వతమంట....అది బద్దలవకుండా ఉండేందుకు కొండమీద కొలువున్న నరసింహస్వామి నోట్లో బెల్లం నీరు పోస్తారు. అగ్నిపర్వతం బద్దలవడం అనే ఓ క్లిష్టమయిన సమస్యను  నిత్యం నీరు పోయడం ద్వారా తీర్చడమనే ఆలోచన ఆశ్చర్యంగా అబ్బురంగా అనిపించింది. వైఙ్ఞానికంగా అదొక అద్బుతం. కాని నిత్యం నీరు ఎవరు పోయాలి? ఆ బాధ్యత ఎవరు తీసుకుంటారు? ఇక్కడే భక్తి అనే అంశాన్ని చేర్చి ప్రజలే ఆ పని చేసేలా మలిచిన మన పూర్వీకులను మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయా.

వెంకటగిరి నుండి గుంటూరు తిరుగుప్రయాణమయ్యి కాసేపు రెస్ట్ తీసుకున్నాక 'బ్లాగు పుస్తకం' పరిచయ సభ కోసం, నేను అటునుంచి అటు ఇంటికి వెళ్ళడం కోసం మళ్ళీ విజయవాడ వెళ్ళాం. పుస్తక పరిచయ సభకు వెళ్ళే ముందు విజయవాడలో పుస్తకాల షాపింగ్ చేశాం, సుజాతగారు రెహ్మాను.. వీళ్లందరిని తీసుకొనొస్తే మాకు కొనుక్కొడానికి ఇంకేమి మిగలవని డాట్రు ప్లాను :) మేము వేళ్లేసరికి సభ ప్రారంభమయింది. 'ఆది బ్లాగర్' చావా కిరణ్ గారు (ఇలా అనాలి అని కౌటిల్య చెప్పాడుమరి, కారణాలు తెలియవు ఎప్పటిలాగే నవ్వుతూ సభ ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు.  నేను శేఖర్ బుద్దిమంతుల్లా ఆఖరు వరుసలో కూర్చున్నాము. మేము ఇంత బుద్దిగా ఉన్నా కూడా రెహ్మాన్‌కు నచ్చలేదేమో సుజాతగారితో ఏదో చెప్పి మా ఇద్దరితో పుస్తకం ఆవిష్కరింపచేశాడు . అంటే మొత్తంగా మాతోనే కాదు 'షాడో' మధుబాబుగారి లాంటి పెద్దవారు చేశాక కూడా కొన్ని మిగిలిపోతే ఫొటొలో నిండుగా కనపడడానికి ఫిల్లర్స్ లా అన్నమాట ;)

అయినా రచయితల ఆదరం చూస్తే ముచ్చటేస్తుంది. మొన్న హైదరాబాలో సభ  చేసినపుడు వెళితే పుస్తకం బహుమానంగా ఇచ్చారు. ఇప్పుడేమో ఆవిష్కరణ చేయమన్నారు, రేప్పొద్దున్న పుస్తకం రాస్తూ నాకు అంకితం ఇచ్చేస్తారేమో అని అనిపిస్తుంది వీళ్ల అభిమానం చూస్తే. నాలాంటి పెద్దలను గౌరవిస్తుంటే కాదనలేకపోతున్నాను కూడానూ సభకు విజయవాడ, ఆ చుట్టుపక్క బ్లాగర్లు చాలామంది వస్తారు వారందరిని కలవచ్చు అనుకున్నాను, ప్చ్, 'తెలుగుకళ' పద్మకళగారు ఒక్కరే వచ్చారు.

సభ అయ్యాక మరోసారి పుస్తకాల షాపింగ్ చేసుకొని శేఖర్‌కు సెండాఫ్ ఇచ్చి, కిరణ్ గారితో చిన్న మిర్చిబజ్జీ పార్టి చేసుకొని ఆయన/రచయతలు ఇచ్చిన డిన్నర్ స్వీకరించి బస్ స్టేషన్ చేరుకున్నా. సరిగ్గా అదే సమయానికి మూర్తి అక్కడే ఉన్నాడని తెలిసింది. మేము వచ్చాక తెలిసిందేంటంటె తను అంతకుముందే బయలుదేరాల్సిందని, కలిసి వెళ్ళొచ్చని తన టికెట్ కాన్సిల్ చేయించుకున్నాడట. ఏమిటో ఈ బ్లాగానుబంధాలు. అంతకుముందెన్నడూ  ప్రత్యక్ష పరిచయం లేకపోయినా కేవలం బ్లాగ్/ప్లస్సు పరిచయం ఉన్నందుకు వాళ్లను కలవాలనుకోవడమూ, కలిసాక ఆనందపడటమూ, మొదటిసారి కలిసినా ఎప్పటినుండో పరిచయం ఉన్నవాళ్లలాగా మాట్లాడేసుకోవడమూ.. ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. తన 'పల్లీ పొట్లం' గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఇంత చక్కని ఙ్ఞాపకాలను అందించిన  కౌటిల్యకు, వేళ్లేంతవరకు అక్కడే ఉన్న రహ్మానుకు వీడ్కోలు చెప్పేసి హైదరాబాద్ బయలుదేరాము.

PS: నువ్వు ఎక్కదలచిన రైలు ఒక జీవితకాలం లేటు అన్నట్టు బహులేటుగా శేఖర్ కోరిక మేరకు రాసిన ఈ పోస్ట్ అంతకు ముందు మాట ఇచ్చిన ప్రకారం చాణక్యకు అంకితం.

తెలుగుబాట

మొన్నటి ఆదివారం రోజున e-తెలుగు వారు 'తెలుగు భాషాదినోత్సవం' సందర్భంగా తెలుగుబాటను నిర్వహించారు. కార్యక్రమం జరిగేది హైదరాబాదులోనే కాబట్టి నేను కూడా పొలోమంటూ వెళ్లాను. అప్పటికి చాలా రోజులనుండి బ్లాగులలో, బజ్జుల్లో, ఫేస్‌బుక్, ఆర్కుట్‌లో కార్యక్రమం గురించి ప్రచారం జరుగుతూ వచ్చింది. కార్యక్రమం ఉదయం 9:00 నుండి మొదలౌతుంది అని తెలుసు, కాని ఇండియన్ టైము ప్రకారం ఓ ఇరవై నిముషాలు ఆలస్యంగా వెళ్లాను :D. అప్పటికి e-తెలుగు సభ్యులు కరపత్రాలు, బ్యానర్లు సిద్దం చేస్తున్నారు. చేరుకోగానే లినక్స్ ప్రేమికులు రెహ్మాను, ప్రవీణ్ ఇళ్ళ పలకరించారు. ఓ స్టిక్కర్ లాంటిది అతికించేసి ఓ పెద్దాయనకు నన్ను అప్పగించేసి రెహ్మాన్ చక్కా వెళ్లిపోయాడు, తన పనిలో నిమగ్నమైపోతూ, అందరిని సమన్వయపరుస్తూ. 'హలో', ' హాయ్', 'గురూ గారు మీరా!!' అనుకున్నాక ఆ పెద్దాయన అంచేత నే చెప్పోచేదేంటంటే అబ్భాయ్ ఇంద ఈ బ్యానర్‌ను ఓ చేత్తో పట్టుకో ఇంకో చివరను నే పట్టుకుంటా అన్నారు. అలగే అనేసి అక్కడికి వచ్చిన రిపోర్టర్లకు సామూహికంగా ఫొజులిచ్చి నడక మొదలుపెట్టాం. 

దారివెంట తెలుగు గురించి నినాదాలు చేస్కుంటూ నడిచాం ఆదివారం కాబట్టి నడక మార్గంలో జన సందోహం ఎక్కువగా లేదు. ఇలాగైతే ప్రయోజనం ఉండదనుకొని సిటిబస్సులు ఎదురవగానే కొంచెం స్వరం పెంచి గట్టిగా అరవడం మొదలుపెట్టా, పాపం మిగతావారు అది 'యువరక్తం', 'ఉత్తేజం' అని అనుకున్నారేమో !! ఐతే మా అందరికంటే చురుగ్గా నడక ఆసాంతం ఓ పెద్దాయన ముందుండి నినాదాలు చేయించారు. ఆయన 'యువభారతి' అనే సాంస్కృతిక సంఘం సభ్యులట. మిగతావారందరం సగం దూరం అయ్యేసరికి డీలా పడిపోతే ఆయన మాత్రం రెట్టించిన ఉత్సాహంతో నినాదాలు చేశారు. నడక ముగిసిన తరువాత తెలుగు విశ్వవిద్యాలయంలో సభను నిర్వహించారు. సభలో మాట్లాడిన వక్తలపేర్లు ఒకరిద్దరివి తప్ప గుర్తులేదు. అందులో ప్రస్తావించిన విషయాలు స్థూలంగా...

౧)తెలుగు  భాష మనుగడ సాగించాలి అంటే ఆ పనికి ప్రజలే పూనుకోవాలి. ఈ విషయంలో ప్రభుత్వాలను, పాశ్చాత్య పోకడలను నిందించడమో సరికాదు.

౨) భాష వాడుకలో ఉండాలి అంటే ప్రభుత్వాలు, ప్రసార సాధనాల బాధ్యత కూడా ఉంటుంది. ఈ రెండింటికి ప్రజల ఆలోచనలను ప్రభావితం చేసే శక్తి ఉంటుంది.

ఈ రెండూ కాస్త పరస్పర విరుద్దంగా అనిపించినా సబబుగానే తోచింది.

సభ ముగిసిన తరువాత విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణంలోని తెలుగు తల్లి విగ్రహానికి పెద్దలు పూలమాలలు తొడిగారు. మాలాటి కుర్రవెధవలం ఒకరితో ఒకరం పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుంటూ, ఫొటోలకు ఫోజులిచ్చుకున్నాం. ఇప్పటిదాకా బ్లాగు/బజ్ ద్వారా మాత్రమే తెలిసిన బ్లాగర్లు తెలుగుబాట ద్వారా ప్రత్యక్షంగా కలిసారు. చాలా ఆనందం కలిగింది.

 

కోతికొమ్మచ్చి:

మొన్నొకరోజు ఓ దగ్గర వెయిట్‌చేస్తూ కూర్చున్నా. నా వెనక ఇద్దరు అమ్మాయిలు,అప్పటివరకు ఒకరికి ఒకరు పరిచయంలేదు, మాట్లాడుకుంటున్నారు.  అబ్బో, ఇంగ్లీష్ లో దడదడలాడించేస్తున్నారు 

" Yeah, Hyd is such a beautiful city. I very much wish to settle here........ etc etc"

"We stay in XYZ area, actually we are going out on a holiday trip this sunday to ABC..."

"so it is gonna be a funday trip :) "

"WoW ! how beautiful "

etc etc

ఇంతలో రెండో అమ్మాయ్ ఫోన్ మోగింది, తను లిఫ్ట్ చేసి " ఆ నాన్నా, పని ఇంకా అవలేదు. మరోగంటసేపు పట్టోచ్చు....."అనేసి పెట్టేసింది. ఓహో అమ్మి తెలుగే! అని మనసులో అనుకుని వారి మాటలు అలాగే వింటున్నా. 

ఇంతలో మొదటి అమ్మాయి ఫోన్ మోగింది, ఆమె లిఫ్ట్ చేసి " ఆ... నా ఫోన్ లో బ్యాలెన్స్ లేదు. ఓ హండ్రెడ్ వెయ్యమను...." అంది. వార్ని ఇద్దరు అమ్మిలు తెలుగేనా అని ఆశ్చర్యపోవడం నావంతైంది.

జై తెలుగు!  జైజై తెలుగమ్మాయిల్స్ !

ఖేల్ ఖతం దుక్నం బంద్

హ్మ్....రెండేళ్ల క్రితం తడబడుతూ భయపడుతూ మొదలైన పయనం, కనీసం నా అనుకోలులో, మూడు కెవ్వులు ఆరు కేకలు కొన్ని నిట్టూర్పులు హర్షాతిరేకాలతో గడచిన సమయం ఈరోజుతో ముగియబోతుంది.......................................It all comes to an end today

***************************************************************************

రెండుచేతుల్తో సామాన్లు పట్టుకొని స్టేషన్ బయటకు వచ్చా.. అక్కడనుండి క్యాంపస్‌కు టాక్స్లిలోనా ఆటోలోనా ఎలా వెళ్ళాలో ఆలోచిద్దామని. ఐతే అక్కడే  కాలేజ్ నుండి కొందరు విద్యార్దులు స్టేషన్‌లొ హెల్ప్ డెస్క్‌లాంటిది ఏర్పాటు చేసారు. అక్కడికక్కడే వచ్చినవారి వివరాలు తీసుకొని 'మీ కోసం బస్సు ఏర్పాటు చేసా'మని చెప్పారు. అదెక్కేసి దారి వెంబడి కనబడుతున్న ఎర్ర భవనాలు చూసి ఎంతైనా కమ్యునిస్టు కంట్రీ కదా అనుకున్నా (బెంగాల్ ఒక రాష్టం కదా కంట్రీ ఎంటి అని ఆ డౌటేంటి మీకు...ఎబ్బే అస్సలు బాలేదు ). క్యాంపస్ చేరే మార్గంలో ఓ రైల్వే ట్రాక్‌వుంది, చుట్టుపక్కల కొన్ని పండ్ల బండ్లు కిరాణా షాపులు కనిపించాయి.... హ్మ్ టౌన్ బాగానేవుంది అనుకునేలోపే కాలేజ్‌లో ఎంటరయ్యాం అని ఎవరో అనడం వినిపించింది. ' ఆ...... రైల్వే ట్రాక్ పక్కనే కాలేజేంది !!' అనే అనుమానం చెబితే కాన్పూర్‌లో కూడా అంతే బాస్, పైగా మనదే బెటర్ ట్రాక్‌కు కొద్దిపాటి దూరంలోవుంది అని పక్కనున్నతను అన్నాడు. ఓహో అలాగా అనుకొని హాస్టల్‌కు చేరుకున్నా. అక్కడ కొంతమంది కొత్త స్నేహితులు కనిపించి స్వాగతం పలికారు. ఆ తరువాతరోజు  రిజిస్టేషన్ సెమినార్‌తో ప్రారంభమైన ఖరగ్‌పూర్ జీవితం మిగిల్చిన ఆనందాలు,నిరాశలు,అనుభూతులు అన్నీ ఇన్నీకాదు. నన్నునాకు కొత్తగా మరింతలోతుగా పరిచయం చేసారు ఇక్కడి స్నేహితులు. 

