వంకాయ వంటి కూరయు .. పంకజముఖి సీతవంటి భామామణియున్..

అతిగా ఆనందపడుతున్న మగవాడిని చూసినా, అదే పనిగా బాధపడుతున్న ఆడవాళ్ళ గురించి విన్నా ఈ సమాజానికి కంటిమీద కునుకు ఉండదు. ఎలాగైనా వాళ్ళను ఆ పరిస్థితి నుండి లాగేయాలని తపించిపోతుంటుంది.  కొన్నాళ్ళ  ముందు వరకు వీకెండ్స్ లో షికార్లు కొడుతూ, వీక్‍డేస్‌లో ఆఫీస్లో తల పట్టుకుంటూ య్యమ ఆనందంగా ఉండేవాడిని. భూమ్మీద ఇంకొక ఆడ ప్రాణి తన గోడు చెప్పుకునేందుకు, హింసించేందుకు ఎవరూ దొరకడంలేదని బాధపడుతుండేది. మమ్మల్ని అలా చూడలేని సమాజం + పెద్దవాళ్ళు  విధి ఆడిన వింత నాటకంలో పావులుగా చేసారు. మా ఇద్దరికి పెళ్ళి చేసారు.

ఆఫీస్‌లో లంచ్ అయ్యాక కుటుంబరావుల్తో పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుంటూ దగ్గర్లోని పార్కులో ప్రదక్షిణలు చేసేవాళ్ళం. ఓరోజున అలాగే కుబుర్లలో "ఇదిగో అబ్బాయ్, నీకెలాంటి లైఫ్ పార్ట్‌‌నర్ కావాలి అనుకుంటున్నా"వని ఒక కుటుంబీ అడిగాడు. ఆ ప్రశ్నకు మొదట్లో సిగ్గుపడిపోయి ఆ తరువాత ఆలోచనలో పడిపోయి కాసేపటికి ఫ్లో లో పడిపోయి "అబ్బే నాకు పెద్దగా కోరికల్లేవండీ. అమ్మాయి చూడడానికి చక్కగా ఉండాలి. వాలు జడ, కలువ పువ్వుల్లాంటి కళ్ళు, నవ్వుతూంటే ముత్యాలు రాలుతున్నట్లు ఉండీ నేను ఆఫీస్ నుండి రాగానే కాఫీ ఇవ్వకపోయినా నీళ్ళు ఇచ్చే అమ్మాయి, షాపింగ్ అంటే పెద్దగా ఇష్టంలేని, నాతో పాటు క్రికెట్ మ్యాచులూ, న్యూస్/డిస్కవరీ వగైరా ఛానల్స్ చూడకపోయినా సీరియళ్ళు చూడని, అణకువగా ఉంటూ నన్ను అర్దం చేసుకొనే.." అని చెప్పడం ముగించకుండానే ఆపేసి  "చూడూ మనిషికి ఆశ ఉండటంలో తప్పు లేదు.. to an extent అత్యాశ ఉన్నా ఫరవాలేదు కాని దురాశ ఉండకూడదు. దురాశ దుఃఖానికి చేటు" అని వారిస్తున్నట్టు చెప్పాడు. నా expectationsకీ ఆశకీ దురాశకీ లింక్ ఎంటో తెలీక అడిగితే దీర్ఘంగా గాలి పీల్చుకుంటూ "నీకు అదృష్టం కలిసిరావాలి అనుకొవడం ఆశ. యాభై పైసలు.. అఫ్‌‌కోర్స్ ఇప్పుడు యాభై పైసలు లేవనుకో.. యాభై పైసలు పెట్టి నువ్వు  కొనుక్కున లాటరీ టికెట్టుకి యాభై కోట్లు తగలాలి అనుకోవడం అత్యాశ. పక్కనోడు కొనుక్కుంటే ఆ టికెట్ల డబ్బులు కూడా నీకే రావాలి అనుకోవడం దురాశ" అంటూ తేల్చాడు. అణకువగా ఉండీ అర్ధం చేసుకునే భార్య ఉండాలనుకోవడం అత్యాశట,  పెళ్ళి చేసుకున్న మగవాళ్ళలో సగటున నూటికి తొంభై ఎనిమిదిమంది బాధలు పడుతూంటే వాళ్ళను చూసి కూడా నేను సంతోషంగా ఉండాలనుకోవడం దురాశట !  చెరువులో స్నానం చేస్తున్నోడిని చూసి ఈతరాక ఒడ్డున సెటిలైపోయినోడి ఓర్వలేనితనం అనుకున్నాను అప్పుడు... in front crocodile festival అని తెలీక. కొలీగ్ చెప్పిన ఆశ, అత్యాశ, దురాశ మధ్యన తేడా  నిఘంటులేవీ వెతుక్కోకుండానే sprite డ్రింక్ అంత స్పష్టంగా తెలిసిపోయిందిప్పుడు.
అంటే...తను చాలా బాగుంటుంది..నవ్వితే ముత్యాలు కాదుగాని ఏకంగా వజ్రాలే రాలుతాయి పైగా పెళ్ళైన కొత్తలో బాగానే ఉండేది, అత్తాకోడళ్ళు వేరువేరు ఊళ్ళల్లో ఉండడంవల్ల 'అత్తలేని కోడలుత్తమురాలు కోడల్లేని అత్త గుణవంతూరాలు! ఆహూ' టైపులో అనిపించేది. ఆఫీస్ టైము దాటితే క్షణం ఆలస్యమవకుండా గోముగా అడుగుతున్నట్టు 'బయలుదేరారా...' అంటూ ఐదు నిముషాల కొకసారి మెసేజ్ వచ్చేది. కాని చెప్పాను కదా విధి ఆడిన వింత నాటకం అని,  కొన్నిరోజులకు 'ఇంకా బయల్దేరలేదా.' అంటూ ఫుల్‌స్టాప్ తో మెసేజీలు వచ్చేవి. నిన్నైతే మరీ ఘోరం బయల్దేరడానికి ఆలస్యం అవుతుంది అన్నందుకు "ఇంకేం అక్కడే కాపురం పెట్టెయ్" అని మొహం మీదే తలుపేసినట్టు వచ్చింది. పెళ్ళవడం లేటయితే ఆ మగాడిని ముదురు బెండకాయ అంటుందీ పాడు లోకం.... కాని పెళ్ళయినవాడి పరిస్థితి ఇంట్లో  ఒక్కోసారి ఆ ముదురు బెండకాయలకన్నా, కూరలో కరివేపాకు కన్నా వరస్టుగా ఉంటుందని తెలిసింది. ఏమీ జరక్కపోతేనే ఇలా తగలడ్డ నా సిట్యుయేషను మొన్నాదివారం రోజున పెనం మీదనుండి పొయ్యిలోకి పడ్డట్టయింది. "పెళ్లయి ఇన్ని నెలలు అవుతున్నా మీ ఫ్రెండ్స్ ఒక్కసారయినా మనింటికి రాలేదు. ఒకసారి లంచ్ కు పిలవచ్చు కదా" అని తనంటే... వెర్రివాడిని... 'ఓహో, ఎన్నాళ్లకెన్నాళ్లకు... నా గురించి తెల్సుకొని నన్ను అర్దం చేసుకోవడానికి‌‌' కాబోలు అనుకున్నాను. వీకెండొస్తే ఫోన్లలో కూడా దొరక్కుండా  airforce గా తిరిగే మావాళ్లు పార్ధు,గిరి, రమణలను ఇంటికి పిలిచా. అత్తారింటికి వెళ్ళే పనుందని గిరి గాడు ఆఖరు నిమిషంలో డ్రాప్ అయ్యాడు (సిట్టింగ్ వేసుకుందామనుంటే మాత్రం వాడు చచ్చినా వెళ్ళేవాడు కాదని నా ప్రగాఢ నమ్మకం). మొదటిసారి వస్తున్నామన్న సెన్సు కూడా లేకుండా ఇంకో బెమ్మీ కొంపకు వచ్చామన్నట్టు నాచురల్గానే ఉత్తినే చేతులూపుకుంటూ వచ్చారు. కూల్‌‌డ్రింక్స్ కోసం కిచెన్‌లొకి వెళితే గుర్తు చేసి మరీ పొగిడింది.  భోజనం చేస్తూ కాలేజీ రోజుల గురించీ అప్పట్లో మేం చేసిన చిలిపి, అల్లరి, వెధవ పనులు etc., etc., తవ్వి తీశాం. అవన్నీ వింటూ ఈవిడ ‘అవునా’, ‘ఒహ్..అలాగా’ అంటూంటే అబ్బో చాలా స్పోర్టీవ్   అనుకున్నాను.  తాడూ బొంగరం లేని బెమ్మీసే కదా అని మా పార్ధుగాడి మీద ఉన్నవీలేనివీ కాస్తంత పోపు, మసాలా జోడించి చెప్పాను..అది నేను చేసిన రెండో తప్పు. వాడైనా సిట్యుయేషను అర్దం చేసుకోవాలిగా..భూమి పుట్టినపుడు పుట్టాడు యెదవ, ఏం లాభం... రమణగాడిలా పెట్టింది తిని మధ్యమధ్యలో పళ్ళికిలించి ఊరుకోవచ్చుగా నేనేదో వాడిని నెగెటివ్ లైట్ లో చూపిస్తున్నట్టు ఫీలయిపోయి ‘మీకు తెలుసా నందినీ  ఫ్రెషర్స్ పార్టీలో వీడు ఏం చేశాడో’ అంటూ ఫ్రెషర్స్‌-డే రోజు మా సీనియర్ అర్చనకు కొన్న రోజెస్‌ను తనకు ఎలా ఇచ్చిందీ పక్క తరగతిలో కీర్తన  కోసం జంక్షన్లో  రోజూ ఎలా పడిగాపులు కాచేది అదీ ఇదీ వాగేసాడు. వాడు చెప్తున్నంతసేపూ నా వైపు చూసి నవ్వుతూ ’OffO..’ అంటుంటే తను ఇవన్నీ బాగానే క్యాజువల్గానే తీసుకుంటుందిగా అనుకున్నాను. వాళ్ళుకు ’బై’ చెబుతూ తను చూసిన చూపులు.... నేను పదీపదిహేను మర్డర్లు చేసిన సీరియల్ కిల్లర్ అని తెలిసినా అలా చూసేది కాదేమో :(

ఆఁ... ఆడవాళ్ల కోపతాపాలు నీటి మీద రాతలని ఎవరో చెప్పింది గుర్తు తెచ్చుకొని రేపుదయం కల్లా అంతా సెట్ అవుద్దనే ఆశతో ఆ రోజు ముగిసింది. తరువాత రోజు కూడా పరిస్థితిలో పెద్దగా మార్పులేదు. బ్రష్ చేసుకున్నాక మా ఇంట్లో కాఫీటీ లను పోలిన ద్రావకాలేవో ఉంటాయి... వీలును బట్టీ తనో నేనో చేస్తాము.  నిన్న మాత్రం తనొక్కర్తే  సోఫాలో కూర్చొని TV99*2/3 లో ‘ఎలకల్ని చంపడమెలా-దేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ పై ప్రభావం’ ప్రోగ్రాం చూస్తు కూర్చుంది,  కాఫీ పెట్టలేదా అంటే నోరు విప్పకుండా తను తాగుతున్న కప్పు చూపించింది. అర లీటరు పాలతో కప్పు కాఫి చేసుకోవచ్చని జీవితం లో మొదటిసారి తెలిసింది. కాఫీ కోసం భార్యభర్తలు గొడవపడ్డారు అనే టాక్ రావడం ఇష్టం లేక టెబుల్ మీద టిఫిన్‌బాక్సు తీసుకొని సైలెంట్‌గా ఆఫీసుకెళ్ళిపోయా. లంచ్ లో దాన్ని తెరిచాక తెలిసింది... అది శుక్రవారం రోజున ఇంటికి తీసుకొచ్చిన బాక్సని! మేడం గారి అలకలో కనీసం క్లీనింగ్ కు కూడా అది నోచుకోలేదని. గతి లేక మా ఆఫీసోడు పెట్టే మీల్స్ అనబడే గ్రాసాన్ని తినేసి ఆ రోజున నెట్టుకొచ్చా. నిన్న రాతిరి, ఇవాళ ఉదయాన్న కూడా పరిస్థితిలో మార్పు లేదు అదే సోఫా, అదే ఫోజు. రెండు రోజులు గడిచాకయినా తన అలక తగ్గుతుందేమో,  రోజూకంటే కొంచెం తొందరగానే వెళ్ళి నష్టనివారణ చర్యలు తీసుకుందామని బయల్దేరబోతుంటే పట్టుకున్నాడు డామేజరుడు. నాకు ఏదన్నా ఇంపార్టెంట్ పనిబడ్డపుడే వీడికి కొంపలంటుకుంటాయి అదేం ఖర్మో! ఎదురుచూస్తూ ఉంటుందేమో అనవసరంగా,రావడానికి ఆలస్యమౌతుందని మెసేజ్ పెట్టా... ఇందాకే చెప్పాగా ఆఫీస్ లోనే కాపురం పెట్టేయమని సమాధానం. మెసేజ్ లోనే ఘాటుదనం తెలిసింది.

ఈడ్చుకుంటూ ఇంటికొస్తే ఊహించుకున్నట్టుగానే చేతిలో రిమోట్‍తో తను సోఫాలో సెటిలయింది.. రెండురోజులుగా గడ్డి తింటున్నందుకు ఆకలి ఎక్కువయింది సరాసరి కిచెన్‌లోకి ఎంటరయ్యే సరికి ఖాళీ గిన్నెల దర్శనమయింది... నాకు ఆవేశం ఎక్కువయింది. అయినా ఈ ఆడవాళ్లు ఇదేదో తమ దగ్గరున్న బ్రహ్మాస్త్రం అనుకుంటారు... వంట చెయ్యకపోతే భర్త అనేవాడు గిలగిల కొట్టుకుంటూ కాళ్ళబేరానికి వస్తాడని. ఆ అస్త్రాన్ని తిప్పికొట్టాలని నిర్ణయించుకొని "వంట చెయ్యకపోతే బ్రతిమాలుతామో, బుజ్జగిస్తామనో అనుకుంటున్నారేమో.. మా ఫుడ్డు మేమే చేసుకోగలం. తినడమే కాదు, చేయడమూ వచ్చ"ని తనకు వినపడేలా ప్రకటించేసి ఫ్రిజ్ తెరిస్తే లేత లేత వంకాయలు కనపడ్డాయి. అర్దరాత్రయినా ఫరవాలేదు good old bachelor days కు వెళ్ళిపోయి  బ్రహ్మాండంగా కూరొండేసేయాలని ఫిక్సయ్యా. "అమ్మగారికి తెలుసో లేదో... చదువుకునే రోజుల్లో మా రూంలో ఏడాదిపాటు వంట అనే కార్యక్రామనికి నేనే supervisorను... అప్పటికే అయిదేళ్ళుగా వంట చేస్తున్నవాడు,  ఏడేళ్ళుగా వంట చేస్తున్నవాళ్లు ఉన్నా ఏది ఎలా చేయాలో నేనే చెప్పేవాడిని. అలా నాకు పన్నేండేళ్ళ అనుభవం. ముక్కలో చెప్పాలంటే వంట అనే క్రియ‌కు నేనే కర్త."నని తనకు వినిపించాలనే గట్టిగా చెప్పా.
"అది తినడం వాళ్ల ఖర్మ అయుంటుంది" 
ఎవరో సౌండ్ చేసినట్టు అనిపిస్తే కిచెన్‌లో నుండి చుశా...  రిమోట్ చేతిలో పెట్టుకొని ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు కూర్చుంది. నంగనాచి.
అయినా ఇలాంటి చిన్న చిన్న అవాంతరాలను పట్టించుకుంటే పనవదు కాబట్టి యుధ్ధంలో అడుగుపెట్టిన సైనికుడిలా వంకాయలను నిర్దాక్షిణ్యంగా ముక్కలు ముక్కలుగా కోసేసి రాళ్లుప్పు నీళ్లలో కడిగాను-రమణగాడు చెప్పేవాడు వంకాయలు వండే ముందు ఉప్పు నీళ్లలో వేయాలట. ఆ కడగటం అయ్యాక గిన్నెలో నూనె పోసి దాంట్లోకి జీలకర్ర, కరివేపాకు, ఉల్లిపాయ ముక్కలు వేసి స్టౌ వెలిగించా. కూరగాయ ముక్కలు వేసే ముందు పోపు రెడీ అవ్వాలని కూడా చెప్పేవాడు..అరనిముషం వెయిట్ చేశాక ఆ వంకాయ ముక్కలు ఇరవైనాలుగు వేసేసి కారం ఒక నాలుగు చెంచాలు వేసా. ఫైనల్‌గా వచ్చే కూరను తల్చుకుంటే నాకు నోట్లో నీళ్ళు ఊరినయి.. ఇన్నిరోజులయినా బ్యాచిలర్ డేస్‌లో వంటకు సంబంధించిన వివరాలు గుర్తున్నందుకు డెడ్‌లైన్ కన్నా ముందే డెలివరీ అవబోతున్న ప్రాజెక్టు మేనేజర్‌లా గర్వపడ్డాను. కిచెన్ లో న్యూక్లియర్ experiment ఏమైనా చేస్తున్నానా అని హాల్ లో అటూ ఇటూ పచార్లు కొడుతూ తొంగి చూస్తున్న మేడం గారిని చూసి నలభీముడిలా గరిటధారణం చేసి "అసలు నా లాంటి భర్త గురించి, వంకాయ గురించీ  పెద్దవాళ్ళు ఏమన్నారో తెలుసా ,

ఓ చిట్టి (ప్రేమ)కథ

అల్లంత దూరాన అందమైన విరివనంలో

విరబూసిందొక అందాల భరిణ. నక్షత్రాలలోని తళుకులన్నీ, వెన్నెలలోని స్నిగ్ధత్వాన్నంతా నింపుకొని సొగసంతా తానే అయి రూపుదాల్చిందా కుసుమం.

ముద్దాడి వెళ్లే పిల్లగాలికి తన ఈడువారితో ఊయలలూగుతూ  ముత్తయిదువల కొంగుచాటు నుండి ప్రపంచాన్ని చూస్తూ కాలం గడిపేది.

ఈ సకుమారికి ఒకనాడు భావప్రపంచపు బాటసారి - పాట ఎదురైతే  ఆ మాటకారిని చూసి సిగ్గు మొగ్గలయిపోయింది... భువనాలను సమ్మోహనం చేసే సొగసు చూసి పాట ఆ చోటే నిలిచిపోయింది.

ఒకరికొకరు గుండెవూసులు చెప్పుకుంటూ, సరాగమాడుతూ... ఓసారి తనకోసం పల్లవించమని పాటను అడిగింది గోముగా

మదిదోచిన పుత్తడిబొమ్మ కోసం పాట గలగల పారే సెలయేటి ప్రవాహమయింది, మధుపాతంలా వర్షించింది. తాను మధుర రాగాల జడివాన కురిపిస్తే  ఆ ముద్దుగుమ్మ  అమ్మ ఒడిలో హాయిగా ఆడుకొనే పాపలా సంతోషించింది,  శరత్ ఋతువులో పున్నమినాటి జాబిల్లిలా నవ్వింది, అలనాడు బృందావనిలో గోవిందుడి మురళీరవానికి పరవశించిన గోపిక అయింది.

ముచ్చటైన ఈ జంటను చూసి  ఏ తుంటరి తుమ్మెదకు కన్నుకుట్టిందో ఇద్దరి మధ్య ఓ చిలిపి తగవు వచ్చి కూర్చుంది. నువ్వుంటే నువ్వని పోరుపడి  పువ్వు అలిగి ముఖం తిప్పేసుకుంది. పాట చిన్నబోయింది.

దూరం అయ్యేది దరిచేరేందుకే కాబోలు!  విరహ వేదనలో ఒకరికోసం ఒకరు తపించిపోయి ఇక కలలోనైనా విడిపోవద్దనుకొని  పలకరించుకున్నాయి. కలిసి బ్రతుకుదామని బాసలు చేసుకున్నాయి.

మనసేలిన స్వరానికై పువ్వు చేతులు చాచితే  నెచ్చెలిని తన కౌగిట ఆర్తిగా పొదివికొంది పాట.  ఒకటిగా పెనవేసుకున్న ఆ రెండు  మనసుల కథ ప్రణయమయ్యింది.

      సంధ్యాసమయంలో, మరొక అందమైన రోజు మొదలవుతుండగా , చెట్ల కొమ్మలలో రెక్కలు విప్పుకుని కువకువ మంటూ పక్షులు ప్రాగ్దిశలో నింగికెగిసాయి....ఈ జంట కథను జగమంతా వినిపించేందుకు.
మరి మీరు విన్నారా ఈ కథను ?

చదువుకో పిచ్చి నాయనా నిన్నాపేదెవ్వరూ..

నిన్న మధ్యాహ్న సమయమున తిన్న భోజనము అరుగుటనూ, చలువమరల కృత్రిమ గాలినుండి కాస్త ఉపశమనమునూ ఆశించినవాడనై నా సహోద్యోగితో వాహ్యాళికి వెళితిని. ఆకాశము మేఘావృతమైయుండెను. దారిలో ఒక పక్కనుండి పురపాలక సంఘము వారి కుప్పతొట్టి వెదజల్లు గాలి, మరొక పక్కనుండి అదే పురపాలక సంఘము వారి ఉద్యానము నుండి వీచే మలయమారుతములు కలగలిసి ఒక విశేష్యమైన అనుభూతి కలుగుచుండెను. దినకరుడు మబ్బు చాటున దాగియుడుట వలన వేడిగా ఉన్నదని, లేదు చల్లగా ఉన్నదని చెప్పలేనటువంటి స్థితి ఉన్నది. అట్టి సమయమున నా సహోద్యోగి నన్ను చూచి "ఓయి, మనము ఇంత కష్టపడి కూర్చీలలో కూర్చొని బుద్దిని శ్రమింపజేసి, బొజ్జలు పెంచేది ధనము కొఱకే కదా! ఒకవేళ నీకు జీవిత పర్యంతమూ సరిపోవు అమితమైన ధనము వచ్చినదనుకొనుము దానితో నీవు ఏమి చేసెదవు" అని ప్రశ్నించెను. క్షణమైనా జాగు చేయక " అట్లైన ఒక గ్రంథాలయము సమకూర్చుకొని అందులో నన్ను నేను బందీగా చేసికొని జీవితాంతము పుస్తక పఠనము గావించెద"నని వ్రాక్కుచ్చితిని. అతను చిన్నగా దరహాసము చేసి "బాగుగా ఉన్నది. కాని నీవు ఆరోగ్యమను ఒక ముఖ్యమైన బంతిని మరచితివ"నెను.
"బంతా! అదియేమి?"

"అవును. ప్రతి మనిషి జీవితము కుటుంబము, స్నేహితులు, ఉద్యోగము, ఆరోగ్యము, ఆత్మ సంతృప్తి అను ఐదు బంతులుగా విభజించబడియున్నది. మనందరమూ ఈ ఐదు బంతులను సంబాళించుకొనుచు ఏ బంతిని యెళ్లవేళలా అట్టిపెట్టుకొననట్టు గారడి చేయవలెను. వీటిలో ఉద్యోగమనునది రబ్బరు బంతికాగా మిగిలినవి గాజు బంతులు - జారవిడిస్తే శాశ్వతముగా పగిలిపోగలవు.  దురదృష్టవశమున నేటి యువతీయువకులు రబ్బరు బంతి కధిక ప్రాధాన్యమునిచ్చు చున్నారు. ధనము వచ్చినది కాబట్టి నీవు ఆత్మ సంతృప్తి అన్న బంతికి అధిక ప్రాధాన్యమును ఇచ్చుచున్నావు, ఆరోగ్యమును విస్మరించుచున్నావు. అరోగ్యమే మహాభాగ్యమని కదా పెద్దలు కూడా చెప్పినద"నెను. అట్లేమి లేదు భోజమను చేయుటకు జల క్రీడలు గావించుటకు బయటకు వచ్చెదనని చెప్ప సంకల్పించితిని. అంతలోపే అతడు పరుగున కార్యాలయమునకు వెళ్లడముతో ఊరకుండినాను.

 కార్యాలయము చేరాక ఈ విషయముపై విచారించితిని. ఔరా! నిజమే కదా పుస్తక పఠమను గావించెదము సరే, కాని అవి వ్రాసే రచయితలకు ఆయా కథా వస్తువు ఎచటినుండి వచ్చును? సమాజము నుండియే కదా. ఒక్కొక్క కవి/రచయిత తనను స్పందింపజేయు విషయములను పరీశీలించును వాటిని గ్రంధస్తం చేయును. కొందరు రచయితలు సృజనాత్మకులు వీరికి సెలయేళ్ళు, నెమలి నాట్యము, కోమలి హంసనడకలు, వెన్నెల రాత్రులు, ప్రేమికుల విరహము కథా వస్తువులు ఎక్కువగా వాటి మీదనే రచనలు చేసెదరు. మరికొందరు పరిశీలురు వీరు సమాజం పోకడలను గమనించువారు. వ్యక్తిలోని గుణదోషములు సమాజముపై వాటి ప్రభావములు చర్చించెదరు.  ఇహంలో అగ్రరాజ్యముల పెత్తమము మొదలుకొని ఇంట్లోని అర్ధాంగి పెత్తనము వరకు వీరికి కాదేది అనర్హము. మరికొందరు భక్తి రక్తి ముక్తి మొదలగు విషయములపై మక్కువ కలవారు. ఇట్లు ఒక్కొక్క కవికి ఒక ప్రత్యేకమయిన ఆసక్తి ఉండును. వాటిని రచనలుగా మలుచును. అవి చదివినచో ఆయా విషయముల పట్ల జ్ఞానము కలుగును. సరియైన గురువు ఉన్నచో ఆ జ్ఞానమునకు తోడు విలువలు, వినయము కూడా సిద్దించుకొనవచ్చు దానినే 'విద్య' అనవలెనని నా నమ్మిక. ప్రస్తుతము మనయంతట మనమే నేర్చుచున్నాము కాబట్టి అది విద్య కాదు. చదువు అనుకొనెదము. పదములదేముంది అవి ఎట్లయినను వాడకొనవచ్చును.

 కావున కేవలము పఠనము చేసిన ఆయా రచయితల అనుభవమును తెలిసికొనెదము కాని మనకు స్వంత అనుభవముండదు, మనము మాత్రమే ఆనందించదగిన విషయములు కోల్పోయెదము. సమాజముతో సంబంధ బాంధవ్యాలు నెఱపుట ఎంతైనా అవసరము అని తెలుసుకొంటిని.

అటుతరువాత అసలు ఈ పఠనము ఎన్ని విధములు అని నన్ను నేను ప్రశించుకొంటిని. మొదటిది పత్రికా పఠన విధము- ఈ వర్గంలోని వారు ఏమి చదివినా ఆమూలాగ్రము చదువుదురు. ఎంతబాగా చదివాము అన్నది తప్పితే ఏమి చదువుతున్నాము అన్నది పట్టదు.వదిలేస్తే  ఇహపరములను కూడా మరచిపోవుచుందురు. book worm - ఆంధ్రీకరించిన, పుస్తకము పురుగు అని ఖ్యాతినార్జించెదరు.




రెందవది పరీక్షా పఠనము. పరీక్షలాసన్న మైనపుడు విద్యార్ధులు, ముఖ్యముగా ఇంజనీరింగ్ విద్యార్దుల చదువులాగా ఉండును. కనురెప్ప మూసి తెరిచేలోపు పుంఖాను పుంఖాలు తిప్పెదరుగాని సంగ్రహించెడిది అల్పము. విద్యార్ధులు మార్కుల కోసము చదివినట్టు 'మమ' అన్నవిధముగా కానిచ్చెదరు.

పఠమనము ఏ విధము అయినను అది ఎన్నో ప్రభావములు కలిగించును. కొందరిలో సంతృప్తి కలుగును, కొందరిలో అంతవరకూ ఉన్న సందేహము నివృత్తి అగును-అమితానందము కలగును, కొందరిలో కొంగొత్త సందేహములు వచ్చును, కొందరికి ఏహ్యభావము వచ్చును, కొందరికి ఆయా విషయములలో ఆసక్తి ద్విగుణీకృతమగును.అందరిలో సమానముగా కాకపోయినా ఎక్కువ శాతం జనులకు తాము కూడా రచనలు సల్పవలెనని అనిపించును, అధమము తాము నేర్చికొనినది నలుగురికీ చెప్పవలెనని అనిపించును. నలుగురూ చేరిన చోట తాము కొత్తగా చదివిన (అది ఏ విధము అయిననూ) పుస్తకమో, పత్రికలో వచ్చిన వ్యాసము గురిమ్చి చర్చింటుయయో జరుగును కదా అది ఒక నిదర్శనము. తాము చెప్పెడిది ఎవరూ పట్టించుకొననపుడు మేధావి మాటలు సామాన్యులకు అవగతము కావనుకొందురు, వారికా భాగ్యము లేదనుకొందురు. తమలో తామే ప్రశ్నించుకొనుచు సమాధానలు వెతుకుచుందురు. స్థోమత పేరు ఉన్నవారు తమ ఆలోచనలు ముద్రించెదరు. సాంకేతిక పరిజ్ఞానము పెరగడముతో సామాన్యుడికి సైతం తమ ఆలోచనా ఝరి ఇతరులతో పంచుకొనెడి అవకాశమేర్పడినది.

రచనలు మన స్వంతముగా చేసినను మనము చదివిన అభిమాన రచయితల ప్రభావం ఎంతయినా ఉండును. సదరు రచనలు/ప్రక్రియలు సమాజమునకు నచ్చితే గురువును మించిన శిష్యుడనెదరు లేకపోతే కాళిదాసు కవిత్వము కొంత వీరి పైత్యము కొంత అని నొసలు చిట్లించెదరు. ఇక్కడ కథకుల గూర్చి చెప్పవలసిన ఆవశ్యకత ఉన్నది. ఏ కారణము కొఱకు రచనలు చేసిననూ కొందరు తాము ఎవ్వరు అనేది చెప్పుటకు ఇష్టపడరు మారు పేరుతో వ్రాసెదరు. వారు మనకు బాగా పరిచయమున్నవారు కావచ్చును తాముగా బయటపడితే తప్ప అది వారేనన్నది ఎవరికినీ తెలియదు. తాము ఎందుకు, ఎక్కడ, ఏ విషయము గూర్చి వ్రాస్తున్నమో కూడా గ్రహించక వ్రాసెడి వారునూ కలరు. అట్టివారు తమ రచనల వాలనే ప్రభావితులైరని తెలియవచ్చినపుడు సదరు ప్రభావమునకు కారణమైనవారు  ప్రప్రధమముగా తామెందుకు రాయాల్సివచ్చెనని చింతించెదరు.
మరి కొందరు తమ పాఠకులలోని రచయితను బయటకు తీసుకువచ్చుటకు ప్రయత్నించెదరు. ఉదాహరణకు ఆండి, ఫోటాన్ అను యువకులు. వీరిలో ఒకరు తేరగా వచ్చినదని చదివేసి వెళ్ళిపోతే కత్తి ప్రయోగము చేసెదమని హెచ్చరింతురు. పాఠకులకు మంచి అవకాశం ఇవ్వుటకే తాముంటిమని చెప్పెదరు. మరొకరు కత్తి కంటే మర ఫిరంగుకు ఎక్కవ శక్తి ఉంటుందని తమ అభిప్రాయము నేరుగా చెప్పకనే చెప్పుదురు. కూలంకషముగా సామ దాన భేద దండోపాయములు ఉపయోగించుచూ ఉత్తేజ పరిచెదరు. వీరి కృషి శ్లాఘనీయమూ, వీరు మన మధ్య ఉండుట మిక్కిలి ముదావహము. తాము వ్రాయడమే కాక ఇతరులు వ్రాసినవీ చదువుచూ నలుసంత బాగా వ్రాసినా నల్ల ఏనుగంత బాగా వ్రాసినారు అని ప్రోత్సహించే వారునూ కలరు. ఒక్కో పర్యాయము వారి మాటలలో నిజము కూడా ఉండును. తరచి చూసిన వారికి పుంఖాను పుంఖాలుగా వ్రాసే మరియూ లెక్కకు మిక్కిలి రచనలు చదివే ఓర్పు ఎక్కడిదని మనకు ఆశ్చర్యము కలగును. ఉదాహరణకు రసజ్ఞగారి లాంటివారు. వీరు ఎక్కడెక్కడి నుండో సేకరించి  సుందరమైన వర్ణ చిత్రములు, చక్కని పద్యములు తెచ్చెదరు వాటి చరిత్రమునూ అర్ధమునూ వివరించెదరు. అంతటితో ఆగక ప్రతిఒక్కరి రచనలు చదువుతూ బాగుగా వ్రాస్తున్నారని మెచ్చికొనెదరు. ప్రోత్సహించుచూ చేసే వ్యాఖ్యలే మిక్కిలిగా ఉంటే అసలు వారు ఎన్ని రచనలు చదివెదరొ ఊహించికొనవచ్చును. అసలు అంత ఓర్పు వారికి ఎలా వచ్చినదో నా మోకాలును  ఎంత scratch చేసినా రహస్యము catch అవదు. మరికొందరు అద్భుతముగా వ్రాయగలిగే నేర్పు ఉన్ననూ అతి తక్కువగా వ్రాసెదరు. మరికొంత వ్రాయవచ్చుగా అని అభిమానులచేత 'చిన్నపిల్లల' మాదిరి బ్రతిమాలించుకొందురు కాని వారు కోరిక మన్నించిరా ? ప్రసన్నులైరా అని ప్రశ్నించుకొంటే ప్రశ్ననే మిగులును.