ఒక్కొక్కరిది ఒక్కో నేపథ్యం, ఒక్కో ప్రాంతం, ఇంజనీరింగ్‌లోనివి ఉద్యోగ జీవితంలోనివి ఎన్నో అనుభవాలు. వెరసి ఒక encylopedia లోని విషయాలవంటి వైవిధ్య మనస్తత్వాలు. అటువంటివాళ్లతో గడిపిన కొన్ని క్షణాలు కొన్ని సంఘటనలు ఇక్కడ నెమరువేసుకుంటూ..........................

*) హరిప్రసాద్ చౌరాసియా గారి కచేరి:

నాకా సంగీత జ్ఞానం నిండు సున్నా....ఐనాకాని విశ్వనాథ్ వారివో, పాత సినిమాలో చూస్తున్నపుడో వాటిలో సాంప్రదాయ సంగీతం విన్నపుడు నాకు కూడా ఎంతోకొంత తెలుసనుకొని తెగ ఫీలయిపోయి పరవశించిపోతుంటా. అలాంటిది ఒక సాంకేతిక కళాశాలలో ఇలాంటి సాంప్రదాయ సంగీత కచేరి ఏర్పాటు చేస్తున్నారని తెలిసి, అందుకు ప్రవేశం *ఉచితం* అని తెలిసి ఉబ్బితబ్బిబ్బైయ్యాను. సంగీతపరంగా కచేరిని ఆస్వాదించడమేమోగాని అయన వేణునాదాన్ని అప్పుడపుడు ఆయన చెప్పిన సరదా మాటలు విని చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. అంత పెద్దాయన ఈ వయసులో ఇలా ఎలా ఉండగలుగుతున్నారని. మొత్తానికి కార్యక్రమం ఐపోయేపట్టికి నాలో ఒకింత గర్వం ఒక కచేరి విన్నానని.....

*) దీపావళి:

దీనిపై ఈ పాటికే ఓ టపా రాసాను, కాలేజిలో ఎలా సెలబ్రేట్ చేస్తారు అని. ఫొటొలో చూస్తే బాగుంటిగాని అంతబాగా మన కళ్ళరా దర్శనం చేస్కోవాలంటే మాత్రం దిమ్మతిరిగిబొమ్మ కనపడుతుంది. విషయం ఏంటంటే మట్టిదీపాలతో కళాకృతులు తయారుచేసాక ముందుగా వాటిని న్యాయనిర్ణేతలు చూస్తారు. పైకి-కిందకు ముందు-వెనకా ఎగాదిగా చూసేసి మార్కులు వేసుకొని వెళ్ళిపోతారు. చిన్నచిన్న కుందులతో అలంకరణ చేస్తాం కాబట్టి అవి ఎక్కువసేపు ఉండవు అందుకని ఇలా జడ్జిలు వెళ్తారోలేదొ అభిమాన నటుడి సినిమాకు మొదటిరోజు పోటెత్తినట్టు జనాలు ఒకరినొకరు తోస్కుంటూ నెట్టేస్కుంటు లోపలికొచ్చేస్తారు. ఇహ లేడీస్ హాస్టల్ దగ్గర సందడి గూరించి చెప్పక్కర్లేదు . పే.....ద్ద కాంపిటీషన్ ఉంటుంది వాళ్ల హాస్టల్ గేట్ల దగ్గర. అలా సెక్యూరిటివాడు గేటు తెరవంగానే డ్యామ్ నుండి పొంగిపొర్లే వరదనీటిలా దూసుకెళ్ళిపోతారు.  బతికుంటే  బర్డ్‌వాచింగ్  చేసుకోవచ్చు అనుకునే నాబోటీవాళ్లు (ఇదొక సాపేక్ష సత్యం ) ఒరేయ్ రేపు ఎవడొ ఒకడు LAN లో share  చేస్తాడు అని చెప్పేసి తాపీగా Rangoli లాంటివి చూసేసి బయటపడి ఎవరి హాస్టల్ దగ్గర వాళ్ళు పఠాకులు కాల్చుకుంటాం.

*) సిక్కిం

మొదటి సెమిస్టరు అయ్యాక స్నేహితులు కొందరు ఎక్కడికైనా లాంగ్ ట్రిప్ ఒకటి వెద్దాం అని ప్రతిపాదిస్తే ఇప్పుడు PG చేస్తూ ఎంతమంది వస్తారు ఇలాంటివాటికి అనుకున్నా. పట్టుమని నలుగురం కూడా ఖచ్చితంగా చెప్పలేకపోయాం. ఆ తరువాత ఫిబ్రవరిలో మా క్లాస్మేట్, గురూజీ ( ఈయన అసలు పేరు అబనీశ్వర్, ఉపాధ్యాయుడు ఓ ముప్ఫై ఉంటాయ్.  మా క్లాస్‌లో అందరికి ఇష్టుడు అభిమానంగా గురూజీ అని పిలుచుకుంటాం) వెంటపడి వెంటపడి టూర్ ఫైనలైజ్ చేసాడు. ఇంజనీరింగ్‌లోనే కులూ-మనాలీ వెళ్ళాను, ఇప్పుడు మళ్ళా అంతగా ఎంజాయ్ చేయగలనా లేదా అనే అనుమానంతోనే నేనుకూడా బయల్దేరా. కాని ఒక్కసారి బెంగాళ్ సరిహద్దులు దాటుకుంటు సిక్కిం ప్రవేశించగానే నా అభిప్రాయం మొత్తం మారిపోయింది. కొండలు లోయల్తో, పచ్చని సోయగాలతో తనని తాను సింగారించుకున్న ప్రకృతికాంతను చూసి ఈ చదువులు ఉద్యోగాలు గట్రా అన్నీ వదిలేసి శాశ్వతంగా అక్కడే ఉండిపోవాలనిపించింది. అక్కడ గమనించిన ఆశ్చ్యర్యకరమైన విషయం ఆడవాళ్లే వ్యాపారలు, ఇంటిసంగతులు చుసుకోవడం.  టీకొట్టు దగ్గర్నుండి హోటళ్లు నడపడందాకా అన్నీ ఆడవాళ్లె చేస్తారట. మొగుడు అనేవాడు ముప్పూటలా తిని తొంగుంటాడు అంతే లేకపోతే టూరిస్టు బండ్లు అవీ గట్రా నడుపుతుంటాడు. మా గురూజిది ఈశాన్య భారతదేశం, ఆయన అప్పుడపుడు చెబుతుండేవాడు వాళ్ల దగ్గర 'కట్నం' అనేది ఉండదని, అడగితే పెళ్లికూతురు చెప్పిచ్చుకొని కొడుతుందని, తక్కిన భారతదేశంలో కట్నం తిసుకుంటారు అని తెలిసి ఆశ్చర్యపడ్డానని. ఏంటి ఇదంతా నిజమే అనుకున్నాగాని అక్కడ ఆడవాళ్ళు చేసే పనులు చూసి నిశ్చయించేసుకున్నా వీళ్లు చెప్పుతీసి కొట్టడంలో తప్పు లేదని.


ఎత్తైన హిమాలయాలు ఆ కొండల్లో మైదాన ప్రాంతాలు, ఊపిరాడటం కష్టంగా ఉన్న ఆ ప్రదేశాల్లో జవాన్లతో కొంచెం సమయం గడపటం, ఇండియాలో ఉన్నామా ఫారిన్‌లో ఉన్నామా అన్నట్టు ఉండే రాజధాని గ్యాంగ్‌టాక్ వీధులు, పసందైన మోమోలు సిక్కింలో గడిపిన ఆ ఏడెనిమిది రోజులు మాత్రం మరపురానివి. గురూజీ లేకపోయుంటే మా టూర్ ఒక ప్రతిపాదనగానే మిగిలిపోయేది.




*)

Yes....... తన పదవీకాలంలో భారతదేశపు అత్యంత ప్రీతిపాత్రుడైన రాష్టపతిగా పేరు తెచ్చుకున్న కలాం గారితోనూ ఒక అనుభవంవుంది. అసలు అలాంటి ఒక వ్యక్తిని కళ్ళారాచూసే అవకాశం వస్తుందని కలలోకూడా అనుకొని వుండను. క్రితం జనవరిలో ఐ.ఐ.టి ఖరగ్‌పూర్ ఒక ప్రతిష్ఠాత్మకమైన ప్రయోగం చేపట్టింది. విద్యార్దులు ఎక్కడినుండైనా తమ Lab experiments చేసుకోగలిగేలా online ప్రయోగశాలను  తయారుచేసింది. దాన్ని ప్రారంభించడానికి కలాంగారు వచ్చారు. ఆ సంధర్భంగా విద్యార్దులతో కాసేపు మాట్లాడతారని చెప్పారు. ముందుగా రిజష్టర్ చేసుకొన్నాం. తీరా ఆరోజు వచ్చేసరికి స్నేహితులు కొందరు దుప్పటి ముసుగేసుకొని పడుకొని ఉన్నారు. మామూలుగా ఐతే నేనుకూడా అలాగే పడుకునేవాడిని కాని ఆరోజు 'ఒరేయ్ వస్తావా' అని ప్రతొక్కడిని పిలిచి ఆఖరకు 'మీ చావు మీరు సావండెహె, నే పోతున్నా' అని చెప్పి వెళ్ళిపోయా. కార్యక్రమం జరిగే హాల్‌లో ఓ వందమందిమి ఉన్నాం. ఆయన గనక వస్తే ఆయనకు నాకు దూరం ఒక ఐదు ఫీట్లు ఉంటుందేమో.....చాల్రా దేవుడా అనుకున్నా. ఫ్రొఫెసరేమో 'ఆయన సమయం విలువైనది కాబట్టి మీలో కొందరికే ప్రశ్నలడిగే అవకాశం ఇస్తాం, అవి కూడా రాజకీయాలకు సంబంధించినవి కాకుండా చూస్కోండి అన్నారు'. ఆయనను చూడటామే ఎక్కువ ఇంకా ప్రశ్నలు అడగటంకూడానా అని మనసులోనే అనుకొని చెయ్యి మాత్రం పైకెత్తా. ప్చ్ లాభంలా.....ఓ పన్నెండుమంది దగ్గర చిటీలు తిసుకొని ఇకచాలు అన్నారు ప్రొఫెసర్. సర్లే అనుకొని కూర్చున్నా. కాసేపటికి ఆయన వచ్చారు. అంత ముదిమి వయసులోనూ ఆయన చలాకీతనం చూసి ముచ్చటేసింది. యథాప్రకారం మాతో ప్రతిజ్ఞలు
 చేయించుకొన్నాక ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఇవ్వడం మొదలుపెట్టారు. దాదాపు అందరిది ఐపోయింది. ప్రొఫెసరు మా వైపు కూర్చున్నవాళ్లలో  ప్రశ్న అడగబోయేవాళ్ళు అడగండి అన్నారు. సదరు క్యాండిడేట్లు స్పందించడంలేదు. ఇదే అవకాశం అనుకొని లేచి నిల్చున్నా. Yes......, i was about to talk to a prominent personality of India. సౌరవిద్యుత్తు-అణువిద్యుత్తు గురించి ఓ ప్రశ్న అడిగా దానికి ఆయన సమాధానం చెప్పారు. అంతే ఐపోయింది. కాని ఎందుకో ఈసారి కూడా ఒకింత గర్వం, ఆనందం......

 *) క్యాంటిన్

రెండేళ్లపాటు క్లాసులకైనా సరిగా వెళ్ళుండంకాని ఏరోజుకూడా హాస్టల్ క్యాంటీన్ వెళ్లకుండా ఉన్నదిలేదు. ఐదు రూపాయలు దొరికే అల్లం ఛాయ్‌ను సాయంత్రం నుండి రాత్రివరకు నాలుగైదుసార్లు తాగిన రోజులు కూడా ఉన్నాయ్. మొదట్లో వింగ్‌లోని ఐదారుగురం కలిసి వెళ్లేవాళ్ళం....ఆ తరువాత నెమ్మదిగా ఆ సంఖ్య 14-18 కి చేరుకుంది. ఛాయ్ కోసం వచ్చామంటే క్యాంటీన్ దాదా (అన్న) డబ్బా గలగలలాడిపోయేది. ఈ మధ్యనే దాదా ఒక ఫ్రిజ్ కొన్నాడు. మా అనుమానం ( వెర్రి అనుమానమే అనుకోండి) మా బ్యాచ్ ఛాయ్ తాగిన డబ్బులతోనే దాన్ని కొనుంటాడేమో అని !!
ఈ క్యాంటీన్ చలవ వల్ల ఓ మహత్తరమైన వంటకానికి బానిసనైపోయాను. అదే మ్యాగి. అసలు మా క్యాంటిన్ వాడు చేసినట్టుగా ఇంకెవరు చేయరు అని డిసైడ్ అయ్యాను. నా ఈ బానిసత్వం ఎంత ముదురంటే ఛాయ్ కోసం వెళ్ళినపుడు స్నేహితులు నా ఆర్డర్ తీసుకోరన్నమాట. Default గా 'వీడికి మ్యాగి, ఛాయ్' అని అనేసుకుంటారు. నెను చెప్పాల్సిందల్లా ఆ మ్యాగిలో వెజ్ కావాలో నాన్ వెజ్ కావాలో చెప్పడం :D
కాలేజ్ బయట పూరి గేట్‍లో 'చేదీస్' అని ఒక చిన్న హొటెల్ వుంది. ఉదయం 4:30 కు తెరుస్తాడు. తెరచిన గంటవరకు  మటన్ మ్యాగి చేస్తాడు. అదైతే ఇక బ్రహ్మాండమనే చెప్పాలి. మీరెపుడైనా ఇటొస్తే మా హాస్టల్‌లోగాని, చేదీస్‌లో గాని మ్యాగి తినడం మరచిపోవద్దు.

*)బర్త్‌డే- ఒక భయంకరమైన డే....

ఎవరన్నా పుట్టినరోజులు జరుపుకోవాలంటే, అదీ స్నేహితుల సమక్షంలో జరుపుకుంటే ఆనందపడతారు. కాని యువరానర్ అది అన్నిసార్లు నిజంకాధ్యక్షా. ప్రత్యెకించి హాస్టల్‌లో ఉన్నప్పుడు. పుట్టినరోజు కొసమని రూమ్‌ను అందంగా అలంకరిస్తారు. కరెక్టుగా రాత్రి పన్నెండు గంటలకు కేక్ కట్ చేయిస్తారు. మొహానికి కొంచెం / లేకపోతే మొత్తం కేక్ రాసేస్తారు. ఆ తరువాత ఉంటది నా సామిరంగా.......పుట్టినరోజనికూడా  చూడకుండా సీట్ వాయించేస్తారు, బర్త్‌డే బాంబులు ఇస్తారు. ఆ ఎఫెక్టుకు కనీసం ఒకరోజు కూర్చోడానికి వీలుండదు. అంత పాశవికంగా దాడి చేసాకకూడా వదల్రు. ఆ అర్దరాత్రి వాళ్లను మేపాలి. బర్త్‌డేబాయ్ బేబీది జేబులు ఖాళీ అవాలి. ఇది కేవలం అల్పాహారం లాంటిది. ఇది కాకుండా ధాభాకు ఎక్కువ రెస్టారెంటుకు తక్కువ అన్నట్టుండే మా ఖరగ్‌పూర్ రెస్టారెంట్లలో పార్టి ఇవ్వాలి. ఈ రెండేళ్లలో రెండుసార్లు సీటు వాచిపోయింది. ఎన్నిసార్లు వాయగొట్టడంలో పాలుపంచుకున్నానో సారి...., గుర్తులేదు.

ఇవికాక వేడువేడి చర్చలు, వాదాలు, అందరం కలిసి సినిమాలు చూడటం. సినిమా చూడడానికి కష్టాలు పడటం. ఎన్నో మరెన్నో.....ఇవన్నీ నేటితో ముగిసిపోతున్నాయి. జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోబొతున్నాయ్........
ఇంటికెళ్ళాక ఇవేమి ఉండవు. క్యాంటిన్ ఛాయ్ ఉండదు, మ్యాగీ ఉండదు......సొల్లు కబుర్లు చెప్పుకోడానికి జనాలుండరు. యే ఖేల్ ఖతం హోగయా హై.

హ్మ్............... కొంచెం సిరియస్గా సాగదీసినట్టూన్నా.....

ఐతే బ్లాగు సుజనులారా, ఈరోజు నేను ఇంటికి బయల్దేరుతున్నా కాబట్టి దార్లో మీ అభిమానం కొద్దీ ఏదో ఒకటి నాకు సమర్పించేసుకోండి. ఇజీనారం వాళ్ళు పూతరేకులు, విజయవాడ వాళ్ళు బిర్యాణి-పలావు, రాజమండ్రి వాళ్ళు బోండాలు, గుంటురువాళ్లు గుంటురు బాంబులు (మిర్చీ బజ్జీలు స్వామి) హైదరాబాదు బ్లాగర్లు నా రాకను పురస్కరించుకొని ఘనంగా స్వాగతాలు సమర్పించేసుకోండి. మీ గూరించి ఎక్కడెక్కడో red inkతో రాసేసి blue ink తో underline చేస్తా.

రామదండు విజయం....

దేవుడి సొంత మైదానంలో హోరా హోరిగా యుద్దం జరిగింది....
దేవుడి ప్రాభవం కోసం
రాజు కదలిరాగా, సైనికులు తోడురాగా, దేశ ప్రజలు ఆశీర్వదించగా...

ఒక్కొక్కరుగా, కలిసికట్టుగా పోరాడి సాధించుకున్నారు
'విశ్వ విజేత' బిరుదు తెచ్చుకున్నారు.

రెండు దశాబ్దాలుగా దేశంలో ఆటను చల్లగా చూసినందుకు
యుద్దం తరువాత దేవుడికి యుద్దభూమిలో బ్రహ్మోత్సవం జరిగింది
చూడ్డానికి రెండు కన్నులు చాలనంతగా...

 

దేవుడి తరువాత రాజ్యంలో ఇక స్పూర్తి ఎవరు అనే ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికిన క్షణం....

దేవుడి కిరీటంలో మరో కలికితురాయి, రాజ్యానికి తలమానికం

I am Happy

I am ecstatic...

I am burst with joy

I am insane at this moment...

This goes out to all the people of India. This is my first World Cup; I can't ask for more. Tendulkar has carried the burden of nation for 21 years; It was time we carried him. Chak de India!"

Virat Kohli leads the Tendulkar tributes

All credit goes to Sachin Tendulkar. We played for him. Beating Australia and Pakistan and now this, its a dream come true."
Gautam Gambhir, who gave India the upper hand in the final with his 97

I couldn't have asked for anything more than this. Winning the World Cup is the proudest moment of my life. Thanks to my team-mates. Without them, nothing would have happened. I couldn't control my tears of joy."
Sachin Tendulkar, who's played six World Cups, on his best moment

This is unbelievable. The Under-19 World Cup, then the World Twenty20 but this is the most special. For Sachin, for everyone else."
Yuvraj Singh, the Player of the Tournament, sums it up

YOOOOOO INDIAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

[ఫుటోలు www.espncricinfo.com నుండి తీసుకోబడ్డాయి..., hope they don't mind it :)  ]

రొబో! రొబో! ఈ సినిమా చాలా ఖరీదు గురూ...

ఇదొక మెసేజ్ ఓరియంటెడ్ రియల్ లైఫ్ కామెడి ట్రాజెడి థ్రిల్లర్ మూవి. మీకు ఇలాంటి సినిమాలు నచ్చకపోతే  మీ  బ్యాడ్‌ లక్  నేనేమి చేయలేను.

అవి మేము పవర్ పులిని చూసి వాతలు పెట్టించుకున్న రోజులు. అందుకు ఎలాగైనా పగ ప్రతీకారం తిర్చుకోవాలని, పోగొట్టుకున్నచోటే వెతుక్కొవాలని తహతహలాడిపోతున్న రోజులు. సరిగ్గా అదే సమయంలో ఒకానొక రోజు తలైవార్ రజిని సినిమా వస్తుందని తెలిసి మంచి ఛాన్స్ వచ్చిందని మా ఫ్రెండ్స్ దగ్గర డిస్కషన్ మొదలుపెట్టా..

 "గుడ్, మంచి ఛాన్స్‌ఇది. దీన్ని వదలొద్దు. నువ్వు టికెట్లు బుక్ చెయ్యి. మిగతా స్కెచ్చు తర్వాత రాద్దాం" అన్నారు.

ఏంటి మనందరికి నేను బుక్ చెయ్యాలా....ఎప్పటికైనా  reimbursement అవ్వుద్దారా  అని దీనంగా మొహం పెట్టి నివేదించుకున్నా. ఆ పాషాణ హృదయాలు కరగకపోవడంతోతప్పక  నాతోపటు  ఆరుగురికి బుక్ చేయాల్సొచ్చింది. సినిమా చూడాల్సిన రోజు వచ్చింది.  సైన్యం 14 మందిని  పోగేసుకొని కాలెజ్ నుండి  టాక్సీలో స్టేషన్ చేరుకున్నాం. హౌరాకు ఎక్స్‌ప్రెస్ టికెట్లు తీసుకొని ట్రైన్ కొసం ఎదురు చూస్తున్నాం.

అరగంటైంది ఒక్క ట్రైను రాలా.....

గంటైంది...ఒక్క ఎక్స‌ప్రెస్   ట్రైను రాలా. వచ్చిన లోక్‌ల్ ట్రైన్‌లను మావాళ్లు వదిలేస్తున్నారు మూడు గంటలు అందులో గడపడం ఇష్టం లేక. అసలే చలికాలం కావడంతో ఎండకు ఒళ్లు చివుకు చివుకుమంటుంది. పైగా కడుపులో ఎలుకలు పరిగెడుతున్నాయి. ఒరేయ్  ఇలాగైతే మనం శుభం కార్దు పడే సమయానికి చేరుకుంటామేమోరా...ఎదో ఒక ట్రైను ఎక్కేసి తొందరగా పోదాంరా అన్నాను.

"ఆగు బే...హడావిడి చేస్తావెందుకు. ఎళ్లగానే మనకు రెడ్ కార్పెట్టెసి వెల్కం ఏం చెప్పరు. ఐనా  వెళ్లేది ఫస్ట్ షో కు కదా...కాసేపాగ" న్నాడు బాక్స్ సంతోష్‌గాడు. నోర్మూసుకొని ఉండిపోయాన్నేను. ఇంకో అరగంట అయ్యాక మమ్మల్ని ఉద్దరించడాని అన్నట్లు ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలొకటి వచ్చింది. ఖరగ్‌పుర్ నుండి హౌరా మధ్యలో అది ఒక్కసారే ఆగుతుంది... పైగా హౌరా ఆఖరు స్టేష‌న్ కాబట్టి స్లీపర్లో సీట్లు చాలామటుకు ఖాళీగా ఉన్నాయి  సభాశ్ అనుకొని ఎక్కడానికి నిశ్చయించుకున్నాం. అసలే తీసుకున్నది జనర‌ల్ టికెట్లు, అందరం ఒకే బోగీలో ఎక్కితే ఏదైనా ప్రాబ్లం అవుతుందని మేము నాలుగు గ్రూపులుగా (G1, G2, G3, G4 అనుకోండి) విడిపోయి మూడు బోగీల్లో(B1, B2, B3 అనుకోండి) ఎక్కాం. నేను నాతో ఇంకో ముగ్గురు ( G2)  కలిసి  ఒక బోగీలో(B2) ఉన్నాం. సీట్లు ఖాళీగా ఉండడంతో ముగ్గరం RAC సీట్లో ఇంకొకడు పక్కన లోయర్ బెర్తు సీటులో సెటిలయ్యాం. రైలు కదిలింది...సుమారు గంటన్నర తరువాత అది ఆగాల్సిన స్టాపుకూడా దాటేసింది, ఇక ప్రాబ్లం ఏమి ఉండదనుకొని సొల్లు కబుర్లేవో చెప్పుకుంటున్నాం.

అంతలో మావాడొకడు "అరె మన B1 బోగీలోవున్న నలుగురు G1 గాళ్లు ఏంచేస్తున్నారో చూసొస్తా"నన్నాడు. కాసేపయ్యాక వాడు పరిగెత్తుకుంటా వచ్చి " ఏ...వాళ్లను స్క్వాడ్ పట్టుకున్నాడు. బాబులు ఫైన్ కడుతున్నార"న్నాడు. Waste fellows అనుకొని శంకర్ గురించి, ఐశ్వర్యారాయ్ గురించి etc etc గురించి మా కబుర్లలో మళ్లా మునిగిపోయాం. కాసేపటికి స్క్వాడ్ మా బోగీలొ కనిపించింది. ఎలాగైనా ఫైన్ తప్పించుకోవాలని ఇంటెలిజంట్‌గా ఆలోచించి ఒక బ్రిలియంట్ ప్లాన్ వేసాం. మా నలుగురిలో ఒకడు పక్కన ఉన్న లోయర్ బెర్తులో, ఒకడు అప్ప్ర్‌ర్ బెర్తులో నిద్రపోతున్నట్టు జీవించాలని, మిగతా ఇద్దరు కూర్చున్న RAC సీట్లోనే రిజర్వేషన్ చేయించుకున్న వాళ్లలా కటింగ్ ఇచ్చుకుంటూ సెటిల్ అవ్వాలని ప్లాన్. నేనూ మా  రాహుల్‌గాడు RAC సీట్లో కూర్చుండిపోయాం రజినిని మించి నటిస్తూ.  ముగ్గురు స్క్వాడ్స్ ఒక్కొక్కరు మా సీటు దాటుకొని వెళ్ళారు ఒక్కరుకూడా మమ్మల్ని ఏమి అడగలేదు. బ్రిలియంట్ ప్లాన్ వండర్‌ఫుల్‌గా పని చేసిందనుకొని పొంగిపోతున్నాన్నేను....హ్మ్ నాకెంతెలుసు in front crocodile festival అని. అందరికన్నా ఆఖరునవున్న స్క్వాడ్ దగరకొచ్చి 'టికెట్ ప్లీజ్' అన్నాడు. ఇంకేముంది ఖేల్ ఖతం. జేబులో ఉన్న జనరల్ టికెట్టు తీసి చూపించా.

"ఇది జనరల్ టికెట్, స్లీపర్‌లో చెల్లద"న్నాడు

"అంటే..సీట్స్ ఖాళిగా ఉన్నయని ఎక్కాం"

"అలా కుదరదు....ఫైన్ కట్టండి" . " అవునూ టికెట్ నలుగురికి తీసుకున్నావుగా మిగతా ముగ్గురేరి"  అని తన మిగతా స్క్వాడు మిత్రులని పిలుస్తూ అన్నాడు.
యాక్టింగ్‌లో  జీవిస్తున్న ముగ్గురిని తట్టిలేపి స్క్వాడ్‌కు చూపించాను. నలుగురికి ఫైన్ రాస్తున్నారు స్క్వాడ్.
"ఎంత?" ప్లాపయిన సినిమా ప్రొడ్యూసర్ మొహం పెట్టుకొని అడిగాను.
"330"
"ఒహ్..నలుగురికి కలిపి అంతేనా....చాలా చీప్ అయ్యాయి ట్రైన్ జర్నీలు" మా ఫ్రెండ్‌తో అన్నాను.
"ఒక్కొక్కరికి 330 " ఆ గుంపులో ఉన్న ఒకానొక తెలుగు స్క్వాడ్‌ నుండి రిప్లై...

!@#(*%&((%#

"సార్...కొంచెం తగ్గించండి...అసలే స్టూడెంట్స్‌ మేము" దీనంగా వేడుకున్నాం.
"నథింగ్ డూయింగ్" అని వాళ్లు చలాన్లను బరబరా బరికేస్తున్నారు. నలుగురమూ ఆ ఫైన్ కట్టేసి ఎదవ టైమింగ్ అనుకొని సెటిలయ్యాం.
"శంకర్ ఈ సినిమా కోసం 160 కోట్లు ఖర్చు పెట్టించాడు...మనం ఆఫ్ట్రాల్ 330 పెట్టలేమారా" బాక్స్ సంతోష్ గాడు సెలవిచ్చాడు. ఆ పాయింటు నాకు financialగా సరిగా అనిపించకపోయినా  logicalగా బావుందనిపించి ఊరుకున్నా.
తాయిలం సమర్పించుకున్నాక G1 గ్రూపు నుండి అనిల్‌గాడు  వచ్చి " ఏరా పర్సులు ఖాళి చేయించుకున్నారా" అని ఒకటైపు చులకనగా ప్రశ్నించాడు.
"లేదురా... మీరు ఫైన్ కట్టడం చూసి మేము ఒక బ్రిలియంట్ ఐడియా వేసి తప్పించుకున్నాం" అని ఈసారి ఇంకెక్కువ జీవించేసి చెప్పాం వాడికి.
"బొంగేం కాదు...మీరు డబ్బులు కడుతుంటే నేను డొర్ దగ్గర నిలుచొని చూస్తూనేవున్నా"
ఆ మాటకు గాలి తీసేసిన ట్యూబులా చల్లబడి మీరెంత కట్టార్రా అని ఆరా తీసాం. ఈసారి వాడు గాలి తీసిన టైరు మొహం పెట్టి " ఫైన్ కట్టండి అన్నప్పుడు డబ్బులు లేవని చెప్పామురా...వాళ్లు మా పర్సులు తీసుకొని అందులో నొట్లన్నీ బయటకు తీసుకొని వాళ్ల చలానా రాసుకొని మిగిలిన 400 తిరిగిచ్చారు. దరిద్రం ఏంటంటే  వాడు రాకముందు మా దగ్గర 1800 ఉన్నాయో 2000 ఉన్నాయో తెలిసి చావట్లేద"ని ఒక మాదిరి వైరాగ్యపు నవ్వుతో అన్నాడు.