అసలు ఈ చాంతాడంత వివరణ ఎందులకు చెప్పుచుంటివి అని మీరు ప్రశ్నించవచ్చును. నించకున్ననూ చెప్పవలసిన బాధ్యత నాకు ఉన్నది. నిన్న పుస్తకముల గురించి ప్రస్తావన వచ్చినది కదా, ఆ ప్రస్తావన ఆలోచనగా మారి పెరిగి పెద్దదయి  ఒకానొక పుస్తకము తీసుకొన సంకల్పించి 'విశాలాంధ్ర' కేగితిని. ఒక పుస్తకము కాస్తా పెక్కు పుస్తకములైనవి, చివరకు కొనదలచిన పుస్తకము తీసుకొనలేదు. కొత్తవాటితో కలిపి 'నిశ్చయముగా చదివెద'ననుకొని తీసుకున్న పుస్తకములు తిరుపతి వెంకన్న బాకీ వలె పెరిగిపోయినవి. అమితోత్తేజముగా గృహమునకు వచ్చిన మీదుట మత్ మాతాశ్రీ వాటిని చూచి ఎందులకురా ఇన్నేసి పుస్తకమణులు తెచ్చెదవు నీవా చదవవూ వాటిని అమ్మివేయనీయవని విచారము వ్యక్తము చేసి నన్ను విచారమునకు గురి చేసినది. అయినా ఆ విచారము కొంతసేపే ఏల అనగా,

బుక్కు, రెండొ బుక్కు, మూడొ బుక్కు

RK Narayan - భారతీయ ఆంగ్ల సాహితీ లోకంలో ఈ పేరు వినని వారుండరంటే అతిశయోక్తి కాదు. 'మాల్గుడి' అనే అధ్బుత కాల్పనిక లోకాన్ని ఆవిష్కరించిన ఘనుడు ఆయన. చిన్నపుడు దూరదర్శన్ లో మాల్గుడి కథలు ప్రసారమయేవి, కాలక్షేపానికి బానే అనిపించేవిగాని ఓ పట్టాన అర్ధమయ్యేవికావు. కొంచెం పెద్దాయ్యాక పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఆయన రచనలు కొన్ని ఉండేవి. చిన్న చిన్న కథలు అవి. నేటివిటి ఉన్నా అంతగా ఆకట్టుకోలేదు. ఇంజనీరింగ్ వచ్చాక స్నేహితుడొకడి దగ్గర ఆయన రాసిన The English Teacher ఉంటే తెచ్చుకొని చదవటం మొదలుపెట్టా. అప్పటికి మా-టివి లో మాల్గుడి కథలు పునః ప్రసారమౌతుండేవి కాని ఆ డబ్బింగ్ వినలేక వదిలేసా. నవల చదవటం మొదలు పెట్టానోలేదో ఆ శైలి నన్ను కట్టి పడేసింది. అరే! చాలా సాధారణమైన పరిసరాల వర్ణన, ఆర్భాటం లేని మనస్థత్వలతో పెద్ద మాయలు చేసాడు. చెప్పాలంటే ఆయన రచనల్లో  జలపాతాలో, పూలతోటలో కాకుండా మామూలువి అనుకునే ఓ టేబుల్, ఓ పెన్ను, ఓ చెంబు, దేవుడి గూట్లో అగర్బత్తి లాంటివే ఎక్కువుంటాయి. అవే కథలో రమణీయతకు సహాయం చేస్తాయి. మాల్గుడి ప్రస్తావన తీసుకువస్తే పాఠకుడు ఎలాంటి పరిస్థితిలో  ఉన్నా  తనూ ఆ ఊర్లో భాగమైపోవాల్సిందే. అన్ని కథలు ఆ మాల్గుడిలోనే జరుగుతాయ్, ఆ ఊరితో ఏదో సంబంధం ఉంటుంది, అయినా ఎన్నిసార్లు ఆవూరి ప్రస్తావన వచ్చినా విసుగనిపించదు పైపెచ్చు 'ఈ సారి ఊర్లో ఏం జరగబోతుందో !' అనే కుతూహలం కలుగుతుంది.అలా ఆయనకు పెద్ద పంఖానైపోయి మొన్నీమధ్య ( అంటే ఓ ఏడెనిమిది నెలల ముందు) Waiting for the Mahatma పుస్తకం కొన్నా. కాలేజిలో ఉండంగా వారానికో పేజీ చొప్పున చదివీ చదవలేక పక్కనపడేసా. ఇంటికొస్తూ టైంపాస్ కోసమని రైల్లో చదవటం మొదలుపెడితే ఇంటికొచ్చేసరికి పూర్తయింది :).   ఇప్పటివరకు నే చదివిన నారయణ్ గారి పుస్తకాల్లో ది బెస్ట్.  భారతి-శ్రీరాం-మాహాత్ముడి చుట్టూ కథ నడుస్తుంది. శ్రీరాం  చిన్నపుడే తల్లిదండ్రులు చనిపోతే నానమ్మ పెంపకంలో పెరుగుతాడు. మైనారిటీ తీరాక శ్రీరాం పేరిట  బ్యాంకులో ఉన్న డబ్బును తనకే అప్పజెబుతుంది నానమ్మ. అసలే కుర్రోడు పైగా  బ్యాంకు బ్యాలెన్సువుంది కనుక పనీపాట లేకుండా  అవసరంవున్నా లేకపోయినా డబ్బు ఖర్చు చేస్తూ దర్జగా బతికేస్తుంటాడు.

ఇదిలా ఉండగా ఒక రోజు బజారులో శ్రీరాంకు భారతి  కనపడుతుంది, ఆ ఆమ్మాయి అందానికి ముగ్ధుడైపోతాడు. ఆ అమ్మాయి ఎవరా అని ఆరా తీస్తే స్వాతంత్ర్యోద్యమ భాగంలో గాంధీగారి గ్రామసభ ఏర్పాట్లు చూసుకునే సభ్యురాలు అని తెలుసుకుంటాడు. ఇంటిదగ్గర నానమ్మ సంగతి మర్చిపోయి భారతిని వెతుక్కుంటూ వెళతాడు. చివరికి భారతిని కలుసుకొని ఆమెపట్ల తన ఇష్టం గురించి చెప్పి ఆమే స్పందన కోసం ఎదురు చూస్తుంటాడు. ఆ తరువాత భారతి ఏం చెప్పింది, దానికి శ్రీరాం ఏం చేశాడు అసలు వీళ్లిద్దరి కథకు మహాత్ముడికి సంబంధం ఏంటొ తెలియాలంటే- పుస్తకం కొనండి, చదవండి 
  కథ చాలావరకు శ్రీరాం చుట్టు తిరుగుతుంది. భారతి కోసం తనేం చేశాడు, ఎక్కడెక్కడికి వెళ్లాడు, ఎటువంటి పరిస్థుతులను ఎదుర్కున్నాడు అని.  ఐతే నన్ను ఆకట్టుకున్న పాత్ర భారతి, తను ప్రత్యక్షంగా లేనపుడు శ్రీరాం ఆలోచనల్లో భారతి.She's one with a firm attitude and the way she conducts herself, guides Sriram is just wonderful. మిగతా ఆకర్షణగా నారాయణ్ గారి హ్యూమరసం, మాల్గుడి ఉండనే ఉన్నాయి.
(Photo collected form Penguinbooksindia.com )

ఇక ఇప్పుడు మీకు రాంబాబును పరిచయం చేయాలి. ఎవడు, ఎవరయ్యా ఈ రాంబాబు అంటారా. వస్తున్నా అక్కడికే వస్తున్నా. రాంబాబు ఈజ్ ఎ సీనియర్‌మోస్ట్ వెటరన్ బడ్డింగ్ పార్ట్‌టైమ్ జర్నలిస్ట్-జాయింట్ ఎడిటర్ (ఆల్మోస్ట్ ఎడిటర్ ) ఆఫ్ సుజనమిత్ర -థి లార్జెస్ట్ సర్క్యులేటెడ్ ప్రోగ్రెసివ్ తెలుగు డైలి పబ్లిష్డ్ ఫ్రం చింతల్‌బస్తీ. చూసారా పరిచయం చేయడానికే ఇంత శ్రమ పడాల్సొచ్చిందంటే ఆయనెంత గొప్పవాడో మీరే ఊహించుకోండి. రాంబాబుకు ఆసక్తి కలిగించని అంశంలేదు సంగీతం, సాహిత్యం, సైకో అనాలసిస్సు, రాజకీయం,  మరదలుని అప్పుడప్పుడు పక్కింటమ్మాయిని ప్రేమించడం...అబ్బో ఒకటేమిటి ఏది ఎదురైతే దాంట్లోకి ప్రవేశం చేయాలనుకుంటాడు. అన్నిటికన్నా ఎక్కువ ఆసక్తి డైరీ రాయడం. ఆ ఆసక్తి పాఠకులకు టన్నులకొద్దీ హాస్యాన్ని పంచే దివ్యౌషదం. రాంబాబు డైరి కనుక చదువుతున్నారు అంటే జంధ్యాలగారి సినిమాలు back-to-back చూసినట్టే. అతని మేధోసంపత్తిని ఉదహరించే కొన్ని ఆలోచనలు మీకోసం,

౧) ఇంగ్లీష్ అంత దరిద్రపుగొట్టు భాష మరోటి ఉండదు.  తెలుగులో గాడిదా అంటే ఆ పదాన్ని ఎప్పుడు ఎక్కడ వాడినా దానర్ధం గాడిదే.  కాని అదేంటో ఇంగ్లీష్‌లో animal=పశువు , husband= భర్త,minister= మంత్రి కాని animal husbandry minister= పశుభర్తృత్వశాఖా మంత్రి అంటె తప్పంటారు, Non-Political = అరాజకీయం అంటే తప్పంటారు. స్టుపిడ్ !

౨) అలాగే క్రికెట్టంత దరిద్రపుగొట్టు ఆట మరోటిలేదు. ఎప్పుడూ బ్యాట్స్‌మెనే ఔటౌతారంట. యే ఆ బౌలర్లు, ఫీల్డర్లు ఔటావచ్చుగా, పైగా ఇద్దరు బ్యాట్స్‌మెన్ మీదకు పదకొండు మంది దాడి చేస్తుంటారు. ఇది చాలా అన్యాయం. దీన్ని ఖండించాలి.

౩)ఎన్నికలపుడు ఎంత తిట్టుకున్నా కొట్టుకున్నా ఎన్నికల అనంతరం దేశ విస్తృత ప్రయోజనాల దృష్ట్యా కాంగ్రెసు, భా.జ.పా కలిసిపోవాలి. లేకపోతే ఒకరిమీద మరొకరు సోదాలు చేసుకుంటూ సమయం డబ్బూ రెండూ వృథా.

౪)చార్లీ  చాప్లిన్ కు అసలు నటనే రాదు రాజ్ కపూర్‌ను అనుకరించటం తప్ప. అది కూడా రాజ్ కపూర్ పుట్టకముందే అతణ్ణి అనుకరిస్తూ నటిస్తాడు.

ఇలాంటి మహత్తరమైన ఆలోచనలతోపాటు మీకు నర్మగర్భాలంకారం, అన్యాపదేశాలంకారం లాంటి సరికొత్త భాషా ప్రయోగాలు కూడా తెలియాలనుకుంటే రాంబాబు ను పలకరించాల్సిందే. నండూరి పార్థసారధిగారు మూడు భాగాల్లో అందించిన  హాస్యపు విందు భోజనం రాంబాబు డైరి.







అతలుకైతే ఈ టపాలో ముచ్చటగా ఏ ఫ్పదో డెబ్బైయ్యో సంగతులు చెప్పేద్దామనుకున్నా. కాని ముచ్చటగా ఎప్పుడూ మూడే ఉండాలంట. అలాగైతేనే కుదురుతుందని కొత్త మేష్టారు చెప్పారు. అందుకని మూడు మాత్రమే చెప్పుకుందాం.
మరి మూడనగానే మీకేం గుర్తొచ్చింది ?
గాంధీగారి మూడు కోతులు.
మరి కోతులెక్కడ ఉంటాయి?
కొమ్మలమీద.
చూసారా చెప్పాలనుకున్న పుస్తకం పేరు మీతో ఎలా చెప్పించానో 'కోతి కొమ్మచ్చి' అని.
%#$(*$@)(*
వద్దు మీరు నా ప్రతిభా పాటవాలను మెచ్చుకోకండి, నే తట్టుకోలేను.

తెలుగువారికి అత్యంత ప్రీతిపాత్రుడైన పిడుగు బుడుగును సృష్టించిన రమణ, బాపుతో కలిసి ఆబాలగోపాలాన్ని అలరించిన సినిమాలు తీసిన రమణ, రాత-గీత  ద్వయంగా నిలచిన స్నేహంలోని రమణ. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో విశిష్ట విషయాలు చెప్పుకోవచ్చు ఆ మహానుభావుడి గురించి. ఆయన ఆత్మ-బాపుకథ  కోతికొమ్మచ్చి, చాలా  కుంచెం ఆలస్యంగా దొరకబుచ్చుకున్నా. మూడు భాగాలుగా ఉన్న ఈ పుస్తకంలో ఆయనను గురించి ఆయనకు పరిచయంవున్నవాళ్ల గురించి నిర్భయంగా చెబుతుంటే ఒకోసారి 'వావ్ నిజంగానా' అనిపిస్తుంది ఒకోసారి 'వార్ని! ఇలాటి కతలు కూడా ఉన్నయ్యా' అనిపిస్తుంది. ఔను మరి 'ఇది రాయాలి, ఇలానే రాయాలి' అని అనుకోకుండా మనసుకు ఏది గుర్తుకువస్తే అది రాస్తే, నిజాలు రాస్తే అలానేవుంటుంది. ముందైతే కోతికొమ్మచ్చిలో మొదటిభాగం మాత్రమే కొన్నా, చదువుతుంటే చాలా ఆసక్తిగా అనిపించడంతో ఏకబిగిన అలా చదువుతూఊఊ వెళ్లిపోయా, రెండురోజుల్లో అయిపోయింది. హమ్మయ్య, వావ్ నేనేనా ఇలా చదివేసింది అని అనుకుంటుండగా అనిపించింది రోగం తెచ్చే మందైనా, రోగం కుదిర్చే మందైనా కుంచెం కుంచెం సేవించాలి తరించాలి అని. ఆ పద్దతిలో మిగతా రెందు భాగాలు ఆడుతూ పాడుతూ ముగించా. మొత్తంగా చూస్తే కోతి కొమ్మచ్చి లో మొదటి భాగం పిచ్చ పిచ్చగా నచ్చేసింది. ఎందుకూ అని అడిగితే అందులో రమణ బాల్యంవుంది, బాపుతో మొగ్గతొడిగిన స్నేహంవుంది, చెన్నై నగరంలో పడిన సాపాటు పాట్లు ఉన్నాయ్, ఆ పాట్లలో పాడుకున్న పాటలున్నయ్, పాత్రికేయుడిగా అనుభవాలు ఉన్నాయ్, ఒక స్థాయికొచ్చాక తాను వెలిగించిన సిగరొత్తుల పొగరెట్ కథలు అవి ఇచ్చిన వగరు రుచి వుంది. పుస్తకం చదివేముందు ముందు చదివిన వెనకమాటలో చెప్పినట్టు దరిద్రాన్ని ఇంత రొమాంటిక్‌గా కూడా చూడవచ్చా !? అనే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.