ఈలోపు మా రాహుల్ గాడు B3 బోగీకి వెళ్ళి కొత్త ఇన్‌ఫర్మేషన్‌ మోసుకొచ్చాడు. ఏం జరిగిందిరా అని అడిగితే.." హైలైటమ్మా... G3, G4 (ఈ గ్రూపులో ఇద్దరే ఉన్నారు) ఒకే బోగీలో ఎక్కారు ఒకరు ఈ చివర ఇంకొకళ్ళు అటు చివర కూర్చున్నారు. G3కు మనకులాగే  బొక్క పడింది."
"మరి G4 అయినా సేఫా" ఆత్రంగా అడిగాము.
"ఆళ్లదే ట్విస్టు. వీళ్ళిద్దరు అక్కడ లోయర్ బెర్తులో కూర్చుంటే కరెక్టుగా స్క్వాడ్స్ అందరూ వాళ్ల ఎదురు బెర్తులో రెస్టు తీసుకోవడానికి కూర్చున్నారంట. మనోళ్లు గుమ్మడికాయ దొంగల తరహాలో ఉండటం చూసి వాళ్లక కూడా కోటింగ్ ఇచ్చారు" ఒకింత గర్వంగా చెప్పాడు. ఆ మాట విని ఒకటే నవ్వు.

రైలు హౌరా వచ్చింది. నాలుగు గ్రూపులు ప్లాట్‌ఫాం పై చేరుకొని ఒకళ్ల మొహాలు ఒకరం చూసుకొని 14 మందిమి  అందరం ఏకరీతిన పట్టుబడ్డందుకు (  తుచ్చమైన ఈ ప్రపంచములో దాని పరిభాషలో చెప్పాలంటే వెధవలమైనందుకు )  ఈఈ అని నవ్వుకున్నాం. (స్వగతం: హుం ఇంకా నయం అంతకు ముందురోజు స్నేహితులు ఇంకొందరు ఇదే ట్రైనులో వెళ్ళి ఇలాగే పట్టుబడి మమ్మల్ని ఈ ట్రైను ఎక్కొద్దని చెప్పారని చెప్పానుకాదు). స్టేషను బయటకొచ్చి టాక్సీలు మాట్లాడుకొని సుమారు గంట ప్రయాణం తరువాత సరదు మల్టీప్లెక్స్ ఉన్న మాల్‌కు బయల్దేరాము. థియేటర్ చేరగానే గుర్తొచ్చిందేటంటే పొద్దటినుండి అసలే తినలేదని. మాల్‌లో KFC కనపడగానే అరికాళ్లలో ఉన్న ప్రాణం లేచొచ్చింది. ఇంకేముంది అందరం ఛలో KFC. 

లోపలికెళ్ళాక  ఎవడిక్కావాల్సింది వాడు ఆర్డరిస్తున్నాడు. నాది + నా G2 స్నేహితుల ఆర్డర్ చెప్పడానికి క్యూలో వెయిట్ చేస్తున్నా. పక్క క్యూలో వెరే గ్రూపు మెంబరొకడు " మామా నా కార్డు swipe చేస్తే బిల్లింగ్ అవడంలేదురా...నీ కార్డ్ ఇస్తావా. కాలేజ్‌కెళ్ళాక సెటిల్ చేస్తా"నన్నాడు. ఇప్పుడున్న బొక్కలకు తోడు ఇదొక బొక్కనాకు, వీడెప్పుడు సెటిల్ చేసేనో అని మనసులో అనుకొని " sure మామా నీకన్నా ఎక్కువనారా" అని నవ్వుతూ వాడికి కార్డిచ్చాను. Brunch (breakfast + lunch = brunch ) చేసాక  కౌంటర్లో  టికెట్లు తీసుకొని థియటలోకి వెళ్లాం.

ఇప్పుడోక చిన్న ఇంటర్వెల్....ఈలోపు మీరు పాప్‌కార్న్, కూల్‌డ్రింక్స్ గట్రా పుచ్చుకొనిరండి. నేను వెయిట్ చేస్తూవుంటా..

**********************************************************************************

అందరం సీట్లలో సెటిలయ్యాం.  హాల్‌లో లైట్లార్పేసారు. రొటీన్ ప్రకటనలు ఐపోయాయి. సినిమా సర్టిఫికెటు డిస్ప్లే అయింది. ధియేటర్లో ఒకటే ఈలలు. గోల గోలగావుంది. టైటిల్లు పడుతున్నాయ్. ఈలలు ఇంకా ఎక్కువయ్యాయి. RAJINI అని  ఒక్కొక్కటే అక్షరాలు పడుతుంటే మాకు థియేటర్లో సౌండ్ సిస్టం  బాలేదనిపిచ్చింది. అదే మన APలో ఐతేనా.. సినిమా టైటిల్ పడుతుంటే DTS హోరులో  హాలు దడదడలాడిపోయేది. ఏం చేస్తాం రజిని సినిమాకు కూడా కాలం కలిసి రాలేదని బాధపడిపోయి సినిమా అలాగే చూసేసాం.

సినిమా అయిపోయింది. మాల్ బయటకు వచ్చాం. చుట్టుపక్కన ఎక్కడా ఆటొలు టాక్సీలు గట్రా కనిపించలా. అక్కడేవున్న సెక్యూరిటీని అడిగితే అది సిటి outskirts కాబట్టి అంత రాత్రిపూట ఆటొలు టాక్సీలు ఉండవన్నాడు. మరెలా అని అనుకుంటుండగా ఓ పది నిముషాలు నడుచుకుంటా వెళ్తే అక్కడ చౌరస్తా వస్తుంది. అక్కడినుండి టాక్స్లీ/ఆటో దొరకొచ్చని సెలవిచ్చాడు. మా ప్రాప్తాన్ని తిట్టుకోడన్నిక్కూడా ఓపికలేక అలా నడుచుకుంటూ  వెళ్తున్నాం. పదినిముషాలు అలా నడుస్తూనేవున్నా  కూడలి ఏదీ కనిపించలేదు. దారిన పోయేవాళ్లని ఒకరిని అడిగితే ఇంకో పది నిముషాలు నడవండి వస్తుంది అన్నారు. అప్పుడు చూడాలి మా స్థితి. (ఇక్కడ డైలాగులేమన్నా expect చేస్తున్నారా ? భలేవారే...ఇంత ట్రాజెడిలో కూడా డైలాగులెందుకు సార్/మేడమ్ ). మొత్తానికి అలా నడిచాక  చౌరస్తా చేరుకొని ఒక అరగంటపాటు దొరికిన ఆటోలను టాక్సీలను వాళ్లు ’మేం రాము’ అంటున్నా ’దాదా చలో, దాదా ఆవో’ అని అడుగుతూనేవున్నాం. చివరకు దయగల ఒక దాదా మా వేడుకోలుకు జాలిపడి ఇంకొక ఆటొను పిలిచి మమ్మల్నందరిని హౌరా చేర్చాడు. అక్కడనుండ ఖరగ్‌పూర్ స్టేషన్, స్టేషన్ నుండి  కాలేజ్ చేరుకునే  సరికి అర్దరాత్రి మూడు అయింది మరియూ  ఒక్కొక్కడికి కేవలం కేవలం రూ. 1000 ఖర్చయింది. ఒకరికొకరం  ’గుడ్‌నైట్’ ’గాడిద గుడ్డు’ చెప్పుకొని మంచం మీద వాలిపోయాం.

మర్నాడు ఉదయం లంచ్ దగ్గర అందరం కూడుకొని గతదినం తాలుకు తీపి సంఘటనలను నెమరు వేసుకుంటున్నాం. అంతలో నిన్న మాతోపాటు రాని నరేష్‌గాడు వచ్చాడు. "ఏరా సినిమా బావుంది కదా...శంకర్ ఎక్సలెంట్‌గా తీసాడు" అని చెప్పాడు. "ఆ...అవున్లే బాగా తీసాడు. ఇంతకీ నువ్వెప్పుడు చూసావు.  DC++ లోనా ( ఇది కాలేజ్‌లో ఉండే ఓ internal కంప్యూటర్  నెట‌వర్క్. సినిమాలు, పాటలు, సాఫ్ట్‌వేర్లు విద్యార్దులు ఇందులో ఇచ్చిపుచ్చుకుంటారు ) ? అని అడిగాన్నేను. " లేద్రా...బాంబే థియేటర్లో మధ్యాహ్నం చూసానురా. నిన్న మధ్యాహ్నం నుండే వేసాడు తెలుగు వెర్షన్‌" అని రిప్లై ఇచ్చాడు. వాడిచ్చిన సమాధానానికి గొంతులో పచ్చి వెలక్కాయ పడింది. ఎందుకంటారా...... సదరు బాంబే థియేటరు క్యాంపస్‌ నుండి సైకిల్‌పై అరగంట దూరం..... :(

"టికెట్ ఎంతరా" విషణ్ణవదనుడనై అడిగాను వాడిని.

బ్యాక్‌గ్రౌండులో మంద్రంగా సంగీతం వినపడటం మొదలుపెట్టింది నాకు.

"ముప్ఫై రూపాయలు రా" అని చిద్విలాసంగా సెలవిచ్చాడు నరేష్‌గాడు.

హరిమా హరిమా నేనో సింహపు కొదమా, నువ్వో జింకై వస్తే కొమ్మా వదలనులెమ్మా....

పాట ఫుల్‌గా వినపడుతుంది నాకు. అప్పుడు పులి చేతిలో, నిన్న సింహం చేతిలో...ఛీ వెధవది...

***********************************************************************************

ఇతి రోబో చిత్ర దర్శనార్థం మత్‌ చే కర్మాణి సమస్థ అవస్థయహః సమాప్తహః

కావున ప్రజలారా, ఈ కథను విన్నవారు కన్నవారు రైలు ఎక్కేప్పుడు తమ టికెట్టు పరిధిని ఒకటికి పదిసార్లు చూచుకుందురని. సీట్లు ఖాళీగా ఉన్నాయని ఏ కంపార్టుమెంటు కనపడితే ఆ కంపార్టుమెంటు ఎక్కవద్దనీ. సినిమాకు వెళ్లెముందు పూర్తి అవగాహనతో వెళ్లెదరని. తద్వారా సఖపడెదరనీ  ఖరగ్‌పురాణం ద్వితీయార్థం సినిమా పర్వములో నాగార్జునాచార్యుడు ప్రపచించెను.

ఆఆ సినిమా ఐపోయింది. ఇంకా కూర్చున్నారేంటి. లేవండి లేవండి. వెళ్లేటప్పుడు సినిమా చూసినందుకు డబ్బులు కట్టి వెళ్లండి.

Kgp-Hyd-Mum-Kgp

ఇంటికెళ్లి అయిదు నెలలవుతుంది. అక్కడ చేయాల్సిన పనులు చాలా ఉన్నాయి. కలవాల్సిన వాళ్లు చాలామంది ఉన్నారు ఎటొచ్చి ప్రొఫెసరు ఇంటికెళ్లడానికి ఒప్పుకుంటాడొలేదో అనుకుంటూనే అడిగాం, ఓ పది రోజులకు పర్మిషన్. తరువాత తెలిసిందేంటంటే ఆయన కూడా లీవ్ పెట్టబోతున్నారని. ఏమి నా భాగ్యం అనుకొని పది రోజుల ట్రిప్‌ను నాకు నేనే సర్వసత్తాకంగా  పదిహేను రోజులకు పొడిగించుకొని క్రితం నెల 25న బయల్దేరా. వెళ్లేటపుడు ట్రెయిన్‌లో ఒకటే ఆలోచన- కాలేజీలో అయితే రోజుకి 9-10 గంటలు కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుంటున్నా, కరెంటు కట్ అనేదే తెలీదు ఇంటికెళితే కరెంటు కట్ ఉంటుంది, అదేపనిగా కంప్యూటర్ పైన  వా్లిపోతే అమ్మో, నాన్నో తాటతిస్తారు, ఎలా మానేజ్ చేయాలా అని.

అలా అలోచిస్తూ చిస్తూ హైదరాబాదులో అడుగుపెట్టా. ఇంటికి చేరుకునేసరికి మా ఇళ్లు కొత్త పెళ్ళికూతురిలా వెలిగిపోతుంది. నే రావడానికి కొద్దిరోజులముందు ఇంటికి సున్నాలద్దారు అదీ దాదాపు పదేళ్ల తరువాత. ఏదైతే ఏమిగాని మా ఇళ్లు మాత్రం అందంగా తయారైంది నా రాక కోసమే అన్నట్లు

                                                                       

                                              కొత్తసీసాలో పాత సారా   అన్నమాట 



ఇంటికెళ్లినా కాలేజిలో ఒంటబట్టిన అలవాటు పోలా...రాత్రి 3:00 అయినా నిద్రపట్టేది కాదు. అందరూ పడుకున్నాక మేల్కోలేక, పడుకున్నా నిద్రరాక డాబా మీద కాలుకాలిన పిల్లిలా అటూఇటూ తిరిగేవాణ్ణి. ఏ 4:00 కో 5:00 కో నిద్రపోయి మధ్యాహ్నం  పన్నెండు, ఒంటి గంట దాటాక మేల్కోవడం ఇలా ఓ నాలుగు రోజులు నిద్రార్పణం అయ్యాయి. ఎలాగైనా తొందరగా నిద్రపోవాలని అలసట తెప్పించుకోవడానికి రాత్రి 7 దాటాక తెగ నడవడం మొదలుపెట్టా. అలా తిరుగుతున్నప్పుడే కనిపించాయి మా ఏరియాలో కొత్తగా పెట్టిన ఓ నాలుగు banquet halls, ఓ కొత్త ATM center.ఇందులో కొత్తేముంది అనుకుంటున్నారా....ఐతే మీకు మా ఏరియా గురించి చెప్పాలి.