రెండు మూడు భాగాల్లో బాపుతో కలిసి మొదలుపెట్టిన సినిమా ప్రస్థానం వుంది. రెండవ భాగం అయ్యాక ముడొభాగం చదివేందుకు కొంచెం బాధ కలిగింది, చెప్పవలసిన విషయాలు చెప్పకుండానే వెళ్లిపోయాడా పెద్దమనిషి,  ఆయన లేరనే విషయం గుర్తొచ్చేది.
ఫ్రీలాన్స్ జర్నలిస్టుగా జీవితం మొదలుపెట్టిన తొలినాళ్లలో రమణ కథలు,వ్యాసాలు గట్రా రాసుకొని, బాపుతో బొమ్మలు గీయించుకొని పత్రిక కార్యాలయాలకు వెళ్లేవాడట అవి చూసి ఇడ్లీ కంటే పచ్చడి బావుంది అనేవారట. అచ్చం అలానే పుస్తకంలో కొన్ని చోట్ల రమణ రాసిందానికన్నా బాపు వేసిన బొమ్మలు ఆకట్టుకుంటాయ్. మొదటి భాగంలో రమణ అమ్మగారు పచారికొట్టువాడి కాంట్రాక్టు పోయినందుకు భయపడలేదు అని చెప్పడానికి బాపు వేసిన బొమ్మ భలేగా అనిపించింది. అరే అంతపెద్ద కష్టాన్ని ఆయన సింపుల్‌గా చెప్పడమేంటి ఈయన అంతకంటే సింపుల్‌గా నవ్వొచ్చేట్టు వేయడమేంటి అనిపిస్తుంది. అంతగా అర్ధం చేసుకున్నారా ఒకరినొకరు అనుకునేంతలోపే బాపుతో కూడా లడాయిలు వేసుకున్నా, ఆయనతో కూడా బడాయికిపోయా అని ఒప్పేసుకుంటాడు.

ఇంకొన్నేళ్లు బ్రతికివుంటే మరిన్ని కొమ్మలు ఎక్కి మరింత సంబరం కలిగించేవారు రమణ.
పుస్తకంలో రమణ అంటాడు, రాముడు తనపై చాలా ప్రేమను కురిపించాడని. రామాయణం రాయించుకునే పనిలో తనకు పుణ్యం ఇచ్చి, సంపూర్ణ రామాయణం తీయించి, ఆపై  ఈ-టివీ భాగవతం లో మరోసారి కరుణించాడని. విధి విలాసమో ఏమో ఈసారి మరోసారి రాముడి కథను తెరకెక్కిస్తుంటే ఆ రాముడే తనదగ్గరకు  పిలిపించుకున్నాడు.

రామదండు విజయం....

దేవుడి సొంత మైదానంలో హోరా హోరిగా యుద్దం జరిగింది....
దేవుడి ప్రాభవం కోసం
రాజు కదలిరాగా, సైనికులు తోడురాగా, దేశ ప్రజలు ఆశీర్వదించగా...

ఒక్కొక్కరుగా, కలిసికట్టుగా పోరాడి సాధించుకున్నారు
'విశ్వ విజేత' బిరుదు తెచ్చుకున్నారు.

రెండు దశాబ్దాలుగా దేశంలో ఆటను చల్లగా చూసినందుకు
యుద్దం తరువాత దేవుడికి యుద్దభూమిలో బ్రహ్మోత్సవం జరిగింది
చూడ్డానికి రెండు కన్నులు చాలనంతగా...

 

దేవుడి తరువాత రాజ్యంలో ఇక స్పూర్తి ఎవరు అనే ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికిన క్షణం....

దేవుడి కిరీటంలో మరో కలికితురాయి, రాజ్యానికి తలమానికం

I am Happy

I am ecstatic...

I am burst with joy

I am insane at this moment...

This goes out to all the people of India. This is my first World Cup; I can't ask for more. Tendulkar has carried the burden of nation for 21 years; It was time we carried him. Chak de India!"

Virat Kohli leads the Tendulkar tributes

All credit goes to Sachin Tendulkar. We played for him. Beating Australia and Pakistan and now this, its a dream come true."
Gautam Gambhir, who gave India the upper hand in the final with his 97

I couldn't have asked for anything more than this. Winning the World Cup is the proudest moment of my life. Thanks to my team-mates. Without them, nothing would have happened. I couldn't control my tears of joy."
Sachin Tendulkar, who's played six World Cups, on his best moment

This is unbelievable. The Under-19 World Cup, then the World Twenty20 but this is the most special. For Sachin, for everyone else."
Yuvraj Singh, the Player of the Tournament, sums it up

YOOOOOO INDIAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

[ఫుటోలు www.espncricinfo.com నుండి తీసుకోబడ్డాయి..., hope they don't mind it :)  ]

రొబో! రొబో! ఈ సినిమా చాలా ఖరీదు గురూ...

ఇదొక మెసేజ్ ఓరియంటెడ్ రియల్ లైఫ్ కామెడి ట్రాజెడి థ్రిల్లర్ మూవి. మీకు ఇలాంటి సినిమాలు నచ్చకపోతే  మీ  బ్యాడ్‌ లక్  నేనేమి చేయలేను.

అవి మేము పవర్ పులిని చూసి వాతలు పెట్టించుకున్న రోజులు. అందుకు ఎలాగైనా పగ ప్రతీకారం తిర్చుకోవాలని, పోగొట్టుకున్నచోటే వెతుక్కొవాలని తహతహలాడిపోతున్న రోజులు. సరిగ్గా అదే సమయంలో ఒకానొక రోజు తలైవార్ రజిని సినిమా వస్తుందని తెలిసి మంచి ఛాన్స్ వచ్చిందని మా ఫ్రెండ్స్ దగ్గర డిస్కషన్ మొదలుపెట్టా..

 "గుడ్, మంచి ఛాన్స్‌ఇది. దీన్ని వదలొద్దు. నువ్వు టికెట్లు బుక్ చెయ్యి. మిగతా స్కెచ్చు తర్వాత రాద్దాం" అన్నారు.

ఏంటి మనందరికి నేను బుక్ చెయ్యాలా....ఎప్పటికైనా  reimbursement అవ్వుద్దారా  అని దీనంగా మొహం పెట్టి నివేదించుకున్నా. ఆ పాషాణ హృదయాలు కరగకపోవడంతోతప్పక  నాతోపటు  ఆరుగురికి బుక్ చేయాల్సొచ్చింది. సినిమా చూడాల్సిన రోజు వచ్చింది.  సైన్యం 14 మందిని  పోగేసుకొని కాలెజ్ నుండి  టాక్సీలో స్టేషన్ చేరుకున్నాం. హౌరాకు ఎక్స్‌ప్రెస్ టికెట్లు తీసుకొని ట్రైన్ కొసం ఎదురు చూస్తున్నాం.

అరగంటైంది ఒక్క ట్రైను రాలా.....

గంటైంది...ఒక్క ఎక్స‌ప్రెస్   ట్రైను రాలా. వచ్చిన లోక్‌ల్ ట్రైన్‌లను మావాళ్లు వదిలేస్తున్నారు మూడు గంటలు అందులో గడపడం ఇష్టం లేక. అసలే చలికాలం కావడంతో ఎండకు ఒళ్లు చివుకు చివుకుమంటుంది. పైగా కడుపులో ఎలుకలు పరిగెడుతున్నాయి. ఒరేయ్  ఇలాగైతే మనం శుభం కార్దు పడే సమయానికి చేరుకుంటామేమోరా...ఎదో ఒక ట్రైను ఎక్కేసి తొందరగా పోదాంరా అన్నాను.

"ఆగు బే...హడావిడి చేస్తావెందుకు. ఎళ్లగానే మనకు రెడ్ కార్పెట్టెసి వెల్కం ఏం చెప్పరు. ఐనా  వెళ్లేది ఫస్ట్ షో కు కదా...కాసేపాగ" న్నాడు బాక్స్ సంతోష్‌గాడు. నోర్మూసుకొని ఉండిపోయాన్నేను. ఇంకో అరగంట అయ్యాక మమ్మల్ని ఉద్దరించడాని అన్నట్లు ఎక్స్‌ప్రెస్ రైలొకటి వచ్చింది. ఖరగ్‌పుర్ నుండి హౌరా మధ్యలో అది ఒక్కసారే ఆగుతుంది... పైగా హౌరా ఆఖరు స్టేష‌న్ కాబట్టి స్లీపర్లో సీట్లు చాలామటుకు ఖాళీగా ఉన్నాయి  సభాశ్ అనుకొని ఎక్కడానికి నిశ్చయించుకున్నాం. అసలే తీసుకున్నది జనర‌ల్ టికెట్లు, అందరం ఒకే బోగీలో ఎక్కితే ఏదైనా ప్రాబ్లం అవుతుందని మేము నాలుగు గ్రూపులుగా (G1, G2, G3, G4 అనుకోండి) విడిపోయి మూడు బోగీల్లో(B1, B2, B3 అనుకోండి) ఎక్కాం. నేను నాతో ఇంకో ముగ్గురు ( G2)  కలిసి  ఒక బోగీలో(B2) ఉన్నాం. సీట్లు ఖాళీగా ఉండడంతో ముగ్గరం RAC సీట్లో ఇంకొకడు పక్కన లోయర్ బెర్తు సీటులో సెటిలయ్యాం. రైలు కదిలింది...సుమారు గంటన్నర తరువాత అది ఆగాల్సిన స్టాపుకూడా దాటేసింది, ఇక ప్రాబ్లం ఏమి ఉండదనుకొని సొల్లు కబుర్లేవో చెప్పుకుంటున్నాం.

అంతలో మావాడొకడు "అరె మన B1 బోగీలోవున్న నలుగురు G1 గాళ్లు ఏంచేస్తున్నారో చూసొస్తా"నన్నాడు. కాసేపయ్యాక వాడు పరిగెత్తుకుంటా వచ్చి " ఏ...వాళ్లను స్క్వాడ్ పట్టుకున్నాడు. బాబులు ఫైన్ కడుతున్నార"న్నాడు. Waste fellows అనుకొని శంకర్ గురించి, ఐశ్వర్యారాయ్ గురించి etc etc గురించి మా కబుర్లలో మళ్లా మునిగిపోయాం. కాసేపటికి స్క్వాడ్ మా బోగీలొ కనిపించింది. ఎలాగైనా ఫైన్ తప్పించుకోవాలని ఇంటెలిజంట్‌గా ఆలోచించి ఒక బ్రిలియంట్ ప్లాన్ వేసాం. మా నలుగురిలో ఒకడు పక్కన ఉన్న లోయర్ బెర్తులో, ఒకడు అప్ప్ర్‌ర్ బెర్తులో నిద్రపోతున్నట్టు జీవించాలని, మిగతా ఇద్దరు కూర్చున్న RAC సీట్లోనే రిజర్వేషన్ చేయించుకున్న వాళ్లలా కటింగ్ ఇచ్చుకుంటూ సెటిల్ అవ్వాలని ప్లాన్. నేనూ మా  రాహుల్‌గాడు RAC సీట్లో కూర్చుండిపోయాం రజినిని మించి నటిస్తూ.  ముగ్గురు స్క్వాడ్స్ ఒక్కొక్కరు మా సీటు దాటుకొని వెళ్ళారు ఒక్కరుకూడా మమ్మల్ని ఏమి అడగలేదు. బ్రిలియంట్ ప్లాన్ వండర్‌ఫుల్‌గా పని చేసిందనుకొని పొంగిపోతున్నాన్నేను....హ్మ్ నాకెంతెలుసు in front crocodile festival అని. అందరికన్నా ఆఖరునవున్న స్క్వాడ్ దగరకొచ్చి 'టికెట్ ప్లీజ్' అన్నాడు. ఇంకేముంది ఖేల్ ఖతం. జేబులో ఉన్న జనరల్ టికెట్టు తీసి చూపించా.

"ఇది జనరల్ టికెట్, స్లీపర్‌లో చెల్లద"న్నాడు

"అంటే..సీట్స్ ఖాళిగా ఉన్నయని ఎక్కాం"

"అలా కుదరదు....ఫైన్ కట్టండి" . " అవునూ టికెట్ నలుగురికి తీసుకున్నావుగా మిగతా ముగ్గురేరి"  అని తన మిగతా స్క్వాడు మిత్రులని పిలుస్తూ అన్నాడు.
యాక్టింగ్‌లో  జీవిస్తున్న ముగ్గురిని తట్టిలేపి స్క్వాడ్‌కు చూపించాను. నలుగురికి ఫైన్ రాస్తున్నారు స్క్వాడ్.
"ఎంత?" ప్లాపయిన సినిమా ప్రొడ్యూసర్ మొహం పెట్టుకొని అడిగాను.
"330"
"ఒహ్..నలుగురికి కలిపి అంతేనా....చాలా చీప్ అయ్యాయి ట్రైన్ జర్నీలు" మా ఫ్రెండ్‌తో అన్నాను.
"ఒక్కొక్కరికి 330 " ఆ గుంపులో ఉన్న ఒకానొక తెలుగు స్క్వాడ్‌ నుండి రిప్లై...

!@#(*%&((%#

"సార్...కొంచెం తగ్గించండి...అసలే స్టూడెంట్స్‌ మేము" దీనంగా వేడుకున్నాం.
"నథింగ్ డూయింగ్" అని వాళ్లు చలాన్లను బరబరా బరికేస్తున్నారు. నలుగురమూ ఆ ఫైన్ కట్టేసి ఎదవ టైమింగ్ అనుకొని సెటిలయ్యాం.
"శంకర్ ఈ సినిమా కోసం 160 కోట్లు ఖర్చు పెట్టించాడు...మనం ఆఫ్ట్రాల్ 330 పెట్టలేమారా" బాక్స్ సంతోష్ గాడు సెలవిచ్చాడు. ఆ పాయింటు నాకు financialగా సరిగా అనిపించకపోయినా  logicalగా బావుందనిపించి ఊరుకున్నా.
తాయిలం సమర్పించుకున్నాక G1 గ్రూపు నుండి అనిల్‌గాడు  వచ్చి " ఏరా పర్సులు ఖాళి చేయించుకున్నారా" అని ఒకటైపు చులకనగా ప్రశ్నించాడు.
"లేదురా... మీరు ఫైన్ కట్టడం చూసి మేము ఒక బ్రిలియంట్ ఐడియా వేసి తప్పించుకున్నాం" అని ఈసారి ఇంకెక్కువ జీవించేసి చెప్పాం వాడికి.
"బొంగేం కాదు...మీరు డబ్బులు కడుతుంటే నేను డొర్ దగ్గర నిలుచొని చూస్తూనేవున్నా"
ఆ మాటకు గాలి తీసేసిన ట్యూబులా చల్లబడి మీరెంత కట్టార్రా అని ఆరా తీసాం. ఈసారి వాడు గాలి తీసిన టైరు మొహం పెట్టి " ఫైన్ కట్టండి అన్నప్పుడు డబ్బులు లేవని చెప్పామురా...వాళ్లు మా పర్సులు తీసుకొని అందులో నొట్లన్నీ బయటకు తీసుకొని వాళ్ల చలానా రాసుకొని మిగిలిన 400 తిరిగిచ్చారు. దరిద్రం ఏంటంటే  వాడు రాకముందు మా దగ్గర 1800 ఉన్నాయో 2000 ఉన్నాయో తెలిసి చావట్లేద"ని ఒక మాదిరి వైరాగ్యపు నవ్వుతో అన్నాడు.

ఈలోపు మా రాహుల్ గాడు B3 బోగీకి వెళ్ళి కొత్త ఇన్‌ఫర్మేషన్‌ మోసుకొచ్చాడు. ఏం జరిగిందిరా అని అడిగితే.." హైలైటమ్మా... G3, G4 (ఈ గ్రూపులో ఇద్దరే ఉన్నారు) ఒకే బోగీలో ఎక్కారు ఒకరు ఈ చివర ఇంకొకళ్ళు అటు చివర కూర్చున్నారు. G3కు మనకులాగే  బొక్క పడింది."
"మరి G4 అయినా సేఫా" ఆత్రంగా అడిగాము.
"ఆళ్లదే ట్విస్టు. వీళ్ళిద్దరు అక్కడ లోయర్ బెర్తులో కూర్చుంటే కరెక్టుగా స్క్వాడ్స్ అందరూ వాళ్ల ఎదురు బెర్తులో రెస్టు తీసుకోవడానికి కూర్చున్నారంట. మనోళ్లు గుమ్మడికాయ దొంగల తరహాలో ఉండటం చూసి వాళ్లక కూడా కోటింగ్ ఇచ్చారు" ఒకింత గర్వంగా చెప్పాడు. ఆ మాట విని ఒకటే నవ్వు.