ఓ పక్క నాగార్జున సాగర్ రోడ్డు మరోవైపు విజయవాడ హైవే..., ఈ రెండు రోడ్ల మధ్య ఉంటుంది మా ఏరియ

ఆ సంతోష్‌నగర్ నుండి కర్మన్‌ఘాట్ వరకు మూడు కిలోమీటర్లు, ఈ మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక్క సాగర్  రోడ్దుమీదే   పద్దెనిమిది ఫంక్షన్‌ హాల్స్ ఉన్నాయి, అటుపక్క ఇన్నర్ రింగ్ రోడ్దు మీద ఓ పది దాకా ఉంటాయి. చిన్నాచితకా అనుకుంటున్నారేమో..peak seasonలో ఈ హాల్స్ బుక్ చేసుకోవాలంటే  లక్ష వరకు ఖర్చవుతుంది. ఇన్ని ఫంక్షన్‌ హాల్స్‌ ఉన్నాయని ఈ మూడు కిలోమీటర్ల వరకు సాగర్ రోడ్దును అనధికారంగా Gardens Street అంటారు. పెళ్లిళ్ళ సీజన్‌లో ఉంటుంది సామి ట్రాఫిక్ జాము, దరువు.....జజ్జనక జ్జజ్జన జనక జనక. ఇపుడు కొత్తగా పెట్టిన ఆ నాలుగు కలుపుకుంటే మొత్తం 36.
ఇక ATM సంగతికొస్తే నాకు తెలిసి హైదరాబాదులో మరెక్కడా ఇన్ని బ్యాంకుల ATMలు ఒకే దగ్గర ఉండవు. ఇప్పటి వరకు మూడే ఉండేవి ( Andhra bank, SBI, Canara Bank) కొత్తగా HDFC వాడు పెట్టాడు. మీకు తెలిసి హైదరాబాదులో కాని ఇండియాలో మరెక్కడైనా కాని ఇంతకంటే ఎక్కువ ATMs ఒకే దగ్గర ఉన్నట్టు తెలిస్తే చెప్పండి లేకపోతే నేను దీని గురించి లిమ్కా రికార్డుకోసం చూద్దామనుకుంటున్నా---కూసింత రీజినల్ ఫీలింగ్ ;)

ఇంటికొచ్చి స్నేహితులను కలుద్దామనుకుంటే వాళ్లు జాబ్స్‌లో బిజీ బిజీ. పోని శని- ఆదివారాల్లో వీలవుతుందనుకుంటే వాళ్లు బంధువులిళ్లకు వెళ్లడమో , షాపింగ్ అనో దొరకలేదు. ఏం చేసేది లేక మమః అన్నట్టు ఇద్దరిని ప్రత్యక్షంగా కలిసి, మరికొందరిని కలవాలనుకున్నా కుదరక ఫోన్లోనే పలకరించి ఇంకొందరిని అసలు ఏ విధంగా కుడా కలవకుండా ముంబై బయల్దేరా. అక్కడ IIT లో మా ప్రెండొకడున్నాడు వాణ్ణి కలవడానికి.
ముంబై వెళ్లడానికి Rs. 272 ట్రైన్ టికెట్టు దొరక్క తత్కాల్ చేసుకుందామని పొద్దునే 5గంటలకు లేచి రిజర్వేషన్ కౌంటరుకెళ్లా. ఆరోజు నా లక్కు అఘోరించినట్లుందనుకుంటా నా ముందు ఇంకో ముగ్గురు ఉన్నపుడు ఓ వెధవ ఆ రిజర్వేషన్‌ చేసే ఆవిడతో గొడవకు దిగాడు ఆవిడేమో అటు గొడవ పెట్టుకోలేక ఇటు రిజర్వేషన్ చేయలేక ఊరకే తాత్సారం చేసింది. పక్క కౌంటరులో ఒకరిద్దరు ముంబైకే బుక్ చేసుకుంటున్నారు...టికెట్లు టపా టపా పిట్టల్లాగా రాలిపోతున్నాయి,  మా లైనులో ఆ సనుగుడుగాడు వెళ్లడంలేదు, పైగా నా ముందు కాన్సిలేషన్  కోసం ఓ కాండిడేటు. కాస్నిలేషన్ కోసం అంత పొద్దునే లేచి తత్కాల్  లైనులో ఎందుకు నిల్చున్నాడో ఎంత బుర్రగోక్కున్నా అర్థం కాలేదు. బాబు నీది కాన్సిలేషనే కాదా ఓ పది నిముషాలయ్యకైనా చేసుకోవచ్చు మేము బుకింగ్ చేసుకోవాలి పక్కకు తప్పుకోరా నాయనా అన్నా వినలేదు. పర్యవసానమేంటొ మీకు చెప్పనక్కర్లేదనుకుంటా. అక్కడి నుండి ఊసూరుమనుకుంటూ వచ్చి నా బ్యాడ్ లక్‌ను, ఆ సనుగుడు వెధవని, ఆ రిజర్వే‌షనావిడని, ఆ కాన్సిలషన్‌గాడిని తిట్టుకుంటూ 1000 పెట్టి ( సారి 992 మాత్రమే ) RTC బస్సులో బయల్దేరా. బస్సులో రాష్ట్రం అవతల ప్రయాణించడం అదే మొదటిసారి. వచ్చే దారిలొ వాతావరణం చల్ల చల్లగా వుంది అంతకు ముందు రోజు రాత్రి వర్షం పడింది కాబోలు పొద్దున తొమ్మిది గంటల ప్రాంతంలో ఖండాలా చేరుకున్నాం, ఆకాశం మబ్బులు పట్టి ఉంది. బస్సు కిటికిల్లొంచి కనిపించిన ఆ లోయల అందం ఎంత వర్ణించినా తక్కువే.

ముంబైలో ఈ నెల 11న దిగాను. ఫ్రెండ్‌ రూంకి వెళ్లాక బ్లాగు లోకం ఎలా ఉందో చూద్దామని ‘మాలిక’ ఓపెన్ చేసా.మంటలు కక్కుతూ పోస్టులు కనపడ్డాయి వాటిలో చలికాచుకోవడమో, చేతులు కాల్చుకోవడమో ఇష్టం లేక (నిజం చెప్పాలంటే భయమేసి) అక్కడున్న నాల్రోజులు ఇంటర్నెట్  వైపే వెళ్లలేదు. ఓ మూడు రోజులు బీచుల వెంబడి తిరిగాము. బీచులు అందునా ముంబై బీచుల వెంట కుర్రాళ్లం మేము  మూడు రోజులు ఎందుకు తిరిగామో మీకు చెప్పక్కర్లేదనుకుంటా ;)  ;)


చివరిరోజు Gateway of India  నుండి ఎలిఫెంటా కేవ్స్‌కు లాంచిలో వెళ్లాము. గంటసేపు ప్రయాణం.  సముద్రంలో ప్రయాణించడం , సముద్రంలో పెద్ద పెద్ద షిప్‌లను, కంటైనర్లను చూడటం అదే మొదటిసారి . వెళ్ళేటపుడు వాతావరణం ప్రశాంతంగవుంది.తీరా ఆ కేవ్స్‌కు వెళితే అక్కడ ఆర్కియాలజి డిపార్టుమెంటు వాళ్ళు పండులొ గుజ్జు తినేసి టెంకలు మిగిల్చారు. అదే మహాప్రసాదమనుకొని తిరుగు ప్రయాణమయ్యాం. అరగంట తరువాత వర్షం మొదలైంది గాలులు ఎక్కువైయ్యాయి. సముద్రంలో అలజడి. మా బోటు అలలకు పైకి కిందకు కదులుతుంది కొంతమంది భయపడుతున్నారు ఏమౌతుందోనని, ఇంకొందరు అలలు లాంచిలోకి వస్తుంటే ఆనందిస్తున్నారు ఆ రెండొ గ్రూపులో నేనుకూడా కలిసిపోయా. బోటు తిరిగి Gateway of India దగ్గరకు వచ్చేసరికి అలలు ఇంకా ఎక్కువయ్యాయి, అప్పుడే మా బోటు ఇంజన్‌లో తాడు చిక్కుకొని ఆగిపోయింది.....

కొంతమందిలో భయం మొదలైంది. పక్కనే ఇంకో బోటు ఉండడంతో మా లాంచి నుండి దానికి తాడు లంగరు వేసి మరొక ఒడ్డువైపు తీసుకెళ్లారు అదే అలలగుండా వెనక్కి వెళుతూ. తీసుకెలుతున్నపుడు మధ్యలో తాడు విడిపోయింది.బోటులో ఉన్నవాళ్లలో మళ్లి కలకలం. బోటులో ఇద్దరు High class ఆడవాళ్లు వాళ్ల పిల్లలతో (మరీ చిన్నవాల్లేం కాదు 16-22  మధ్య ఉంటారు) వచ్చారు. ఇంజన్ ఆగిపోయిన దగ్గరనుండి వాళ్ల పిల్లలు ఇద్దరు ఏడవటం మొదలుపెట్టారు ఆ అమ్మలేమో ‘ఇప్పుడు మనం చేయగలిగింది ఏం లేదు, దేవుడిని ప్రార్దించండి, మీ వాళ్లకు ఫోన్లు చేసుకోండి’ అనడం మొదలుపెట్టారు వాళ్ల మాటలకు ఆ పిల్లలు, ఇంకొందరు కూడా భయపడడం మొదలుపెట్టారు.   కుర్ర జంటలు ఒకరికొకరు ధైర్యం చెప్పుకుంటున్నారు. లాంచిలో ఓ మరాఠి ఫ్యామిలి ఉంది- లొయర్ మిడిల్‌క్లాస్ అనుకుంటా అందులోంచి ఒకాయన ‘మరేం ఫరవాలేదు సముద్రంలో ఇలాంటివి మామూలే, లాంచి వాళ్లు ఇలాంటివి చాలానె చుసుంటారు ఎవరికి ఏం అవదు’ అంటూ సర్దిచెబుతున్నాడు వాళ్ల కుటుంబంలో ఆడవాళ్ళు కూడా ఏమి గాబర పడటం లేదు.

లాంచివాడు ఆ విడిపోయిన తాడును మళ్ళి కట్టి వేరే పనిలో పడ్డారు. నేను, నా స్నేహితుడు లాంచి వాడి దగ్గరకు వెళ్లి ఎటు తీసుకెళుతున్నారో కనుక్కున్నాం...కాసేపట్లో చేరిపోతాము అని పక్కవాల్లకు చెప్పి ఊరుకున్నాం. లాంచిలో ఓ పంజాబీ యువకుడు, కుటుంబంతో వచ్చిన ఓ ముస్లిం యువకుడు  కూడా ఏమి అవదు అది చాలా చిన్న సంఘటన అని ధైర్యం చెబుతున్నారు. ఆ high class ఆడవాళ్లు మాత్రం ఆగటం లేదు. లాంచివాడిని ‘మీ ఓనర్ నెంబరు ఉందా?’, ‘ఇంజన్ ఇంకా ఎందుకు బాగు చేయలేదు’, ఆ మరాఠి ఆయన్ను ‘మీకెలా తెలుసు కాసేపట్లో చేరుకుంటామని?’ అంటూ తను హైరానా పడుతూ మిగతావాళ్లను కూడా హైరానా పెట్టింది. ఆ గోల భరించలే నేను ఆ మరాఠి ఆయన్తో కబుర్లు చెప్పటం మొదలుపెట్టా. Gate way of India నుండి మళ్ళి సుమారు గంట తరువాత  మా లాంచి్ మెజగాన్ డాక్ దగ్గర ఆగింది. అందరం సురక్షితంగా బయటపడ్డాం. కాని ఆ గంటసేపు మాత్రం ఎప్పటికి గుర్తుండిపోయే సమయం. మనిషిలో ‘చావు’ అనే భయాన్ని, High classలో డాంబికాన్ని, మధ్యతరగతలో ధైర్యాన్ని దగ్గరగా చూసా. అక్కడ భయపడటానికి వాళ్లు high class వాళ్లొ, ధైర్యంగా ఉండటానికి, చెప్పడానికి ఆ మరాఠి అతను మిడిల్‌ క్లాసో అవనవసరం లేదు. కాని సాధారణంగా మనం ఈ తరగతుల గురించి వినే మాటలను ప్రత్యక్షంగా చూడటం నిజంగా ఓ deep impression కలిగిస్తుంది. ఎన్నిసార్లని గనుక ఇటువంటివి ఎదురౌతాయి!!

అక్కడున్నపుడు ‘తాళము వేసితిని గొళ్లెము మరచితిని’ పని చేసా.  IIT mumbai students కు విండోస్7 ఒరిజినల్ వెర్షన్ ఉచితంగా ఇస్తారు అని అంటే ఎగేసుకుంటూ install చేసుకున్నా...తరువాత వెలిగింది బల్బు firefoxలొ బ్లాగు ఫీడులను బుక్‍మార్క్ చేసిన ఫైల్‌ను  బ్యాకప్ చేయడం మరచిపోయానని.....వా :( .
చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్నట్లు అప్పుడెపుడో క్రితం సంవత్సరం ఖరగ్‌పూర్ వచ్చేముందు బుక్‌మార్క్ ఫైలుని ఇంటర్నెట్‌లో అప్‌లోడ్ చేసా. కాని అందులో అన్ని ఫీడ్స్ లేవు. గుడ్డిలో మెల్ల, ఆ మాత్రమైనా ఉన్నాయి. నిన్నంతా కూడలి, హారం, జల్లెడ, మాలికలు తిరగేసి మిస్ అయినవాటిలో కొన్ని తిరిగి సంపాదించా....

బొటు విహరం నుండి తిరిగొచ్చా రాత్రి 8 కి జ్ఞానేశ్వరి ఎక్స్‌ప్రెస్ ఎక్కిరావాలి, వర్షం మొదలౌతుండగా ఆఘమేఘాల మీద ఓ ఆటో పట్టుకొని బయల్దేరాం. తీరా స్టేషను చేరుకొనేసరికి అక్కడ ట్రైను ఎనిమిది గంటలు వాయిదా అని announce చేసారు ఎందుకని వాకబు  చేస్తే రెండు వారాల క్రితం మావోయిస్టులు ట్రైను పేల్చినప్పటినుండి ఉదయం నాలుగింటికి మార్చారంట...మాకు మామూలుగా తిక్కరేగలేదు. అసలే ఆన్‌లైన్‌లో  తత్కాల్‌లో బుక్ చేసుకున్నాం అందులో వాయిదా అని ఏం చెప్పలేదు, పైగా స్టేషను చేరుకునేప్పుడు గొడుగు పోగొట్టుకున్నాం, దానికి తోడు ఉదయం జరిగిన లాంచి సంఘటన....ఒక్కసారిగా పిచ్చిపట్టినట్టు అనిపించింది. అయినా ఆ మావోలకి బలిసి కాకపోతే ఏం దొరకలేదా. ఎవడో చేసినదానికి అమాయకులను చంపేసారు....వీళ్లకు వంతపాడుతూ విప్లవ సంఘాలు..damn these people.