రైలు హౌరా వచ్చింది. నాలుగు గ్రూపులు ప్లాట్‌ఫాం పై చేరుకొని ఒకళ్ల మొహాలు ఒకరం చూసుకొని 14 మందిమి  అందరం ఏకరీతిన పట్టుబడ్డందుకు (  తుచ్చమైన ఈ ప్రపంచములో దాని పరిభాషలో చెప్పాలంటే వెధవలమైనందుకు )  ఈఈ అని నవ్వుకున్నాం. (స్వగతం: హుం ఇంకా నయం అంతకు ముందురోజు స్నేహితులు ఇంకొందరు ఇదే ట్రైనులో వెళ్ళి ఇలాగే పట్టుబడి మమ్మల్ని ఈ ట్రైను ఎక్కొద్దని చెప్పారని చెప్పానుకాదు). స్టేషను బయటకొచ్చి టాక్సీలు మాట్లాడుకొని సుమారు గంట ప్రయాణం తరువాత సరదు మల్టీప్లెక్స్ ఉన్న మాల్‌కు బయల్దేరాము. థియేటర్ చేరగానే గుర్తొచ్చిందేటంటే పొద్దటినుండి అసలే తినలేదని. మాల్‌లో KFC కనపడగానే అరికాళ్లలో ఉన్న ప్రాణం లేచొచ్చింది. ఇంకేముంది అందరం ఛలో KFC. 

లోపలికెళ్ళాక  ఎవడిక్కావాల్సింది వాడు ఆర్డరిస్తున్నాడు. నాది + నా G2 స్నేహితుల ఆర్డర్ చెప్పడానికి క్యూలో వెయిట్ చేస్తున్నా. పక్క క్యూలో వెరే గ్రూపు మెంబరొకడు " మామా నా కార్డు swipe చేస్తే బిల్లింగ్ అవడంలేదురా...నీ కార్డ్ ఇస్తావా. కాలేజ్‌కెళ్ళాక సెటిల్ చేస్తా"నన్నాడు. ఇప్పుడున్న బొక్కలకు తోడు ఇదొక బొక్కనాకు, వీడెప్పుడు సెటిల్ చేసేనో అని మనసులో అనుకొని " sure మామా నీకన్నా ఎక్కువనారా" అని నవ్వుతూ వాడికి కార్డిచ్చాను. Brunch (breakfast + lunch = brunch ) చేసాక  కౌంటర్లో  టికెట్లు తీసుకొని థియటలోకి వెళ్లాం.

ఇప్పుడోక చిన్న ఇంటర్వెల్....ఈలోపు మీరు పాప్‌కార్న్, కూల్‌డ్రింక్స్ గట్రా పుచ్చుకొనిరండి. నేను వెయిట్ చేస్తూవుంటా..

**********************************************************************************

అందరం సీట్లలో సెటిలయ్యాం.  హాల్‌లో లైట్లార్పేసారు. రొటీన్ ప్రకటనలు ఐపోయాయి. సినిమా సర్టిఫికెటు డిస్ప్లే అయింది. ధియేటర్లో ఒకటే ఈలలు. గోల గోలగావుంది. టైటిల్లు పడుతున్నాయ్. ఈలలు ఇంకా ఎక్కువయ్యాయి. RAJINI అని  ఒక్కొక్కటే అక్షరాలు పడుతుంటే మాకు థియేటర్లో సౌండ్ సిస్టం  బాలేదనిపిచ్చింది. అదే మన APలో ఐతేనా.. సినిమా టైటిల్ పడుతుంటే DTS హోరులో  హాలు దడదడలాడిపోయేది. ఏం చేస్తాం రజిని సినిమాకు కూడా కాలం కలిసి రాలేదని బాధపడిపోయి సినిమా అలాగే చూసేసాం.

సినిమా అయిపోయింది. మాల్ బయటకు వచ్చాం. చుట్టుపక్కన ఎక్కడా ఆటొలు టాక్సీలు గట్రా కనిపించలా. అక్కడేవున్న సెక్యూరిటీని అడిగితే అది సిటి outskirts కాబట్టి అంత రాత్రిపూట ఆటొలు టాక్సీలు ఉండవన్నాడు. మరెలా అని అనుకుంటుండగా ఓ పది నిముషాలు నడుచుకుంటా వెళ్తే అక్కడ చౌరస్తా వస్తుంది. అక్కడినుండి టాక్స్లీ/ఆటో దొరకొచ్చని సెలవిచ్చాడు. మా ప్రాప్తాన్ని తిట్టుకోడన్నిక్కూడా ఓపికలేక అలా నడుచుకుంటూ  వెళ్తున్నాం. పదినిముషాలు అలా నడుస్తూనేవున్నా  కూడలి ఏదీ కనిపించలేదు. దారిన పోయేవాళ్లని ఒకరిని అడిగితే ఇంకో పది నిముషాలు నడవండి వస్తుంది అన్నారు. అప్పుడు చూడాలి మా స్థితి. (ఇక్కడ డైలాగులేమన్నా expect చేస్తున్నారా ? భలేవారే...ఇంత ట్రాజెడిలో కూడా డైలాగులెందుకు సార్/మేడమ్ ). మొత్తానికి అలా నడిచాక  చౌరస్తా చేరుకొని ఒక అరగంటపాటు దొరికిన ఆటోలను టాక్సీలను వాళ్లు ’మేం రాము’ అంటున్నా ’దాదా చలో, దాదా ఆవో’ అని అడుగుతూనేవున్నాం. చివరకు దయగల ఒక దాదా మా వేడుకోలుకు జాలిపడి ఇంకొక ఆటొను పిలిచి మమ్మల్నందరిని హౌరా చేర్చాడు. అక్కడనుండ ఖరగ్‌పూర్ స్టేషన్, స్టేషన్ నుండి  కాలేజ్ చేరుకునే  సరికి అర్దరాత్రి మూడు అయింది మరియూ  ఒక్కొక్కడికి కేవలం కేవలం రూ. 1000 ఖర్చయింది. ఒకరికొకరం  ’గుడ్‌నైట్’ ’గాడిద గుడ్డు’ చెప్పుకొని మంచం మీద వాలిపోయాం.

మర్నాడు ఉదయం లంచ్ దగ్గర అందరం కూడుకొని గతదినం తాలుకు తీపి సంఘటనలను నెమరు వేసుకుంటున్నాం. అంతలో నిన్న మాతోపాటు రాని నరేష్‌గాడు వచ్చాడు. "ఏరా సినిమా బావుంది కదా...శంకర్ ఎక్సలెంట్‌గా తీసాడు" అని చెప్పాడు. "ఆ...అవున్లే బాగా తీసాడు. ఇంతకీ నువ్వెప్పుడు చూసావు.  DC++ లోనా ( ఇది కాలేజ్‌లో ఉండే ఓ internal కంప్యూటర్  నెట‌వర్క్. సినిమాలు, పాటలు, సాఫ్ట్‌వేర్లు విద్యార్దులు ఇందులో ఇచ్చిపుచ్చుకుంటారు ) ? అని అడిగాన్నేను. " లేద్రా...బాంబే థియేటర్లో మధ్యాహ్నం చూసానురా. నిన్న మధ్యాహ్నం నుండే వేసాడు తెలుగు వెర్షన్‌" అని రిప్లై ఇచ్చాడు. వాడిచ్చిన సమాధానానికి గొంతులో పచ్చి వెలక్కాయ పడింది. ఎందుకంటారా...... సదరు బాంబే థియేటరు క్యాంపస్‌ నుండి సైకిల్‌పై అరగంట దూరం..... :(

"టికెట్ ఎంతరా" విషణ్ణవదనుడనై అడిగాను వాడిని.

బ్యాక్‌గ్రౌండులో మంద్రంగా సంగీతం వినపడటం మొదలుపెట్టింది నాకు.

"ముప్ఫై రూపాయలు రా" అని చిద్విలాసంగా సెలవిచ్చాడు నరేష్‌గాడు.

హరిమా హరిమా నేనో సింహపు కొదమా, నువ్వో జింకై వస్తే కొమ్మా వదలనులెమ్మా....

పాట ఫుల్‌గా వినపడుతుంది నాకు. అప్పుడు పులి చేతిలో, నిన్న సింహం చేతిలో...ఛీ వెధవది...

***********************************************************************************

ఇతి రోబో చిత్ర దర్శనార్థం మత్‌ చే కర్మాణి సమస్థ అవస్థయహః సమాప్తహః

కావున ప్రజలారా, ఈ కథను విన్నవారు కన్నవారు రైలు ఎక్కేప్పుడు తమ టికెట్టు పరిధిని ఒకటికి పదిసార్లు చూచుకుందురని. సీట్లు ఖాళీగా ఉన్నాయని ఏ కంపార్టుమెంటు కనపడితే ఆ కంపార్టుమెంటు ఎక్కవద్దనీ. సినిమాకు వెళ్లెముందు పూర్తి అవగాహనతో వెళ్లెదరని. తద్వారా సఖపడెదరనీ  ఖరగ్‌పురాణం ద్వితీయార్థం సినిమా పర్వములో నాగార్జునాచార్యుడు ప్రపచించెను.

ఆఆ సినిమా ఐపోయింది. ఇంకా కూర్చున్నారేంటి. లేవండి లేవండి. వెళ్లేటప్పుడు సినిమా చూసినందుకు డబ్బులు కట్టి వెళ్లండి.

బ్లాగుల్లో దాడులు

తెలుగ బ్లాగులు పచ్చగా పిచ్చ పిచ్చగా ఎవళ్ల పని వాళ్ళు చేసుకుంటున్న తరుణంలో మళ్ళి దాదులు మొదలయ్యాయి....ఒకప్పుడు దాడికి ప్రతిదాడి కాన్సెఫ్టుతో  ప్రారంభమైనదే  కెలుకుడు బ్లాగర్ల సంఘం (కెబ్లాస). ఈ సంఘం ఆధ్వర్యంలో దాడులు భీకరంగా సాగేవి అప్పుడప్పుడు సంబరాలు కూడా చేసుకునేవారు. ఈ సంఘంలో ఒక సభ్యుడు శరత్ వీలు చూసుకొని తన హిడెన్ ఎజెండా బయటపెట్టాడు. ఊరంతా ఒకదారైతే ఉలికిపిట్టదొక దారని...మిగతా వాళ్లంతా మానవ హక్కులు వంకాయ బీరకాయ అంటే ఈయన LGBT హక్కులు, adult హక్కులు అని వాపోతుండేవాడు...ఈయన నస పట్టలేక జనాలు  ఈయనకో సంఘం గుంపగత్తుగా ఇచ్చేసి పండగా చేసుకో నాయనా అని తేల్చేసారు. ఇక దాన్ని ఆయన రవి అస్తమించని బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం అనుకొని ఏకఛత్రాధిపత్యం కొనసాగిస్తున్నాడు. పైగా ఉన్న సంఘానికి అనుభంధంగా పిల్ల సంఘాలు....ఆయన లోకంలో ఆయనున్నాడు.  ఐతే  ఈ కెబ్లాసలోంచి మరీ ముఖ్యంగా టపాలు రాసే పనిలోంచి పెళ్లికాని ప్రసాదు ఒకరు వెళ్ళిపోవడంతొ గతకొద్ది కాలంగా దాడులు తగ్గుముఖం పట్టాయి. వెళ్ళిపోయిన సదరు సభ్యుడిలోటును ఈ మధ్య ఓ ఫ్రూఫు‌లు అడిగే అతను భర్తి చేస్తున్నాడు. మాట్టాడితే ఫ్రూఫులు ప్లీజ్, స్టాట్స్ ప్లీజ్ అని దాడి చేయడం ఈయన మార్కు

ఒకవ్యక్తిపై జరిగే దాడులలో ముఖ్యంగా ఈ కెబ్లాసకు అనుభంద సంస్థ ఒకటి, అమెచ్యూర్ బ్లాగర్లు కలిసి పెట్టుకున్న సంఘం ఒకటి ముఖ్యమైనవి. వీళ్లు రాసే మాటల తూటాలకు అప్పట్లో అగ్రిగేటర్లు మహేష్‌బాబు కొట్టకుండానే దిమ్మతిరిగి బ్లాకయ్యెవి :)

 ఐతే దాడి కి ప్రతిదాడి భావంనుండి కాక అభిమానం వల్ల కూడా దాడులు జరిగాయి. ’బావ కళ్ళ్లలో ఆనందం కోసం’లా తమ అభిమాన బ్లాగరు నేస్తం రాసే టపాల్లో ఎప్పటికైనా వంద కామెంట్లు చెయ్యాలనుకొని కామా చూడలనుకొని సిండికేట్‌ అయ్యిన బ్లాగర్లు కొందరు తీరా ఆ భాగ్యం కొత్తగా వచ్చిన బ్లాగరిణి కొట్టేయడంతో పట్టలేని ఆవేశంలో ఆక్రోషంతో  సదరు బ్లాగరిణి బ్లాగులో కామెంట్లదాడి మొదలెట్టారు. యెన్నో వ్యయ ప్రయాసల తరువాత ఆ కొట్టుకోవడానికి భరతవాక్యము, కొత్త స్నేహానికి నాంది వాక్యము జరిగినాయి. అలా పుట్టిందే వబ్లాస (వంద కామెంట్ల సంఘం)...పుట్టిపుట్టంగానే, in fact పిండరూపంలో ఉండగానే, మూడు బ్లాగుల్లో ‘శతక్కోట్టుడు’ చేయడం దీని ప్రత్యేకత. కొన్నాళ్ళకు సభ్యుల  విస్తృత ప్రయోజనాలను దృష్టిలో పెట్టుకొని, వైవిధ్యం చూపించే బ్లాగర్లను ప్రోత్సహిమ్చాలని  దీన్నే యు.బ్లా.స (యువ బ్లాగర్ల సంఘం) గా మార్పు చేయడం జరిగింది. దీనికీ ఓ ప్రత్యేకత ఉంది...బ్లాగులోకంలో అపాలజీలు చెప్పే బాధ్యతను ఈ సంఘంలో ఒక బ్లాగరిణి తీసుకోవడం అని జనాలతో చెప్పించుకోవడం . ఇలా చేయడం వల్ల మనల్ని ఎవరూ లెక్కచేయట్లేదు తల్లోయ్ అని సభ్యులే పులి సినిమాలో లా ’అమ్మ తల్లీ...’ అని అందుకుంటున్నారు...... ప్చ్. తను మాత్రం "మీ అభిమానం చుక్కల పద్దతిన కాకుండా లీటర్ల పద్దతిన ఉంది నేనాగలేను ఇప్పుడు" అని అలా పరిగెడుతూనే..................ఉంది. ఎప్పటికి ఆగేనో మరి !!

ఐతే ఓ పెద్ద చెట్టుకింద ఓ చిన్న చెట్టు ఎదగాలంటే మాటలా.......ఎప్పుడో భూమిపుట్టినప్పుడు మొదలైన సంఘాల మద్య్హలో ఇప్పుడో కొత్త సంఘం అనగానే పాతవాళ్ళు షివరింగ్‌ అయ్యారు......ఇంగ దాడి షురు.పనిలేని మంగళి పిల్లతల గొరిగినట్టు మీ సంఘంలో సభ్యులెంత, ఆఫీసెక్కడ, జమా ఖర్చులెంత అని ఈకలూ తోకలూ చూపించమన్నారు.ఈ దాడి చేసిందికూడా ఓ యువ బ్లాగరే కావడం ప్చ్ అహ్ శోచనీయం ... :( ఇందులో అతడితోపాటు కెబ్లాస లక్షణాలను తోసెయ్యలేం :D :(
 ఇది చాలదన్నట్టు తన రాజ్యంలో అన్ని పాత్రలను తానే ఏకపాత్రాభినయం  చేసుకుంటూ, సంతానవతుడయ్యుండి అస్ఖలిత బ్రహ్మచారిని అనే చెప్పుకుంటూ తనుకు తాను కుర్రాడిలా ఫీలయ్యే శరత్‌గారు  నేను కుర్రాన్నెనోచ్ నన్నూ కలుపుకోండి అని వాలిపోయాడు.  మనవాడే  పైగా పరిచయస్తుడే అని దాదాపుగా కలుపుకుందా మనుకునేలోపు  ఈయన గూరించి యుబ్లాసకు అప్పటికి అప్రకటిత సభ్యులొకరు ఉప్పందించారు. కర్ర విరగొద్దు పాము చావాలి అన్న చందంగా  పరిశీలిస్తున్నాం అని చెప్పటం జరిగింది. ఆయనమాత్రం యుబ్లాస సభ్యుడినేనంటూ ప్రచారం చేసుకుంటున్నాడు.   పెద్దల నుండి నిరాకరణ జరగొచ్చునేమోనని ముందుచూపుతో కొందరిని తమ సంఘానికి సలహాదారులుగా నిమమించుకుంది......ఇక తేలాల్సింది విధివిధానాలు. వీటిపైనే ఇప్పుడు దాడి......హ్మ్. అందుకే ఈ బ్లాగు ముఖంగా కొన్నిటిని నివృత్తి చేయదలచాం

1)మా సంఘంలో ప్రెసిడెంట్లు, ఉపాధ్యక్షులు ఉండబోరు....అందరూ కార్యవగ్గ సభ్యులే. అందరూ సమానమే.
2) ఒకే విషయం పై నా దృక్కోణం అనీ, పక్కవాడి దృష్టికోణం, లంబకోణం, వక్రకోణం అని చెప్పే సోదితో విసిగిపోయాం బాబు. కాబట్టి యుబ్లాస సభ్యత్వం తీసుకోదలచినవారు వైవిధ్యభరితంగా నసపెట్టకుండా రాయవలెను :)
౩) యుబ్లాస లో గరిష్ట వయసు పరిమితి 32-34 సం. 32 రాగానే క్రియాశీల కార్యవర్గంనుండి తప్పుకుంటారు. 34 దాటినవారు సలహాదారులుగా ఉంటారు......వయసుతో కూడిన అనుభవం వల్ల వచ్చిన మార్గ్దదర్శనం చేయడానికి. వయసుతో సంభంధం లేకుండా మనసు ద్వారా మేం యువకులమే అనేవాళ్ళు బ్లాగులోకంలో చాలామంది ఉన్నారు. సోది పెట్టనంతవరకూ అందరికీ స్వాగతం :)

ఈతరం బ్లాగులో కొత్త్గగా ఒక వ్యక్తిపై దాడి జరుగుతుంది. అతడే బ్లాగు బాబ్జి అనే కాండిడేటు. అడవి యాసతో అందరిని కెలికుతూ పూర్వపు కెబ్లాసను తలపిస్తున్నాడు. ఇతగాడు తనబ్లాగులో తప్పవేరే బ్లాగుల్లో కామెంటకపోవడం, బ్లాగ్లోకంలో కొందరితో (PhD candidates తో) తనకు ఆల్రెడి పరిచయం ఉందని చెప్పడంతో ఇతగాడు వెళ్ళిపోయిన పెళ్ళికాని ప్రసాదేమోనని ప్రశ్నల దాడితో వేధించారు....బ్లాగులోకంలో అంతో ఇంతో తెలిసిన ప్రతి సాల్తీతో అంటగట్టడం మొదలెట్టారు. తిక్కరేగి తాను ఎవరిని కాదు అని  చెప్పి కొద్దిపాటి నమ్మకం కలిగించాడు.

పోతే అతినూతనంగా ప్రారంభమైనదాడి అభం శుభం తెలీని బ్రహ్మచారులపైన. ఒక సీనియర్ బ్లాగర్ మొదలెట్టిన గోడు పిట్టపోరు పిట్టపోరు పిల్లి తీర్చినట్టు, జోగి జోగి రాసుకొని బూడిద రాల్చినట్టు (నోటిదూల :D)  మొగుడ్స్- పెళ్ళామ్స్ గోలలోంచి పుట్టిందే బ్రహ్మచారుల బ్లాగర్ల సంఘం ( బ్ర బా స ). ఐతే మిగతా నూతన సంఘాలకు ఎదురైనట్టుగానే దీనికి దాడులు ఎదురైనై. పెట్టిన మరుసటి రోజే ఓ సభ్యుడు పెళ్ళి చేసుకోవడం ఊహించని మలుపుకాగా, పెట్టిన కొత్త్లోనే ఇది బ్రహ్మి గూపు అనే టాగు మరో దెబ్బ, అక్కడికి బ్రహ్మచారులంతా సాఫ్ట్‌వేర్‌వాళ్ళె ఐనట్టూ.....మిగిలిన దెబ్బలు కుటుంబరావులు,   సతీ సక్కుబాయిలనుండి ఎదురౌతుంది. అన్నిటికన్నా దరిద్రం ఏంటంటే నిన్నగాక మొన్నటివరకు బ్రహ్మచారి జీవితాన్ని మూడు లైన్లు అరు బీట్లతో గడిపిన ఓ మాజి బ్రహ్మచారి చేయడం. ఏరు దాటాక తెప్ప తగలేసినట్టు.........ఐనా బ్రబాస సభ్యులు సైలెంట్‌గా ఉన్నారు. ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకో ఐదేళ్ల తరువాతైనా ఈ హీరోగారు తమ  సహాయం కోరకపోతారా అని. దీనికి తోడు ఇందాక చెప్పిన ఏకఛత్రాధిపత్యం చేసే సదరు సాల్తీ తానుకూడా బ్రహ్మచారినే అంటూ తననీ చేర్చుకోవాలంటూ కామెంట్ల దాడి చేస్తున్నాడు. మేము చూస్తున్నాం కట్టే విరక్కుండ పాము చచ్చేట్లు.........!!



అదండీ సంగతి ప్రస్తుత తెల్గూ బ్లాగ్లోకం ముడు గ్రూపులు ఆరు ప్రతి గ్రూపులు చందాన తాన అంటే తందానా అంటూ సాగుతుంది. ఈ పరిణమాం ఎటుపోతుందో మరి.....ఖచ్చితంగా హర్షాతిరేకాలకు కారణమవ్వాలని కోరుకుంటూ అందరికి


య్యాపి Engineer's Day :)


Just for fun........

మాకి నచ్చట్లేదు హై......

అవును మాకి  హేమి నచ్చట్లేదు ఇది. అరే అసలే తల/బుర్ర సరిగా పనిచేయని,పనిచేసే వాళ్ల మధ్యన ఉంటున్నాం.., కొంచెం తెరిపి కోసం గోడును గాలికి చెబుదాం అని బయటకు (లోపలికి) బయలుదేరితే నాలా చెప్పుకోవడానికి ఆల్రెడి చేరుకున్నోళ్లు గంపెడు. ఒకరు హంసధ్వని రాగంలో పాడుతుంటే మరొకరు హింసధ్వని రాగంలో ఆలపిస్తుంటారు. నేనేమో ఏదో తెలియని నా రాగం అందుకొని గోడు వెళ్లగక్కుతాను. అరుపులు కేకలు మధ్యమధ్యలో వాటంతట అవే దూరుతాయి. ఈ గోడు అటుగాపోయే దారినపోయే సాటి గోడయ్యలకు/గోడమ్మలకు నచ్చితే ‘ఓహ్ అలానా సోదరా’ ,‘భేష్ భేష్’,‘నాదీ గోడు  నీదీ గోడు ఒకటే హై’,‘థూ నీ గోడు చెడ’ అని సవాలక్ష (అంత కాకపోవచ్చు ఓ సవావంద  ఉండొచ్చు ) చాక్లెట్లు, వాతలు ఇచ్చేస్తారు. ఈళ్లెవ్వర్రా అని తరచి చూస్తే అబ్బో....ఆనంధభైరవి,శంకరాభరణం ( ఎక్కువడగొద్దు నాకు తెలిసిన రాగాలు ఇవే) కలిపి గుండేలో....తుల్లోంచి మాట్లాడి ఆడిపాడేవారు కొందరు, ఎండలో మాడిపోతున్న జనాలకు గోడు కాకుండా గోళీషోడా ఇచ్చేవారు కొందరు (దండేసి దణ్ణం పెట్టాలీళ్లకు), అయ్యబాబోయ్ అసలీడేందుకు గోడుతన్నాడ్రా సామి అనుకుంనేంతగా తీవ్ర హింసధ్వని ఆలాపించేది ఇంకొందరు....

ఏదో ఒకటి.., షోడా బాబులు (దీనికి సమాంతర ఆడ స్త్రీ లేడి మహిళా పదం ?), రాగ-మేళకర్తలు ఉన్నారుగా అని సంతోషిస్తుంటాను. ఇది ఈళ్లకు నచ్చదేమో, అశ దోశ అప్పడం ఆలు అని జంపు జిలానీలుగా తయారైనారు. పోన్లే ఒకరిద్దరే అని ఊరుకుంటుంటే హమ్మా...రోజురోజుకీ ఈ జాగాలో జంపు జిలానీల బ్యాచ్ ఎక్కువైపోతుంది. చెప్పులు లేవని జంపు, ఇళ్లు మారానని జంపు, మొలకలు వచ్చాయని జంపు, చెట్టు విరిగిందని జంపు....టూ మచ్ టూటూ మచ్. అందుకే అసల అస్సలు నచ్చట్లేదు

అప్పుడేపుడొ ఆ గోళీషోడాలమ్మే ఆయన జంపన్నాడు, కొద్దిరోజులకు ఆయన బెదరు కూడా పత్తాలేకుండా పోయాడు. వేరే షోడా బాబులు (మళ్ళి తెలుస్తలేదు, దీనికి సమాంతర ఆడ స్త్రీ లేడి మహిళా పదం) ఉన్నారు, వస్తున్నారు కాని ఎంతైనా old is gold కదా.... ఈ షోడా సంగతి పక్కన పెడితే మొన్నీమధ్య మంచిగోడులు చెప్పేటాయన ఓసారి నేనూ కూడా జంపోచ్  అని  దాదాపు చాపచుట్టేసేంత పని చేసాడు ఇదేమిటయ్యా మగడా ఏమైనా పద్దతిగా ఉందా నీకు అనేసరికి  కాదు కాదు టెంపరవరీ మౌనవ్రతం అని గమ్మునుండిపోయాడు. కబుర్లు చెప్పే కబుర్లమ్మ చెప్పా పెట్టకండానే వెళ్ళిపోయింది. అపుడు అసలేంత ఫీలయ్యానో వీళ్ళకేం తెలుసు యువరానర్ అధ్యక్ష్యా!!.   ఆ తరువాత లాజిక్కులు, మ్యాజిక్కులు అడిగే ఓ ఆసామి అల్‌విదా అల్‌విదా అని పాట పాడేసి సినిమాలో జ్యొతిలక్ష్మిలా కనిపించి కనపడాకుండా వినిపించి వినపడకుండా తిరుగుతున్నాడు భూతంలాగా(ఈ మాట ఎవరైనా పుసుక్కునెళ్ళి ఆయనకు చెప్పేరు బాబ్బాబు అక్కఅమ్మలు ఆ పని చేయకండి. చెప్పాక గోడడానికి నేను, నేను గోడిన గోడులు రెండు మిగలవు,.ఆయనకో బ్యాచ్ టైపులో జనం ఉన్నారు మరి)...యే డైరెక్టుగానే రావచ్చుగా ఉహూ రారు.... ఊకనే మొండి చేస్తున్నారు నాకు తెలుసు.

ఇపుడు కొత్తగా, జస్ట్ టూ డేస్ బాక్,  బెమ్మాండంగా పాడతారు అని పిలవబడే ఇంకొకరు యెళ్ళిపోయారంటా..నేనైతే ఆ సదరు పాటలు వినలేదు కాని ఎంతైన పాపులర్ పర్సనాలిటీ అంటే పాటలు బానే పాడతారనడంలో నిజం ఉండే ఉంటుంది కాబట్టి జంపు జంపే....చాప చుట్టేస్తానంటే  వాతలు పడతాయనేమో కొత్త పథకం కింద లాంగ్‌లీవులు పెట్టేస్తున్నారు ఉద్యోగులు. అఫ్‌కోర్స్ ఇంకా అమృతధ్వని రాగంలో గోడేవాళ్లున్నారు కాని ఈళ్ళంతా ఇలా వరసపెట్టి జంపేస్తుంటే ఇక్కడ మాగతేంగాను మంచోళ్లందరూ మైనారిటీలో పడిపోతే జోగిజోగి కలిసి బూడిద రాల్చవూఊఊ...దీనికి సమాధానం చెప్పాల్సిందే అని బల్లగుద్ది, అవసరమైతే పక్కవాడి గుండుగిద్ది అడుగుతున్నా ఆనర్ అద్దేచ్చా...

అందుకే ఈ యవ్వారం నాకి హేమి నచ్చట్లేదు హై...మీకీ కూడా నచ్చట్లేదు హై అయితే రండి, ఇక్కడ ఆ గోడు కక్కి, అరుపులు కేకలు పెడదాం

******************************************************************
పోస్ట్‌లో ప్రస్తావించిన బ్లాగరులు, వారి అభిమానులు నేను ఏమైనా దెప్పిపోడిచే విధంగా మాట్లాడాను అని భావిస్తే క్షంతవ్యుడిని. అది నా అభిమతంకాదు. బ్లాగును విరమించడానికి వారి సొంత కారణాలు వారికున్నాయని చెప్పారు. ఎటొచ్చి ఇంతమంది తెలిసిన బ్లాగ్మిత్రులు వారి బ్లాగులు ఇకపై కనపడరు అనే తలపు  పట్టలేక రాసినది, ఇంకెటువంటి భావనా లేదు.    
I wish all of them  good luck in their endeavors and hope they will get back to blogging again soon

చర్మ సౌందర్యం, శరీర సౌష్టవం

పీల్చే గాలి, తినే తిండి,చేసే పనిలో నాణ్యత లోపించి నేటి ఈ ఆధునిక కాలంలొ మనిషికి అందాల్సిన పోషకాలు తగినంత శారీరిక శ్రమ దొరకడం లేదు. ఫలితమే కళా కాంతి లేని చర్మం, మాంసాన్ని ఎక్కడ పడితే అక్కడ ముద్దపోసినట్టో దాన్ని మొత్తం జుఱ్ఱేసినట్టో ఉండే శరీరాకృతులు...

ఈ సమస్య నుండి బయటపడటానికి చాలా పద్దతులు, సాధనాలు, ఉత్పత్తులు వచ్చాయి. ఆశకొద్ది జనం వాటిని ఉపయోగిస్తున్నారు. ఐతే అవి మనకు నప్పడమూ, వాటి సైడ్‌ ఎఫెక్టులు, వ్యాయామాలు గట్రా చేయడానికి బద్దకమూ వగైరా వగైరా కారాణాల నేకం వలన satisfactory results అందటం లేదు. ఐనా మహిళామణులు రోజులు నెలల తరబడి బ్యూటి పార్లర్లు, సౌందర్య వికాస ఉత్పత్తులు వాడటం, మగమహారాజులు జిమ్ముల వెంట తిరగడం చేస్తూనే ఉన్నారు. కంపెనీలు, డాక్టర్లు, ఫిజియోలు, బ్యూటి పార్లర్లు, జిమ్ములు డబ్బు దండుకుంటూనే ఉన్నాయ్. మరి దీనికి పరిష్కారం...?

ప్రపంచం నలుమూలల నుండి వచ్చిన నిపుణుల, ఇంజనీర్ల ఎన్నో యేళ్ళ  ప్రయోగాలు, మార్పులు చేర్పుల ఫలితంగా ఓ అధ్బుతం ముందుకొచ్చింది. సమస్య ఏదైనా సరే రోజులు నెలలు కాకుండా క్షణాల్లో పరిష్కారం!! డబ్బా మొహాల నుండి చంద్రబింబం లాంటి మోము కావాలన్నా, బరువు పెరగాలనుకున్నా, తగ్గాలనుకున్నా అన్నింటికి సర్వరోగ నివారణి.
ప్రవేశ పెడుతున్నాం

మా ఈ ఉత్పత్తిని వాడిన వారికి అందిన ఫలితాలు, అదికుడా క్షణాల్లొ

చూసారుగా......వాడటంలో ఎటువంటి సైడ్‌ ఎఫెక్టులు ఉండవు, అన్ని వయసుల వారు ఉపయోగించవచ్చు, పత్యాలు వగైరాలు అసలే లేవు, పగలు సాయంత్రం మాత్రమే లాంటివి అసలే లేవు. ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు. ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడ మొత్తమ్ మీకు అనుకూలమైనట్టుగా.... కాబట్టి ఆలస్యం చేయకుండా నేడే..., ఇప్పుడే వాడండి. మిమ్మల్ని మీరు స్టార్లుగా మార్చుకోండి.