వాయిదా అని తెలిసి ఆ స్టేషనులో ఉండలేక కాంపస్‌కు తిరిగి వెళ్లాం. అర్థరాత్రి రెండుగంటలకు లేచి ఆటో వెతుక్కొని స్టేషన్ వచ్చా. ఎనిమిది గంటలు వాయిదా పడటం, ప్రయాణంలో రైలు  నాలుగు గంటలు ఆలస్యం వెరసి 36 గంటలు రైల్వే వారి సేవలో మునిగిపోయి ఖరగ్‌పూర్‌లో తిరిగివచ్చిపడ్డా.
ఖరగ్‌పూర్‌లో దిగగానే చేసిన మొదటిపని, స్టేషను బయట ఉండే Taaz ధాబాలో ఓ వేడి వేడి చికెన్ బిర్యాని లాగించడం. చూడ్డానికి చిన్న ధాబా లాగుంటుంది కాని ఇక్కడ చేసిన బిర్యానియంత బాగా ఎంటై.....ర్ ఖ‌రగ్‌పూర్‌లో దొరకదు.

పేరులో ’నేముంది’

అసలీ పెపెంచకంలో ఓ మనిషికి చాలా బాగా నచ్చేది ఏంటి? ఎవళ్ల సంగతో ఎందుగ్గాని నామటుకైతే ఎవరికైనా వాళ్ల వాళ్ల పేర్లు నచ్చుతాయి అని అనుకుంటున్నా...అందుకే మరి చిన్నప్పటినుండి వ్యాకరణ భాగాలలో మనకు నచ్చిందేంటయ్యా అంటే నామవాచకం, సర్వనామం ( సర్వనామం అంటే అమృతం సీరియల్లో సర్వర్ సర్వం పేరనుకునేరు...అదికాదు). నా ఈ ఇష్టం ఎంత ముదురంటే పక్కవాడు ఎవరిదన్నా లేక ఏదైన వస్తువు, ప్రదేశం పేరు తప్పుగా పలికితే చాలు నాలో ఠాగూర్ నిద్ర లేస్తాడు. పలికేది నోరు తిరగని అరబ్బు పేరైనా సరే, కరేక్టుగా పలకాల్సిందే. లేకపోతే మెజార్టి జనం పలికినట్టు అనాల్సిందే, అంతవరకు వదిలేవాణ్ణి కాదు. అలాంటిది నాకు, నాతో, నాపట్ల  నా పేరు సరిగా వినడానికి  తిప్పలు పడాల్సివచ్చింది....అదేదో సామెతలొ అందరికి శకునం చెప్పే బల్లి తనే కుడితిలో పడ్డట్టు.

మన పేరు నాగార్జున చారి. స్కూళ్లొ ఉన్నప్పుడు నాగార్జున అనొకడు, చారి అనొకడు ఎవరికి నచ్చిన పార్టు వాడు ఊడగొట్టి పిలిచేవాళ్లు. ఇరగ్గొడితే ఇరగ్గొట్టారు సరిగానే పలుకుతున్నారుకదా అని అనుకున్నా ఇంటర్‌ వచ్చాక తెలిందేంటంటే అది ఇష్టం కాదు convenience అని. ‘నాగార్జున ’ అనే నాలుగు శబ్దాల పదంకన్నా జనాలకు ‘చారి’ అనే రెండ శబ్దాలపేరే  పలకడానికి తేలికనిపించింది. ఇంజనీరింగ్‌లో మా ఇంటర్ ఫ్రెండ్స్ ఉండడంతో పొడుగు పేరు చెప్పించుకుందామనుకున్నా పొట్టి పేరు  పాపులరైపోయింది. ఈ స్టేజిలో వచ్చిన సమస్య స్పెల్లింగుతో....ఇంగ్లీషులొ నా పొట్టి పేరు chary అని ముద్రితమైపోయింది. అలా కాక e-mailsలో, orkut scraps లో, SMS లో char‘i’ అని ఎవరైనా రాస్తే గుండెలు తోడేసినట్టుండేది. ఇదెలాగూ తప్పేట్టు లేదని బ్లాగ్లోకంలో అయినా సరిగా పిలిపించుకుందామని display name ను ‘nagarjuna’ అని ఇంగ్లీషులో ‘చారి’ ని తెలుగులో రాసేసా. అందరు ఇక చచ్చినట్టు సరిగా రాస్తారు, పలుకుతారు అని.  

తరువాత మొదలైంది మొసళ్ల పండగ. నా పోస్టులకు వ్యాఖ్యలు రాసేఫ్ఫుడు, నే రాసిన వ్యాఖ్యలకు జవాబిచ్చేఫ్పుడు, ఇక్కడ కూడా convenience ప్రకారమో ఏమో,  పొట్టి పేరును ఎంచుకున్నారు బ్లాగర్లు. కుంటే కున్నారు మర్యాదకోసమో ఏమో దాని చివర ‘గారు’ అని అలంకారమొకటి నేనేదో పెద్దవాణ్ణైనట్టు!! అదీకాక ‘@ చారి గారు’ అంటుంటే ‘ఢీ’ సినిమాలో బ్రహ్మి గుర్తొచ్చేవాడు. ఇహ ఇలాక్కాదని ఈ రోజే ఆ పొట్టి పేరుని ఏకి పీకి పారేసా.....చూద్దాం ఈ లాజిక్ ఎన్నాళ్లు పని చేస్తుందో..

బెంగాల్‌లో పేరు కష్టాలు ఇంకో ఎత్తు. ఇక్కడ పేరు చివర  చాలామందికి అకారం ధ్వనిస్తుంది ‘బందోపాద్యాయా’, ‘భట్టాచార్యా’,‘ఆచార్యా’ ఇలాగ. కాలేజీలో జాయిన్ అయిన కొత్తలో కంటి చెకప్ చేయించుకోడానికి డాక్టర్‌ను  కలుద్దామనివెళ్లా అక్కడ రిసెప్సెషన్‌ దగ్గర..

రిసె:  నామ్

నేను: నాగార్జున చారి

రిసె: నాగార్జున్‌ ఆచార్యా ?

నేను: నహి, నాగార్జున చారి...

రెసె: ఓహ్.., నాగార్జునాచార్యా..?

నేను: మనసులో " నీ బెంగాల్ బుద్ది తగలెయ్య".. నహీ భయ్ నాగార్జున చారి

రెసె: అచ్చా...ఠీక్ హై.

వీడిని దాటుకొని డాక్టర్ రూంలో వెళ్లాను

డా: హ్మ్...(రెసెప్షెన్లో ఇచ్చిన చీటీ చూస్తూ) నాగార్జునాచార్యా...what do u do?

నేను: మనసులో " నీ బొంద చేస్తుంటాను. నా పేర్రా.."  బయటకు- ఇట్స్ నాగార్జున చారి సర్... అయామ్ స్టడియింగ్ ఇన్ IIT

డా: హా..నాగార్జున..? ఆంధ్ర?..

కష్టాలు ఇక్కడితోనే ముగిసాయని నేననుకుంటే అవి మా క్లాస్‌రూంలో తిష్ట వేసాయి. మాకు GDR అని ఓ చంఢసాసన ప్రొఫెసరున్నాడు ఆయనతో మాట్లాడాలంటే  చాలామందికి కింద పడిపోయేది.  నేను ఈయన కోర్సు  రెండో సెమిస్టరులో తీసుకున్నా... మిగతా ప్రొఫెసర్లెవరు attendance తీసుకునేవారు కాదు ఏదో అమావాస్యకో పున్నమికో తప్పిస్తే..ఈయన మాత్రం నిష్ఠాగరిష్టుడిలా రోజు ఓ నాలుగైదు పేర్లు అడిగేవాడు...ఆ నాలుగైదుగురిలో నేనొకన్ని. నాపేరును రిజిష్టర్‌లో ఎలా రాసుకున్నాడొకని రోజుకో పేరుతో పిలిచేవాడు. పోపులో కరివేపాకును కలిపినట్టు ఎన్ని రకాలుగా వీలైతే అన్ని రకాలుగా అనేవొడు. అందులో కొన్ని ఆణిముత్యాలు

‘నాగార్జు‍న్ ఆచార్యా’- ముందుగానే అలవాటైంది కాబట్టి ఏమనిపించలేదు

‘నాగార్జునాచార్యా’- ఇదికూడా

‘నాగారాజునా’ ఆ.....

‘రాజునా’

‘రాజునా చార్యా’ 

‘నాగారాజునాచార్యా’- వామ్మో....

ప్రొఫెసరిచ్చిన దెబ్బకు క్లాసులో తెలుగు స్నేహితులు తెగ నవ్వుకునేవాళ్లు. ఈయనొక్కడే అనుకుంటే క్లాస్‌లో బెంగాల్ ఫ్రెండొకడు కొంచెం క్రియేటివ్‌గా ఆలోచించాడు. ‘చారి’ ని హిందిలో ‘చార్ ఈ’  = 4E గా మార్చేసాడు. తిక్కరేగి  లెఫ్టు రైటు ఇచ్చేసరికి ఆ పేరు ఎక్కువ రోజులు నిలవలేదు.

ప్రొఫెసరేంట్రా బాబు ఇలా వాయొంచేస్తున్నాడు నేనేం పాపం చేసానుకుంటే ఓ రోజు దగ్గరికొచ్చి రిజిష్టర్‌ చూపించి ‘ఈజ్ యువర్ నేమ్ ఎంటర్డ్ కరెక్ట్లి’ అన్నాడు. అందులో చూస్తే naga rajuna chary అని ఏ పార్టుకాపార్టు విరగ్గొట్టి రాసుకున్నాడు. ఇందుకా మహానుభావా ఇన్ని రోజులు ఆడుకున్నావు నాపేరుతో అనుకొని అదికాదు సార్ మధ్యలో gap లేదు అని సరిచేయించుకొన్నా ఇకనుండి విషాదశ్రవణయోగముండదుకొని ఆనందపడుతూ...

మరుసటి రోజు క్లాసులో ఆయన attendance తీసుకోడానికి బయల్దేరాడు. నా పేరు పిలిచే వంతొచ్చింది.

మా క్లాసువాళ్లు... ఓ సెలిబ్రిటి రాకకోసం ఎదురుచూస్తున్నవాళ్లలా

నేను.... కేసు ముగించి రిపోర్టు సమర్పించే CBI వాళ్లకోసం ఎదుర్చూసే మీడియా వాళ్లలాగా

ప్రొఫెసరు.... పెద్ద భయకరమైన వార్త చేప్పెవాడిలా కాసేపు ఆగి

" ద్రొణాచార్యా..."

అంతే....మిగతావాళ్లు పెదాలు మూసుకొని లొలొపల ప్రొఫెసర్‌కు వినపడకుండా తలలు దించుకొని రెండు సెకన్లకోసారి నన్ను చూసుకుంటూ విపరీతంగా నవ్వుకుంటున్నారు, నేనేమో విగత జీవుడులా అలా చూస్తూ ఉండిపోయా. కనీసం రెండు వారాలు పట్టింది మావాళ్లు దీన్ని మర్చిపోడానికి.

ఆ తరువాత సెమిస్టర్ పరీక్షలోచ్చాయ్....మొదటి సంవత్సరమైపోయింది. ఇకనుండి క్లాసులుండవు, ఆయన చేసే ప్రయోగాలుండవు కాస్తంత relaxation....కాని స్నేహితులకు ఆ పేర్లు ఇంకా గుర్తున్నాయి....వెధవలకి

పాతకాలనివి కొన్ని విడియోలు-అంటే నా చిన్నప్పుడి వీడియోలు

ఇప్పట్లా కాదుగాని చిన్నప్పుడు నిజంగా mesmerise చేసే షోలు వచ్చేవి డిడిలో. TRP రేటింగ్స్ అప్పట్లోవుండివుంటే బహుశా all time high రికార్డు నమోదు చేసేవి అవి. వాటిల్లొ కొన్నింటిని నెమరేస్తూ మీతో పంచుకుందామని ఈ పోస్టు.



ఆదివారం ఉదయం జంగిల్ బుక్‌ను చూసేంతవరకు ఎక్కడికి కదిలేది లేదు. మౌగ్లి, షేర్‌ఖాన్, భగీర, భాలు- ఈ క్యారెక్టర్లు క్రియేట్ చేసిన మాయ అంతా ఇంతా కాదు. "జంగల్ జంగల్ బాత్ చలి హై పతా చలా హై...అరె చడ్డి పహన్కె ఫూల్ ఖిలా హై.." అనుకుంటూ సాగే టైటిల్ సాంగ్ జెస్సి-సమంతా కన్నా మాయ,mesmerise చేసేవి. ఇప్పటికి ఈ పాట వింటుంటే భగీర వీపు మీదఎక్కి కొండమీదనుండి దూకుతున్న అనుభూతి కలుగుతుంది. అబ్బో ఎంత చెప్పినా తక్కువే లెండి.




నా మతిమరపు బుర్ర గుర్తుపెట్టుకుంది నిజమేఅయితే ఈ సీరియల్ సోమవారం రాత్రి ప్రసారమయ్యేది. అప్పట్లో ఈ సీరియల్ మొదలయ్యే టైంకి పది నిముషాల ముందు మా ఏరియాలొ కరెంటువుండేది కాదు. ఆ గ్యాప్‌లో పక్క పక్క పోర్షన్లలో అద్దెకుండే మా పిన్నివాళ్లు మేము మేడ మీద వెన్నెల వెలుగులొ డిన్నర్ చేసేవాళ్లం. పదినిషాల్లో కరెంటు రావడం మేము TVకి అతుక్కుపోవడం ఆటోమేటిగ్గా జరిగిపోయేవి. దీంట్లో కొన్ని రోజుల తరువాత sindbad series మొదలయ్యింది. అందులో హీరో దగ్గర ఓ జిని, ఓ ఖడ్గం వుండేది. ఏ సమస్య వచ్చినా హీరో ఆ ఖడ్గం తీసి "యా అల్లా మేరి మదత్ కర్" అంటాడు అప్పుడు దాన్నుంచి ఉరుములు మెరుపులు వస్తయ్, ప్రాబ్లం solved. అలాంటిదోటి మందగ్గరావుండాలి అని అనిపించేది.




రామాన్ంద్ సాగర్స్ నుండి వచ్చిన సూపర్ మెగా హిట్టు. కొన్ని రోజులయ్యాక దీన్ని అరగంటకు కుదించాడు. ప్రోగ్రాం మొదలవ్వడం, ఓ పావుగంట వాణిజ్య ప్రకటనలు, కథ ముందుకు జరిగింది అనుకునే లోపు " హరే కృష్ణ...." అని ముగింపు పాట-suspense + నిరాశ కలిసి వచ్చేది.




ఛత్రపతి శివాజి, గాంధి, భగత్‌సింగ్ లాంటివాళ్లకన్నా ముందుగా నాకు ఓ నేషనల్‌హీరోని పరిచయం చేసిన ప్రోగ్రాం. వరుసపెట్టి పేలే ఫిరంగి గుండ్లు, అంబారిపైన వచ్చే పెన్సిల్ మీసాల టిప్పు సుల్తాన్ రాజసంగా అనిపించేవి.



"జై హనుమాన్"అనే పదాన్ని, హనుమంతుడిని ఈ సీరియల్ చేసినంతపాపులర్ అప్పట్లొ ఇంకోటి చేయలేదేమో!! సంజయ్ ఖాన్ నుండి మరో మార్వెల్. ఈ సీరియల్ మొదలైన చాన్నాళ్ల వరకు నాకు రెండు గదలు నచ్చేవి ఒకటి ఈ సీరియల్లో హనుమంతుడిది, రెండొది నలుపు-తెలుపు తెలుగు సినిమాల్లో NTR  వాడేది.

ఓ రెండెళ్ల కిందట రామానంద్ సాగర్‌వాళ్లు రామాయణం రీమేక్ చేసారు.ఆది చూసాక వచ్చిన చిరాకు అంతా ఇంతా కాదు, handsome + smiley హనుమంతుడు (హనుమంతుడంటే మాం....చి బాడి వుండాలని ఫిక్సయిపోయేల చేసింది పాత రామాయణ్, జై హనుమాన్), అమాయకంగా కనిపించే రాముడిని (రాముడంటే అందంగా, masculine personality కనిపించేట్టువుంటాడు అని ఫీలయ్యేవాణ్ణి) చూసి నవ్వాలో ఏడవలో అర్థం కాలేదు. 

ఇక ఏక్తకపుర్ అనే మహానుభావురాలు తీసిన  కహాని హమారి మహాభారత్ అయితే నాకు చిరాకుయొక్క peaksను పరిచయమ్ చేసింది. గ్రీకు వీరుల్లాగా ఆ డ్రెస్సింగులేందొ, ఒంటిమీద టాటులేందొ అర్థంకాక జట్టుపీక్కున్నంత పనైంది.

టైటిల్ సాంగ్ అయ్యాక ‘నేను ఓం....కారాన్ని’అంటూ ‘ఓం’ను సాగదీస్తు  మొదలయ్యేది. శివుడి పాత్రను సమర్ జయ్‌సింగ్ పొషినంత చక్కగా నేననుకోవడం ఇంకెవరు చేసుండరు.


science fiction కథ street hawk పిచ్చ పిచ్చగా నచ్చేది. especially అందులో హీరోవాడే బైకు.బైకులోనే గన్ను ఒకటి  ఉంటుంది.స్విచ్ వొత్తగానె బైక్‌లోంచి బుల్లెట్లు వస్తాయ‌. అలిఫ్‌ లైలాలో సింద్‌బాద్ కత్తి, స్ట్ర్రీట్‌ హాక్‌లో బండి నాక్కూడా కావాలి అని అనిపించేది.



ఇవికాకుండా ‘తౌబా తౌబా'అనే డైలాగుండే కామిడి సీరియల్, డక్ టేల్స్, రామాయణ్‌, మహాభారత్,శక్తిమాన్, ఏక్ సె బడ్ కర్ ఏక్....చాలానేవున్నాయి. రియాల్టిషోల్లాంటివి లేకపొయినా చాలా ఎంటర్‌టేయినింగ్‌ వుండేది. ఇప్పుడూ వున్నయి లెక్కకు మిక్కిలి ఛానళ్లు, కొన్నింటిని మిహాయించి, అందులొ వచ్చే 24x7 కార్యక్రమాలు అబ్బో !^##$&% ఇప్పుడొద్దులెండి ఎందుకు అనవసరంగా టైం బొక్క.

ఫస్ట్ షో.....

జులై 19న ఖరగ్‌పూర్‌లో అడుగు పెట్టినప్పటినుండి ఈరోజుకి మూడువారాలు పూర్తి.

M.Tech కోర్సు oreintation ప్రోగ్రామ్‌ నుండి మొన్నటి lab session వరకూ అన్నీసమ్‌థింగ్‌ స్పెషల్‌గా ఉన్నాయి.

అసలే మొదటిసారిగా హాస్టల్‌లో ఉండాలి, పైగా వంగదేశంలో, ఎలా అని ఇక్కడికి వచ్చి చూస్తే నేను ఖరగ్‌పూర్‌లో ఉన్నానా లేదా అని అనిపించింది. అంతగా ఉన్నారు ఇక్కడ తెలుగు తమ్ముళ్లు, అన్నయ్యలు (తెలుగుదేశం వారో, ప్రజారాజ్యం వారో కాదులె..). మామూలుగా ఐఐటీల్లో ఆంధ్రప్రదేశ్‌ వాళ్ళు ఎక్కువ ఉంటారు అని విన్నాను, కాని మరీ ఇంతగానా....10 మందిని కెలికితే (విద్యార్థి పరిభాషలో పలకరిస్తే అని అర్థం) సుమారుగా అయిదుగురు అంధ్రదేశంనుంచే. మిగతా అయిదుగురిలో కనీసం ఒక్కడు మా హైదరాబాద్ ACE Academy వాడే. మేము ఉండే MMM హాస్టల్లో 60% స్టుడెంట్సూ, హాల్‌ మేనేజరూ, మెస్సు మేనేజరూ తెలుగే.

ఇతర రాష్టాల విద్యార్థి సంఘాలు ఫ్రెషర్స్‌ పార్టీలు పెట్టేస్తున్నాయి, మనవాళ్ళు ఎందుకు పెట్టడంలేదని అడిగితే, " వాళ్ల సమావేశాలకి ఓ ఆడిటోరియం సరిపోతుందిరా, మనం పెట్టాలనుకుంటే ఓ స్టేడియం కావాలిరా, దానికోసమే ప్రయత్నిస్తూన్నా"మని రిప్లై వచ్చింది. campusలోనే అనుకోంటే ఖరగ్‌పూర్‌ టౌన్‌లో మరీనూ. వీధికో తెలుగు దుకాణం (చిన్నా చితకా ఏంకావు), తెలుగు సినిమా పోస్టర్లూ (ఇక్కడ Big Bazaarకి వెళ్తుంటే ‘ప్రజారాజ్యం’ పోస్టర్‌ కనిపించింది, దీ**ల్లి ఇంతమంది తెలూగోల్లున్నారా అనిపించిందపుడు), ఆంధ్ర స్కూళ్లు.....అబ్బో, ఎంతగానంటే దారికనుక్కొడానికి నేను హిందీలో అడిగితే జనాలు ఫేస్‌రీడింగ్ చేసేసి తెలుగులో జవాబిచ్చేస్తున్నారు.

ఇట్టాగే కొనసాగితే ఖరగ్‌పూర్లో బెంగాలీబాబులు మైనార్టీలో పడిపోతారేమో అనిపించీంది....ఇక్కడ పరిచయమైన మళయాలీ ఫ్రేండొకడు ఒక్కసారికూడా ఆంధ్రరాలేదు, కాని మన సంఖ్యాబలం చూసి మాట్లాడటానికి మెజార్టీ వాళ్లు మనోల్లే కాబట్టి తెలుగు నేర్చేసుకుంటున్నాడు ( అడ్డమైన తెలుగు సినిమాలు డౌన్‌లోడు చేసుకొని చూసి ఆ డైలగులన్ని వాగేస్తున్నాడు....యెదవ)

మన రేంజ్ ఇంతగా పెరిగిపోయింది కాబట్టి నేననేదేంటంటే భవిష్యత్తులో జాతీయ తెలుగు మాహాసభలు ఎవైనా పెడితే ఇక్కడా పెడితే బాగుంటుంది, మాలాటోళ్ళకి దూరాభారం తగ్గుతుంది. అంధ్రప్రదేశ్‌లోని రాజకీయ పార్టిలు ఇక్కడి తెలుగు వాళ్ళ కోసం ప్రతేక ప్యాకేజి ప్రకటించాలి, బోల్డు వోట్లు ఉన్నాయి మరి. రైల్వే వాళ్ళు బెంగాల్‌-విజయవాడ-హైదరాబాదు-గుంటూరు మీదుగా కొత్త రైళ్ళు వేయకుండా ఇన్నాళ్ళు చాలా పోగొట్టుకున్నారు. ఇకనైనా వేస్తే బాగుపడతారు.

వచ్చిన వారం పదిరోజుల వరకూ కోర్సు confirm చేసుకోడానికి సరిపోయింది, తరువాత రజిస్ట్రేషననీ, రూమ్‌ సర్దుకొడనికీ, ఉన్న తెలుగు మొహాలని గుర్తుపెట్టుకోడానికి ,అసాధ్యం అని తెలుసు కాని అయినంతలో అయినంత కవర్‌ చేద్దామని, కంప్యూటర్‌ని మనం అడిగినప్పుడు మనక్కావాల్సింనంతసేపు ఇచ్చేవాడికోసం వెతకడానికి సరిపోయింది.

ఇవాళ నా రూమ్మేట్‌ జాహెద్‌ గాడు ఏదో పనిమీద వేరేవూరు వెళ్ళాడు. వాడి laptop ఇక్కడే వదిలివెళ్ళాడు...ఇప్పటి వరకూ ఆర్కుట్‌, ఫేస్‌‍బుక్, యాహూల్లో పండగ చేసుకొని బ్లాగుని బరుకుతున్నాను ( తలగోక్కోవొద్దు, విద్యార్థి పరిభాషలో బరకడం అంటే రాయడం అని అర్థంలెండి). వాడు వస్తే నాకు మా రూమ్‌లో నాతోపాటే సావాసం చేస్తున్న కంప్యూటర్‌కూ బంధం తెగిపోతుంది. వీలైనంత తోందరగా నేను కూడా సిస్టం కొనేసి దాంతో పండగ చేసుకుంటా.

అప్పటి వరకూ కాగితాలపైన బరుక్కుంటా.......రికార్డులూ, అసైన్‌మెంట్లూ ఉన్నాయి, వాటి గురించి చెప్తున్నా

తొందరలోనే మళ్ళి కలుస్తా.....అల్‌విదా, నమస్కార్‌, శుబోశి(ఇది బెంగాలీ తేలీని తెలుగు వాళ్ళకి. ఒకవేళ తెసినాకూడా కామ్‌గా ఫాలో ఐపోండి, దీని అర్దం నమస్కారం అని...)

బ్లాగారిష్టమ్స్...ఓ బ్లాగరి బాధల కథ

ఇల్లు అలగ్గానే పండగ కాదు, house decoration no festival-అన్నాట్ట ఎవరో పెద్దాయన
ఇల్లు కట్టిచూడు, పెళ్ళిచేసి చూడు- అని ఇంకో ఎవరో పెద్దాయన అన్నాట్ట
నా అనుభవాల మూలంగా ఈ సామెతల పరంపరలో నేను కొత్తగా కనిపెట్టిన సామెతలనుకూడా చేర్పించాలనుకుంటున్నాను అవి " బ్లాగు పెట్టిచూడు, పోస్టు రాసిచూడు", "బ్లాగు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేయగానే పనైపోలేదు, blog register work not over".

ఏంటి...."వీడికి మతిపొయింది","ఈ చెత్తని కూడా సామెతలనాలా బాబు..." అని అనుకుంటున్నారా....ఐతే కూసింత ఆగి నా కష్టాలు ఓసారి వినండి...సారి.. చదవండి....తరువాత మీరె ఒప్పుకుంటారు నేను కనిపెట్టిన సామెతళు ఉత్కృష్టమైనవని.
అంతా సిద్దమేనా........ఐతే ఆలకించండి

మొట్టమొదటగా అంటే ఫస్ట్ ఫస్ట్‌......కొంతకాలంగా పనిపాటా లేని కారణంగా కంప్యూట‌ర్‌తో కాపురం మొదలుపెట్టాను. ఆ క్రమంలో నెట్‌లో ఉన్న బ్లాగులపైన కన్నుపడటం అందునా తెలుగు బ్లాగులపైన పడటం జరిగి లోకకళ్యాణార్థం నేనుకూడా ఓ బ్లాగు తెరవాలనిపించింది. రాజు తలచుకుంటే దెబ్బలకు కొదవేంటని అనుకున్నదే తడవుగా గూగుల్‌ వారి సౌజన్యంతో, సహాయ సహకారాలతో, ప్రెమాభిమానాలతో, వంకాయ బీరకాయలతో.....వగైర వగైరలతో మార్గదర్శిలో చెరకుండానే ఓ బ్లాగు అడ్రసు సంపాదించుకున్నాను. ఇక్కడనుండి మొదలైంది crocodile festival.....జజ్జనక జనారే.

అడ్రసు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేసుకోగానే దాన్ని ఓ మూలపడేసాను...తరువాత కొన్నాళ్ళకు జ్ఞానోదయం అవడం చేత పునరుద్దరణ కార్యక్రమం మొదలుపేట్టాను. సో... దానికోసం బ్లాగు template ఒకటి సెట్‌ చేయాలి. పాపం గూగుల్‌ గారు మ'ల్లి' వాత్సల్యాభిమానంతో కొన్ని templates కానుకగా ఇచ్చారు. అంత వీజిగా దొరికితే మనమెందుకు తీసుకోవాలనుకొని గో..........ప్ప...గా శోధించి శోధించి ఓ టెంప్లెట్‌ వెతికి పట్టుకొని దాన్ని నానా విధాలుగా దిగ్గొట్టి-ఎగ్గొట్టి, మడతలు పెట్టి-ముడతలు విప్పి బ్లాగుకి అంటించుకున్నా. ఈ తతంగం పూర్తి అయ్యెసరికి నేను తారె జమీన్‌ పర్‌ ఫ్రీగా చూసాను. ఫ్రీగా చూసాను అంటే పైరేటేడ్‌ CD తెప్పించుకొని చూసాననుకొనేరు.....చుక్కలు కనపడ్డాయి అని కాస్త సింబాలిక్‌గా చెప్పాను.

తరువాతి కార్యక్రమం బ్లాగుకి ఓ పేరు పెట్టడం.నామకరణం. దీనిక్కూడా ఓ మోస్తారు శోధనచేసి, మేథోమధనంగావించి "హరివిల్లు" అనే పేరు పెట్టాను(wat a lovely name....). ఓ పోస్టు కాడా రాసేసిన కొన్నిరోజులకు కూడలిలో జాయిన్‌ చేసా.ఎన్ని హిట్లు వస్తున్నాయో తెలుకునేందుకు code కూడా తగిలించుకున్నా. so far well and good. మొదటి పోస్టుకి ఆశించినన్ని హిట్లు లేవు. not bad, i'm not a popular blogger afterall అనుకొని అడ్జ్‌స్ట్‌ అయ్యా. రెండో టాపా పోస్టు చెసిన తరువాతరోజు ఒక్కసారిగా హిట్లు పెరిగిపోయినాయి.....పట్టలేని ఆనందం.....Eureka sakamIkA అని పాడెసుకున్నా.....తరువాత తెలిసింది నా లాంటి హరివిల్లులు (హరివిల్లు, హరివిల్లు) ఇంకో రెండు ఉన్నాయని......
బహుశా వాళ్ళ బ్లాగు అనుకొని నా బ్లాగుని చూసినట్టున్నారు (దీనికి గాను జయచంద్ర గారికి, శ్రీనివాస గారికి క్షమాపణలు-వారి హిట్లు తగ్గించినందుకు) .
నేను వాటిని పరికించాను, రాశిలోనూ వాసిలోనూ పెద్దవే. అదే పేరు తగిలించుకుంటే identity crisisతొ బాధపడాల్సి వస్తుంది.....so, పేరు మార్చాలి లేకపోతే ఆ ఇద్దరినీ నయానో భయానో ఒప్పించి వాళ్ల బ్లాగు పేర్లు మార్పించాలి. రెండొది కాస్త కష్టం అనిపించి (అంటే ఈమధ్యన ఎక్సర్‌సైజ్‌ చేయడం మానేసాను బాడి కొంచెం వీకైంది...) నాదాన్నే కర్రవిరక్కుండా పాము చచ్చేలా మార్చవలసివచ్చింది. "ఇంద్రధనస్సు" అని
హతోస్మి.
బ్లాగు జీవితంలో ఫస్ట్‌ psychic shock.