***********************************************************************
ఓ SMS ఆధారంగా.

పేరులో ’నేముంది’

అసలీ పెపెంచకంలో ఓ మనిషికి చాలా బాగా నచ్చేది ఏంటి? ఎవళ్ల సంగతో ఎందుగ్గాని నామటుకైతే ఎవరికైనా వాళ్ల వాళ్ల పేర్లు నచ్చుతాయి అని అనుకుంటున్నా...అందుకే మరి చిన్నప్పటినుండి వ్యాకరణ భాగాలలో మనకు నచ్చిందేంటయ్యా అంటే నామవాచకం, సర్వనామం ( సర్వనామం అంటే అమృతం సీరియల్లో సర్వర్ సర్వం పేరనుకునేరు...అదికాదు). నా ఈ ఇష్టం ఎంత ముదురంటే పక్కవాడు ఎవరిదన్నా లేక ఏదైన వస్తువు, ప్రదేశం పేరు తప్పుగా పలికితే చాలు నాలో ఠాగూర్ నిద్ర లేస్తాడు. పలికేది నోరు తిరగని అరబ్బు పేరైనా సరే, కరేక్టుగా పలకాల్సిందే. లేకపోతే మెజార్టి జనం పలికినట్టు అనాల్సిందే, అంతవరకు వదిలేవాణ్ణి కాదు. అలాంటిది నాకు, నాతో, నాపట్ల  నా పేరు సరిగా వినడానికి  తిప్పలు పడాల్సివచ్చింది....అదేదో సామెతలొ అందరికి శకునం చెప్పే బల్లి తనే కుడితిలో పడ్డట్టు.

మన పేరు నాగార్జున చారి. స్కూళ్లొ ఉన్నప్పుడు నాగార్జున అనొకడు, చారి అనొకడు ఎవరికి నచ్చిన పార్టు వాడు ఊడగొట్టి పిలిచేవాళ్లు. ఇరగ్గొడితే ఇరగ్గొట్టారు సరిగానే పలుకుతున్నారుకదా అని అనుకున్నా ఇంటర్‌ వచ్చాక తెలిందేంటంటే అది ఇష్టం కాదు convenience అని. ‘నాగార్జున ’ అనే నాలుగు శబ్దాల పదంకన్నా జనాలకు ‘చారి’ అనే రెండ శబ్దాలపేరే  పలకడానికి తేలికనిపించింది. ఇంజనీరింగ్‌లో మా ఇంటర్ ఫ్రెండ్స్ ఉండడంతో పొడుగు పేరు చెప్పించుకుందామనుకున్నా పొట్టి పేరు  పాపులరైపోయింది. ఈ స్టేజిలో వచ్చిన సమస్య స్పెల్లింగుతో....ఇంగ్లీషులొ నా పొట్టి పేరు chary అని ముద్రితమైపోయింది. అలా కాక e-mailsలో, orkut scraps లో, SMS లో char‘i’ అని ఎవరైనా రాస్తే గుండెలు తోడేసినట్టుండేది. ఇదెలాగూ తప్పేట్టు లేదని బ్లాగ్లోకంలో అయినా సరిగా పిలిపించుకుందామని display name ను ‘nagarjuna’ అని ఇంగ్లీషులో ‘చారి’ ని తెలుగులో రాసేసా. అందరు ఇక చచ్చినట్టు సరిగా రాస్తారు, పలుకుతారు అని.  

తరువాత మొదలైంది మొసళ్ల పండగ. నా పోస్టులకు వ్యాఖ్యలు రాసేఫ్ఫుడు, నే రాసిన వ్యాఖ్యలకు జవాబిచ్చేఫ్పుడు, ఇక్కడ కూడా convenience ప్రకారమో ఏమో,  పొట్టి పేరును ఎంచుకున్నారు బ్లాగర్లు. కుంటే కున్నారు మర్యాదకోసమో ఏమో దాని చివర ‘గారు’ అని అలంకారమొకటి నేనేదో పెద్దవాణ్ణైనట్టు!! అదీకాక ‘@ చారి గారు’ అంటుంటే ‘ఢీ’ సినిమాలో బ్రహ్మి గుర్తొచ్చేవాడు. ఇహ ఇలాక్కాదని ఈ రోజే ఆ పొట్టి పేరుని ఏకి పీకి పారేసా.....చూద్దాం ఈ లాజిక్ ఎన్నాళ్లు పని చేస్తుందో..

బెంగాల్‌లో పేరు కష్టాలు ఇంకో ఎత్తు. ఇక్కడ పేరు చివర  చాలామందికి అకారం ధ్వనిస్తుంది ‘బందోపాద్యాయా’, ‘భట్టాచార్యా’,‘ఆచార్యా’ ఇలాగ. కాలేజీలో జాయిన్ అయిన కొత్తలో కంటి చెకప్ చేయించుకోడానికి డాక్టర్‌ను  కలుద్దామనివెళ్లా అక్కడ రిసెప్సెషన్‌ దగ్గర..

రిసె:  నామ్

నేను: నాగార్జున చారి

రిసె: నాగార్జున్‌ ఆచార్యా ?

నేను: నహి, నాగార్జున చారి...

రెసె: ఓహ్.., నాగార్జునాచార్యా..?

నేను: మనసులో " నీ బెంగాల్ బుద్ది తగలెయ్య".. నహీ భయ్ నాగార్జున చారి

రెసె: అచ్చా...ఠీక్ హై.

వీడిని దాటుకొని డాక్టర్ రూంలో వెళ్లాను

డా: హ్మ్...(రెసెప్షెన్లో ఇచ్చిన చీటీ చూస్తూ) నాగార్జునాచార్యా...what do u do?

నేను: మనసులో " నీ బొంద చేస్తుంటాను. నా పేర్రా.."  బయటకు- ఇట్స్ నాగార్జున చారి సర్... అయామ్ స్టడియింగ్ ఇన్ IIT

డా: హా..నాగార్జున..? ఆంధ్ర?..

కష్టాలు ఇక్కడితోనే ముగిసాయని నేననుకుంటే అవి మా క్లాస్‌రూంలో తిష్ట వేసాయి. మాకు GDR అని ఓ చంఢసాసన ప్రొఫెసరున్నాడు ఆయనతో మాట్లాడాలంటే  చాలామందికి కింద పడిపోయేది.  నేను ఈయన కోర్సు  రెండో సెమిస్టరులో తీసుకున్నా... మిగతా ప్రొఫెసర్లెవరు attendance తీసుకునేవారు కాదు ఏదో అమావాస్యకో పున్నమికో తప్పిస్తే..ఈయన మాత్రం నిష్ఠాగరిష్టుడిలా రోజు ఓ నాలుగైదు పేర్లు అడిగేవాడు...ఆ నాలుగైదుగురిలో నేనొకన్ని. నాపేరును రిజిష్టర్‌లో ఎలా రాసుకున్నాడొకని రోజుకో పేరుతో పిలిచేవాడు. పోపులో కరివేపాకును కలిపినట్టు ఎన్ని రకాలుగా వీలైతే అన్ని రకాలుగా అనేవొడు. అందులో కొన్ని ఆణిముత్యాలు

‘నాగార్జు‍న్ ఆచార్యా’- ముందుగానే అలవాటైంది కాబట్టి ఏమనిపించలేదు

‘నాగార్జునాచార్యా’- ఇదికూడా

‘నాగారాజునా’ ఆ.....

‘రాజునా’

‘రాజునా చార్యా’ 

‘నాగారాజునాచార్యా’- వామ్మో....

ప్రొఫెసరిచ్చిన దెబ్బకు క్లాసులో తెలుగు స్నేహితులు తెగ నవ్వుకునేవాళ్లు. ఈయనొక్కడే అనుకుంటే క్లాస్‌లో బెంగాల్ ఫ్రెండొకడు కొంచెం క్రియేటివ్‌గా ఆలోచించాడు. ‘చారి’ ని హిందిలో ‘చార్ ఈ’  = 4E గా మార్చేసాడు. తిక్కరేగి  లెఫ్టు రైటు ఇచ్చేసరికి ఆ పేరు ఎక్కువ రోజులు నిలవలేదు.

ప్రొఫెసరేంట్రా బాబు ఇలా వాయొంచేస్తున్నాడు నేనేం పాపం చేసానుకుంటే ఓ రోజు దగ్గరికొచ్చి రిజిష్టర్‌ చూపించి ‘ఈజ్ యువర్ నేమ్ ఎంటర్డ్ కరెక్ట్లి’ అన్నాడు. అందులో చూస్తే naga rajuna chary అని ఏ పార్టుకాపార్టు విరగ్గొట్టి రాసుకున్నాడు. ఇందుకా మహానుభావా ఇన్ని రోజులు ఆడుకున్నావు నాపేరుతో అనుకొని అదికాదు సార్ మధ్యలో gap లేదు అని సరిచేయించుకొన్నా ఇకనుండి విషాదశ్రవణయోగముండదుకొని ఆనందపడుతూ...

మరుసటి రోజు క్లాసులో ఆయన attendance తీసుకోడానికి బయల్దేరాడు. నా పేరు పిలిచే వంతొచ్చింది.

మా క్లాసువాళ్లు... ఓ సెలిబ్రిటి రాకకోసం ఎదురుచూస్తున్నవాళ్లలా

నేను.... కేసు ముగించి రిపోర్టు సమర్పించే CBI వాళ్లకోసం ఎదుర్చూసే మీడియా వాళ్లలాగా

ప్రొఫెసరు.... పెద్ద భయకరమైన వార్త చేప్పెవాడిలా కాసేపు ఆగి

" ద్రొణాచార్యా..."

అంతే....మిగతావాళ్లు పెదాలు మూసుకొని లొలొపల ప్రొఫెసర్‌కు వినపడకుండా తలలు దించుకొని రెండు సెకన్లకోసారి నన్ను చూసుకుంటూ విపరీతంగా నవ్వుకుంటున్నారు, నేనేమో విగత జీవుడులా అలా చూస్తూ ఉండిపోయా. కనీసం రెండు వారాలు పట్టింది మావాళ్లు దీన్ని మర్చిపోడానికి.

ఆ తరువాత సెమిస్టర్ పరీక్షలోచ్చాయ్....మొదటి సంవత్సరమైపోయింది. ఇకనుండి క్లాసులుండవు, ఆయన చేసే ప్రయోగాలుండవు కాస్తంత relaxation....కాని స్నేహితులకు ఆ పేర్లు ఇంకా గుర్తున్నాయి....వెధవలకి

wordpress బ్లాగులు- నా తిప్పలు

బ్లాగులు రాసుకోడానికి గూగుల్ బ్లాగర్ ఒక్కటే ఉంటే సరిపోయేది నాకు తిప్పలు తప్పేవి.
మంచి పోస్టు ఒకటి చదివాక వ్యాఖ్యానించకుండా వుండలేము, అలా చేద్దామని బయలుదేరే ఇప్పుడు wordpress blogలో వీలుకాక తలపట్టుకుంటున్నా wordpress వాడేమైనా నన్ను కామెంట్లు రాయకుండా బహిష్కరించాడేమోనని!!


నా ఈ తిప్పలకి ఆరంభం అబ్రకదబ్ర గారి బ్లాగ్‌తో పరిచయమయింది. నచ్చిన పోస్టులకి comments వేద్దామని బయల్దేరతాన్నేను wordpressవాడు తాపిగా ‘ పేరు’, ‘ఈ-ఉత్తరం’ బ్రాకెట్లో ‘అవసరం’ అంటాడు. సరే ఆ తంతు ఏదో కానిచ్చి కామెంటు రాసి సమర్పయామి అనేస్తా. అంతే ఆ వ్యాఖ్య ఎటువెళ్లిందో, దాని గతి ఏమయిందో ఏది అంతుపట్టదు.అది అచ్చయిందేమొనని నే ఎదురుచూస్తా, ప్చ్ అవదు. గూగుల్‌ బ్లాగుల్లో అయితే ఎంచక్కా ‘ your comment is pending for approval ’ అనో, ‘ your comment is rejected ’ అనో, ‘ నువ్వు కామెంట్లు రాస్తున్నావేంట్రా వెధవ, రచయిత చెప్పింది ఏదో అర్థమయినట్లు ’ అనో (వాడు అన్కపోయినా లోపలనుండి బ్లాగారాం గాడు అంటాడులెండి అప్పుడప్పుడు) వస్తుంది. ఏది ఆ  wordpressలో ఇట్టాంటిది కనపడి చావదే.  ఆ బ్లాగులో కొన్ని పోస్టులతో   ఇలాంటి అనుభవమయ్యాక అబ్రకదబ్రగారు IP adress discrimination  చేస్తున్నారని అపార్థం చేసుకొని అక్కడ కామెంటడం మానేసా. అప్పటికి నాకు తెలిసిన  wordpress బ్లాగు అదొక్కటే, దాంతో వేరే బ్లాగులని అపార్దం చేసుకోలేకపోయా.

ఈ మద్య రీసెంట్‌గా కట్టావిజయ్ గారి బ్లాగ్‌లో ఇలాంటి అనుభవమే మళ్ళి ఎదురైంది, ఒహో ఈయనగారు కూడా వివక్ష చూపిస్తున్నారా అనుకున్నాను. వేరే wordpress బ్లాగులో నేను చేసిన వ్యాఖ్య అచ్చవడంతో నా అపార్దం binani + nagarjuna (నా కంపెని కాదులెండి) + ultratech+ ACC cements  తో కట్టిన బిల్డింగ్‌ అంత స్ట్రాంగ్‌ అయి కూర్చుంది.

జస్ట్ 2 hrs బ్యాక్, మన పిల్లకాకి  ఉరఫ్ కృష్ణ  బ్లాగులో వచ్చిన పోస్టు తెగ liking  అయ్యి కామెంటుదామని బయల్దేరా... ఉహూ ఎంతకి అయిచావదే!!! గూగుల్ అకౌంటుతో అవకపోవడంతో దాన్ని మార్చి ఈసారి wordpress account ఒకటి క్రియేట్ చేసుకొని దాన్ని ఉపయోగించి చాకిరేవులో ప్రయత్నించా.....damn it అదీ పనిచేయలా. అన్ని అనుభవాలు  ఒక్కొక్కటే  గుర్తుతెచ్చుకొని ఇందులో బ్లాగర్ల తప్పులేదని, "హేవిటి ఇన్ని రోజులు సాటి తెలుగు బ్లాగర్లనా అనుమానించింద"ని NTR స్టయిల్లో వాపోయి దీనంతటికి wordpress వివిక్షపూరిత చర్యలే కారణమని నిర్దారించేసుకున్నా మా హాస్ట్లల్ వెనక ఇప్పుడు ఇంత అర్థరాత్రి ఎవడొ వెధవ నిద్రాభంగం కలిగేంతగా వాయిస్తున్న డప్పుల మోత సాక్షిగా.

కాబట్టి సాటి గూగుల్ బ్లాగర్లకు నా విన్నపం ఏంటంటే మనకు సహకరించని ఈ వర్డ్‌ప్రెస్‌ బ్లాగులకు మనమూ సహకరిమ్చవద్దు.  "షొయాబ్ నాకు మోకాళ్ల పైన నుంచొని సారి" చెప్పాలన్న ఆయేషా అన్నట్టు వర్డ్‌ప్రెస్ యాజమాన్యంకూడా చెప్పెంతవరకు మనం వెనక్కు తగ్గొద్దు, నష్టపరిహారం లాంటిది ఇస్తే మరీ మంచిది...(నాతో సహకరించినందుకు మీక్కూడా కొంత ఇస్తానులెండి నేను మంచివాడిని కదా!!!). దీనికి wordpress బ్లాగర్లు కూడా సహకరించాల్సిందిగా ఈ సందర్బంగా కోరుకుంటున్నా.....వీలుని బట్టి మా గూగుల్ బ్లాగర్లకు పంచినతరువాత మిమ్మల్ని కుడా తగురీతిలో..____ అది.