ఇహ ముఖ్యమైనది, తేల్చుకోవలసినదీ టాపాలు రాయడం. టాపాలు రాయడంతో సమస్య అన్నాను అంటే విషయాలు దొరక్కకాదు, తెలుగులో రాయడం అని. తెలుగు తెలీదనికాదుగాని 'ల'కారానికి ,'ళ'కారానికి ళంకె కుదరటంలేదు. మామూలు పదాలు ఓకేగాని,
'పళ్లెం' అనాలా 'పళ్ళెం' అనాలా
'గొళ్లెం' అనాలా 'గొళ్ళేం' అనాలా
'కళ్లు' అనాలా 'కళ్ళు' అనాలా
'పెళ్లి' అనాలా ' పెళ్ళి' అనాలా ఇలాంటివి అన్నమాట-సెకండ్‌ progressing psychic shock.
రాస్తూపోతూఉంటె అవేతెలుస్తాయిలె but తెలుసుకొనేతలోపు ఎవరైనా పోస్టులు చూసి ల-ళ చూసి జుట్టుపీక్కుంటే.....అదో తళనొప్పి.

అందుకే అనుకున్నాను " బ్లాగు పెట్టిచూడు, పోస్టు రాసిచూడు", "బ్లాగు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేయగానే పనైపోలేదు, blog register work not over".

చూసారా నా కష్టాలు చదవంగానే మీకు బకేట్లకొద్దీ కన్నీరు కారుతుంది. ఏడవకండి, మీరు నాలాగే గుండె రాయి చేసుకోండి.మనుసున్న మనిషికే కష్టాలు....తప్పదు, అదే జీవితం.

త్వరళోనే ఇంకో టాపాతో మల్లి కళుసుకుందాం.

ప్రయాణం

హనుమంతుడి జాంపండు కస్తూరిరంగు పులుముకొని నిద్రలేచాడు. ఓక్కడే మెరిసిపోతుంటే ఏంబాగుంటుంది అనుకున్నాడోమరి....చుట్టూ ఉన్న ఆకాశానికి కూడా రంగు అద్దేసాడు.
సూరన్నతోపాటు నేను కూడా నిద్రలేచాను అని అరిచినట్లు కూతపెట్టుకుంటూ ప్లాట్‌ఫాం మీదకి రైలు వచ్చింది. వెళ్ళాల్సిన వాళ్ళు ఒక్కొక్కొరుగా ఎక్కుతున్నారు.


"చింటూ, చూసుకూంటూ ఎక్కు....మెల్లగా..." రెండున్నరేళ్ల చింటుగాడిని వెనకుండి ఎక్కిస్తున్నాడు వాళ్ళ నాన్న.
"వాణ్ణి నే ఎక్కిస్తాగాని మీరు ఆ లగేజిని లోపలికి తీసుకురండి ముందు..." భర్త అసలు బాధ్యత చూపిస్తూ అంది చింటూగాడి అమ్మ.
------------------------------------------------------

"సర్టిఫికెట్లు అన్ని పెట్టుకున్నావుగా..?" అశోక్‌ నాన్న వాకబు.
" ఆ‍.. అన్ని ఉన్నాయి నాన్న"
"ఇంటర్వ్యు జరిగే ప్లేస్‌ అడ్రస్‌ ఉందిగా...?"
"ఆ....ఉంది"
"ఇది మా ఆఫీసులో పనిచేసే రాంగనాథ్‌ నేంబరు. ఇప్పుడు ఆక్కడే ఉంటున్నాడు.....వెళ్ళాక ఏమైనా ప్రాబ్లం ఉంటే ఆయనకి ఫోన్‌ చెయ్యి. నువ్వు ఇలా ఇంటర్య్వుకి అని వస్తున్నావని చెప్పాను. టైమ్‌ అవుతుంది, నీ సీట్లో వెళ్ళికూర్చొ...ఇంద ఇవి వుంచు"
"మళ్ళి ఎందుకు నాన్నా ఇవి...నా దగ్గర ఉన్నాయిలే....కావలంటే ఫ్రెండ్స్‌ ఉన్నారుగా, మేనెజ్‌ చేసుకుంటాం"
"అంత దూరం వేళ్తున్నావ్‌ మళ్ళా మీ ఫ్రెండ్స్‌ని ఎందుకు అడగటం.నీక్కావాల్సినప్పుడు వాళ్ల దగ్గర ఉంటాయొ లేదో....ఎందుకైనా మంచిది ఉండనీ.."
-------------------------------------------

"అన్నయ్యతో నిన్న రాత్రి మాట్లాడాను, డాక్టరు తెలిసినతనే అంట, ఆపరేషన్‌ కుడా చిన్నదేనంట, ఆపరేషన్‌ అయ్యాక ఓ నెల రోజుల రెస్ట్ తీసుకుంటె సరిపోతుంది, భయపడాల్సింది ఏం లేదు అన్నాట్టా. పెద్దమ్మని నిన్నే హాస్పిటల్‌లో అడ్మిట్‌ చేసారంట. నేను, నాన్న ఆఫీసు పనులు ముగించుకొని రేపు వస్తాం." అక్క ఆపరేషన్‌కని వెళ్తున్న వనజకి ధైర్యం చెప్తుంది తన కూతురు.
"ఏమోనే.....అక్కని చూసేంతవరకూ కుదురుగా ఉండలేను. ఈ వయసులో ఆపరేషన్లు, ఇంజక్షన్లు అవిఅంటే ఏలా భరిస్తుందో ఏమో."
"ఏం కాదులే అమ్మా.....పేద్దమ్మని చూసుకోడానికి అన్నయ్య, వదిన ఉన్నారుగా. ట్రైను స్టార్టయ్యే టైమైంది నువ్వు పద. స్టేషన్‌ దగ్గర pickup చేసుకోడనికి అన్నయ్య వస్తాన్నాడు......ప్రయాణంలో జాగ్రత్త, సరేనా.నేను, నాన్న రేపు వస్తాం."
--------------------------------------------------

"అరేయ్.....ఈ బాలాగాడేంట్రా ఇంకా రాలేదు, సీనుగాడు వెళ్ళేది ఇవాల్నేఅని చెప్పారా వాడికి"
"వాడి గురించి తెలిశికూడా ఎందుకు అడుగుతున్నావ్రా కార్తిక్‌. నువ్వు జూడు, నేను ఎక్కి ఈ ట్రైను ప్లాట్‌ఫాం దాటాక దిగుతాడు ఆ లేట్‌లత్తి గాడు. ఐనా ప్రిదీప్‌గా, నువ్వు వచ్చేరూట్లోనే కదరా వాడి ఇల్లు. వచ్చేటప్పుడు ఆణ్ణిగూడా ఎక్కించుకోనిస్తే ఆయిపోయేదిగా."
"ఆ ముక్క నిన్న రాత్రే అడిగాన్రా వాణ్ణి. లేదు నాక్కాస్త పని ఉంది నేను ఒక్కడినే వస్తానన్నాడు. సరే అని నేను శ్యామ్‌గాడు కలిసి వచ్చాం."
"వాడి సంగతి పక్కనపెట్టండ్రా....రేయ్‌ సీనుగా నీ ఎదురు బెర్తులో ఓ ఫీమేల్‌ candidateరా, పేరు కల్పనా అంటా...next స్టేషన్‌లో బోర్డింగ్‌ అంటా, సీట్‌ నెం 23,24 లో కుడా అమ్మాయిలేరా....పండగ చేసుకోరా..."
"అప్పుడే బోగీఅంతా స్కాన్‌చేసి పడేసావారా శ్యామ్‌..... hats off రా నీకు"
(ఇంతలో బాలావచ్చాడు.....)
" ఆ రండిసార్‌, మీగురించే మాట్లాడుకుంటున్నాం. ఫరవాలేదు తొందరగానే వచ్చారు.ఇంత సాహసం ఎలా వీలైంది సార్‌ మీకు."
"నువ్వు కాస్త మూస్తావా....ఆ శ్యామ్‌గాడెడి ముందు వాణ్ణి తన్నాలి. వాడు వాడి చెత్త స్టుడియో ఫ్రెండ్‌గాడు"
"కొంచెం క్లియర్‌గా జెప్తవా...."
"ఏంలేద్రా.....మనం ఈ 4 ఇయర్స్‌లో దిగిన ఫోటొస్‌ అన్ని ఒక ఆల్బంలా తయారుచేద్దాం అనుకున్నాం. ఎవరైనా తెలిసినవాళ్లు ఉన్నారాఅని ఈ శ్యామ్‌గాడిని అడిగితే ఓ స్టూడియో వాడిదగ్గరికి తీసుకెళ్లాడు. నిన్న రాత్రికల్లా తయారుచేసి పెడతానన్నాడు. తీరా వాడు చెప్పిన టైంకి‍ వెళ్తే అప్పటికే షాపు మూసేసి ఇంటికిపోయాడు. పొద్దున్నే రోడ్లమీద పడి వాడి ఇల్లు ఎక్కడుందో కనుక్కొని వెళ్తే ఆల్బం పని సగమే చేసాడు యెదవ.....దగ్గరుండి ఆ పని ఫినష్‌ చేయించే సరికి తల ప్రాణం తోకలోకి వచ్చింది. దాన్ని తిరిగి తలలోకి తెప్పించికొని వచ్చేసరికి ఈ టైమైంది....అబ్బో బాడి బస్టాండ్‌ అయ్యింద్రా ఈ ఎఫెక్ట్‌కి."
"ఈ కవర్లోది ఆ ఆల్బమేనా..."
"ఆ...."
(ఆల్బంలో ఫోటోలు చూసేసరికి కార్తిక్‌ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.)
" మనోడు వాటర్‌టాప్‌ ఓపెన్ చేసాడ్రా....వాణ్ణి ఆపండ్రా బాబు..."
"రేయ్‌ కార్తిక్‌ కంట్రోల్‌ మామా కంట్రోల్‌......చిన్నపిల్లాడిలా ఏందిరా ఇది.మనమేమైనా పర్మినెంట్‌గా దూరంఅవుతున్నామా....ఫోన్లో ఎప్పటికప్పుడు టచ్‌లో ఉంటాం కదా....ఊరుకో మామా.."
"అది కాదురా.....ఇవాళ నువ్వు వెళ్లిపొతున్నావ్‌, వచ్చేవారం శ్యామ్‌గాడు కూడా వెళ్లిపోతాడు.....ఇన్నాళ్ళు కలిసి ఉన్నాం.అన్నింటినీ షేర్ చేసుకున్నాం. ఇంక ఇప్పుడు అలా ఉండలేం రా. జాబనో, చదువనో ఒక్కొక్కరం తలోదారిలో వెళ్లిపోతాం. "

అంత సేపు సరదాగా ఉన్న వారిలో ఒక్కసారిగా మౌనం. ఒకరినొకరు చూస్తూ ఉండిపోయారు. వాళ్ల మధ్య నిశబ్ధాన్ని ఛెదిస్తూ రైలుకూత.సీను భారంగా రైలు ఎక్కడు. ట్రైను స్టార్ట్ అయింది.
-------------------------------------------------------------

"బాయ్ రా సీను..."
"సీను బాయ్ రా..."
"ఇంటికి వెళ్ళాక కాల్‌ చెయ్యిరా....సరేనా...బాయ్"
"హ్యపి జర్ని మామా..."



"ఆల్ ది బెస్ట్ అశోక్‌.....దిగగానే ఓసారి ఇంటికి ఫోన్‌ చెయ్యి"


"జాగ్రత్త అమ్మా......నువ్వేమి ఖంగారు పడకు, పెద్దమ్మకి ఏంకాదు. స్టేషన్‌ చేరగానే అన్నయ్యకి ఫోన్‌చెయ్యి.వచ్చి తీస్కెల్తాడు."


"చింటూ, ట్ర్రెయిన్ స్టార్ట్ అయింది, అక్కడ-ఇక్కడ తిరగకుండా కూర్చో."

ట్రైను స్టేషన్‌ దాటింది.ఎవరి సీట్లలో వాళ్ళు కూర్చున్నారు. ఒక్కొక్కరిలో ఒక్కో అనుభూతి.

"డాడి....ఈ ట్ర్ర్రైను స్ట్రేట్‌గా తాతయ్య ఇంటికే వెళ్తుందా...?డాడీ వీళ్లందరూ కుడా మన తాతయ్య ఇంటికేనా..?"

ఇంటర్వ్యులో బాగా పెర్ఫామ్ చేయాలి.....జాబ్‌కి సెలెక్ట్ అవ్వాలి....ఇంట్లో ఇక అడ్జస్ట్‌మెంట్లు ఉండకూడదు....యెస్‌ ఉండకూడదు.

ఇంజనీరింగ్‌ అప్పుడే అయిపోకుండాఉంటే బాగుండేది......ఛస్‌ నాలుగేళ్లు అప్పుడే ఖతం అయినాయా...

దేవుడా అక్కకి ఏం కాకుండా చూడు స్వామి.....మనువడితో ఆడుకుంటూ సంతోషంగా ఉంది, తనని ఈ గండం నుండి బయటపడేట్టు చూడు తండ్రి.


కిటికీచాటు నుండి ఆకాశం ఓ సముద్రంలా కనిపిస్తుంది.వీళ్ళ ఆలోచనల లోతులాగా అదికూడా అనంతంగా, నీలంగా ఉంది.
నాకు శరీరం తప్ప స్పందించే హృదయం లేదు, నన్ను నడిపే వాడికి మీ ఆలోచనలతో పనిలేదన్నట్టుగా రైలు వెళ్తుంది.

***********************************************************************************
(రైలులో ఎదురైన సంఘటనల ఆధారంగా)