కాబట్టి మై కామ్రేడ్స్
విప్లవం....  (ఈ silence ఏంటో)
విప్లవం..., జిందాబాద్ అనండయ్యా..
విప్లవం.... ఆ వినపడుతుంది చిన్నగా సన్నగా జిందాబాద్ అని

తేడా thought

అప్పుడప్పుడు  నాకుండే దూలకొద్ది కొన్ని వింత వింత పనులు చేయాలనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు అదే దూల బ్లాగులు చదవడం పైన ప్రయోగించాలనుకుంటున్నా. కూడలి, హారం etcల్లో అయితే సుజన బ్లాగులు, వాదించే బ్లాగులు, కెలుకుడు బ్లాగులు ఉంటాయి. కాని ఇప్పుడు out of the box బ్లాగు చదావాలనుంది- ప్రవీణ్ కథల బ్లాగు, మరీ మఖ్యంగా అతను ఇచ్చిన statement of the millenium (మీకు అర్థమైదనుకుంటా!!, ప్ర.పీ.స.సలో సభ్యులైతే ఈపాటికి అర్థమవ్వాలి) ఉన్న పోస్టు. ఎంత ప్రయత్నించినా దొరకడంలేదు. మీకేమైన తెలిస్తే నాకు తెలియజేయండి
తెలిసీ చెప్పకపోయారో....

పిడకల వేటలో రామాయణం: చాలా రొజులుగా నాకు లక్ష్మిగారి బ్లాగ్ ‘నేను-లక్ష్మి’ ఓపెన్ అవడంలేదు. ఆ బ్లాగ్ అడ్రస్‌లో మార్పు ఏమైనా జరిగిందా?  ఇప్పటి వరకు ‘http://nenu-laxmi.blogspot.com/’ లో వెతుకుతున్నా ఇది కాకుండా వేరే అడ్రస్ అయితే చెప్పగలరు.


ముందస్తు శ్రీరామనవమి శుభాకాక్షలు

మేఘసందేశం

అనగాఅనగా అనే ఒకవూర్లొ ఫలానా అనే రాజు ఉండేవాడు. ఆయనకి మరియు, మొదలగు అనే ఇద్దరు పుత్రరత్నాలు. ఓ రోజు ఫలానా రాజుగారి పుత్రులు దేశాటన ముగించుకొనివస్తూ తమతోపాటూ రెండు కప్పలను తీసుకొచ్చారు. ఇవేమిటని ప్రశ్నించిన రాజుగారితో తమకు ఓ సన్నాసి (తెలుగు సినిమా సన్నాసి కాదులేండి.....) కానుకగా ఇచ్చాడనీ, ఇవి ఎక్కడ ఉంటే అక్కడ సిరిసంపదలు విరజిల్లుతాయనీ చెప్పాడని చెప్పారు. ఇంకా ఇవి దివ్యమండూకములనీ వీటిని మంచినీటి బురదలోనో, కొలనులోనో పెంచవలసిందిగా ఉపదేశించారనిన్ని సెలవిచ్చారు.
దివ్యమండూకాలని, సన్నాసి ప్రసాదమని తెలుసుకున్నరాజుగారు వాటి సంరక్షనా బాధ్యతలను ఓ సేవకుడికి అప్పగించాడు. సేవకుడు వాటిసేవలో తరించిపోతున్నాడు.....

వేరే ఒక రోజు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న రాజుగారు ఏదో శబ్దాలకు నిద్రలేచారు.
బెక......బెక.....బెక.....బెకమని గదిలో అటూ-ఇటూ గెంతూతూ పుత్రరత్నాలు తెచ్చిన కప్పలు కనిపించాయి. కొలనులో ఉండాల్సిన కప్పలు ఇలా గదిలోపలికి ఎందుకువచ్చాయా అనుకుంటూ "కప్పలారా....కప్పలారా ఎందుకు కొలనులోంచి బయటకి వచ్చారు" అని అడిగాడు.
" హే ఫలానా రాజన్‌ ఫలానా రాజన్‌, నీకు తెలుసునుకాదా మేము దివ్యమండూకములని......మేము మంచినీటిలోనే నివసించెందమనీ. కానీ మా సంరక్షకుడు గతకొంతకాలంగా సరిగా చూసుకొనుటలేదు....మంచి నీరు అందించుటలేదు.....బెక.........బెక" అని వాపోయాయి. ఇది విన్న రాజుగారు వేంటనే ఆ సేవకుడిని పిలిపించి
"సేవకా......సెవకా.......నీకు ఈ దివ్యమండూకములను సరిగా చూసుకోవలెనని ఆజ్ఞాపించినాము కదా.....మరి నీవు వీటికి మంచినీరు ఎందుకు అందించుటలేదు" అను అడిగాడు.
"రాజా రాజా.....నా విధినిర్వాహణలో ఎలాంటి దోషమూలేదు. నేను వీటికి మన ఆస్థాన జలగుత్తేదారు సరఫరా చేసేనీటినే వాడుతున్నాను. గతకొంతకాలంగా అతను ఇచ్చేనీటిలో తేడాకనపడుతున్నది. దానివలనే ఈ సమస్యనుకుంటా ప్రభూ"అన్నాడు.
"అయితే వెంటనే ఆతణ్ణి పిలిపించండి".
"చిత్తం ప్రభూ" అని గుత్తేదారుని తీసుకువచ్చాడు.

"గుత్తేదారా గుత్తేదారా.......ఎందుకు నీవు మంచినీరు సరఫరా చేయుటలేదు" అని రాజు నిలదీశాడు.
"రాజా రాజా.....ఇందులో నా దోషము ఇసుమంతైనైనూలేదు. రాజ్యంలో వర్షాలు కురవడంలేదు. అందుకని నేను వేరే రాజ్యంనుండి నీటిని కొని మీకు పంపిస్తున్నాను. కొంతకాలంగా మీకు భోలక్‌పూర్‌ అను రాజ్యం నుండి తెచ్చిన నీటిని సరఫరా చేస్తున్నాను.....అక్కడి ప్రజలు అవే త్రాగుతారట. పైగా ఆ నీరు అక్కడి జలమండలి వారు ఎన్నో వ్యయప్రయాసలోర్చి సరఫరా చేస్తారట. ప్రజలు తాగి జీవించగాలేంది కప్పలు జీవించలేవాని ఆ నీటినే ఇచ్చాను ప్రభూ" సెలవిచ్చాడు గుత్తేదారు.
" ఊమ్... అనవసర విషయాల ప్రస్తావన ఏల. రాజ్యంలో వర్షాలు కురవడంలేదా....ఈ సంగతి మాకుతెలియనేలేదే. ఏమీవిపత్కర పరిస్థితి. ఏమి దీనికి పరిష్కారము.."మధనపడిపోతూ మంత్రిగారిని పిలిపించాడు.

"మంత్రీ మంత్రీ.....మన రాజ్యంలో సకాలంలో వర్షాలు కురవడంలేదట. ఈ విషయం ప్రజలు చెబితే తెలిసినది. ఎందుకు నాకు తెలియపరచలేదు" అన్నాడు మంత్రితో.
"రాజా రాజా......నాకునూ ఇప్పుడె తెలిసినది ఆ సంగతి. వేరే వ్యాపకాలలో ఉన్నందున సరైన సమాచారం అందలేదు. ఏమైననూ ఇప్పుడున్న సమస్య ఝటిలమైనది. దీనికి ఒకే ఉపాయమున్నది"
"ఏమది..."
"పొరుగు రాజ్యాలలో మేఘమధనమని ఓ ప్రక్రియను అవలంభిస్తున్నారు. వాటివల్ల ప్రయోజనమొనగూరవచ్చు" తరుణోపాయం వివరించాడు మంత్రి.
అట్లయినచో, వెంటనే మేఘమధనం జరిపించండనీ రాజుగారు ఆజ్ఞాపించి తన విశ్రాంతి మందిరానికి వెళ్ళిపోయాడు.
కప్పలు వాటికి వచ్చిన లాంగ్‌జంప్‌ ఆటలో ఆరితేరి వాటి దారిలో వచ్చినవాటిని బెక......బెక....బెకమనిపిస్తున్నాయి

రాజాజ్ఞ ప్రకారం మంత్రి మేఘమధనం జరిపించాడు. ఎంత మధించినా ఫలితం శూన్యం. వానలు ఇల్లె. రాజుగారు విషయం తెలుసుకొని విచారపడ్డాడు. గమనించిన మంత్రి రాజుతో ఇది దైవసంబంధ విషమైవుండవచ్చుననీ ఆస్థాన పురోహితుడిని పిలిపించమని నివేదించాడు. అలాగే కానిమ్మన్నాడు రాజు. మరుసటిరోజు సభకి రాజపురోహితుడు వచ్చాడు.
"పురోహిత పురోహిత.......వర్షాలు ఎందుకు పడటంలేదు. నీకేమైన ఎరుకనా. పరిష్కారమేమైనా ఉన్నాదా..." అని పురోహితుడిని అడిగాడు.
"రాజా రాజా......."పురోహితుడు ఏదో చెప్పబోతూ కప్పల శబ్దం విని ఆగాడు.
బెక......బెక.....బెక.....బెక....
"రాజా...రాజా..."
బెక....బెక.....బెక...బెక.....
పురోహితుడికి విసుగొచ్చింది. అది గ్రహించిన రాజు వాటిని పట్టించుకోకుండా కానిమ్మన్నాడు.
"రాజా....రాజా..... మీరు కొన్ని సంవత్సరాలుగా యజ్ఞ-యాగాదులేవియూ జరిపించలేదు. అందువలనే ఈ వైపరిత్యము సంభవించినదని నా అభిప్రాయము. ఈ సమస్య తీరవలెనన్న వేయిమంది విప్రోత్తములచే వరుణయాగం జరిపించవలె"నని రాజుగారికి విన్నవించాడు పురోహితుడు.
బెక....బెక....బెక....బెక......
"యజ్ఞము చేసిన వర్షము వచ్చునా....."రాజుగారు సందేహం వెలిబుచ్చాడు.
"ముందు పొగొత్తది......"వెనకనుండి పురోహితులవారి శిష్యగణం నుండి వినిపించింది.
రాజుకి ఒళ్ళుమండి " అసంధర్బ ప్రేలాపనలు కట్టిపేట్టి ముందు ఆ యాగం సంగతి చూడండి. ఈ కప్పల గోల భరింపనలవిగాకున్నది. పైగా ఇవి అన్ని కప్పలవలే 'బెక బెక' మనక 'బెక' అనిమాత్రమే అరుస్తున్నవి....కటకటా..."

పురోహితుడు చెప్పిన ప్రకారం యాగం చేయించాడు రాజు........ఇప్పుడు కూడా ఫలితం సున్నా. కప్పలు మాత్రం ఆ పొగకి రెచ్చిపోయి మరింత బెక....బెక పెడుతున్నాయి.
సిరిసంపదల సంగతి దేవుడెరుగు ముందు వర్షాలు పడి ఈ కప్పగెంతులు ఆగితే బావుణ్ణు అనుకొని వర్షం కురిసేలా చేసిన వారికి పాతిక అగ్రహారాలు బహుమతిగా ప్రకటించాడు.

(ఇంకా బెక....బెక ఉంది)

బ్లాగారిష్టమ్స్...ఓ బ్లాగరి బాధల కథ

ఇల్లు అలగ్గానే పండగ కాదు, house decoration no festival-అన్నాట్ట ఎవరో పెద్దాయన
ఇల్లు కట్టిచూడు, పెళ్ళిచేసి చూడు- అని ఇంకో ఎవరో పెద్దాయన అన్నాట్ట
నా అనుభవాల మూలంగా ఈ సామెతల పరంపరలో నేను కొత్తగా కనిపెట్టిన సామెతలనుకూడా చేర్పించాలనుకుంటున్నాను అవి " బ్లాగు పెట్టిచూడు, పోస్టు రాసిచూడు", "బ్లాగు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేయగానే పనైపోలేదు, blog register work not over".

ఏంటి...."వీడికి మతిపొయింది","ఈ చెత్తని కూడా సామెతలనాలా బాబు..." అని అనుకుంటున్నారా....ఐతే కూసింత ఆగి నా కష్టాలు ఓసారి వినండి...సారి.. చదవండి....తరువాత మీరె ఒప్పుకుంటారు నేను కనిపెట్టిన సామెతళు ఉత్కృష్టమైనవని.
అంతా సిద్దమేనా........ఐతే ఆలకించండి

మొట్టమొదటగా అంటే ఫస్ట్ ఫస్ట్‌......కొంతకాలంగా పనిపాటా లేని కారణంగా కంప్యూట‌ర్‌తో కాపురం మొదలుపెట్టాను. ఆ క్రమంలో నెట్‌లో ఉన్న బ్లాగులపైన కన్నుపడటం అందునా తెలుగు బ్లాగులపైన పడటం జరిగి లోకకళ్యాణార్థం నేనుకూడా ఓ బ్లాగు తెరవాలనిపించింది. రాజు తలచుకుంటే దెబ్బలకు కొదవేంటని అనుకున్నదే తడవుగా గూగుల్‌ వారి సౌజన్యంతో, సహాయ సహకారాలతో, ప్రెమాభిమానాలతో, వంకాయ బీరకాయలతో.....వగైర వగైరలతో మార్గదర్శిలో చెరకుండానే ఓ బ్లాగు అడ్రసు సంపాదించుకున్నాను. ఇక్కడనుండి మొదలైంది crocodile festival.....జజ్జనక జనారే.

అడ్రసు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేసుకోగానే దాన్ని ఓ మూలపడేసాను...తరువాత కొన్నాళ్ళకు జ్ఞానోదయం అవడం చేత పునరుద్దరణ కార్యక్రమం మొదలుపేట్టాను. సో... దానికోసం బ్లాగు template ఒకటి సెట్‌ చేయాలి. పాపం గూగుల్‌ గారు మ'ల్లి' వాత్సల్యాభిమానంతో కొన్ని templates కానుకగా ఇచ్చారు. అంత వీజిగా దొరికితే మనమెందుకు తీసుకోవాలనుకొని గో..........ప్ప...గా శోధించి శోధించి ఓ టెంప్లెట్‌ వెతికి పట్టుకొని దాన్ని నానా విధాలుగా దిగ్గొట్టి-ఎగ్గొట్టి, మడతలు పెట్టి-ముడతలు విప్పి బ్లాగుకి అంటించుకున్నా. ఈ తతంగం పూర్తి అయ్యెసరికి నేను తారె జమీన్‌ పర్‌ ఫ్రీగా చూసాను. ఫ్రీగా చూసాను అంటే పైరేటేడ్‌ CD తెప్పించుకొని చూసాననుకొనేరు.....చుక్కలు కనపడ్డాయి అని కాస్త సింబాలిక్‌గా చెప్పాను.

తరువాతి కార్యక్రమం బ్లాగుకి ఓ పేరు పెట్టడం.నామకరణం. దీనిక్కూడా ఓ మోస్తారు శోధనచేసి, మేథోమధనంగావించి "హరివిల్లు" అనే పేరు పెట్టాను(wat a lovely name....). ఓ పోస్టు కాడా రాసేసిన కొన్నిరోజులకు కూడలిలో జాయిన్‌ చేసా.ఎన్ని హిట్లు వస్తున్నాయో తెలుకునేందుకు code కూడా తగిలించుకున్నా. so far well and good. మొదటి పోస్టుకి ఆశించినన్ని హిట్లు లేవు. not bad, i'm not a popular blogger afterall అనుకొని అడ్జ్‌స్ట్‌ అయ్యా. రెండో టాపా పోస్టు చెసిన తరువాతరోజు ఒక్కసారిగా హిట్లు పెరిగిపోయినాయి.....పట్టలేని ఆనందం.....Eureka sakamIkA అని పాడెసుకున్నా.....తరువాత తెలిసింది నా లాంటి హరివిల్లులు (హరివిల్లు, హరివిల్లు) ఇంకో రెండు ఉన్నాయని......
బహుశా వాళ్ళ బ్లాగు అనుకొని నా బ్లాగుని చూసినట్టున్నారు (దీనికి గాను జయచంద్ర గారికి, శ్రీనివాస గారికి క్షమాపణలు-వారి హిట్లు తగ్గించినందుకు) .
నేను వాటిని పరికించాను, రాశిలోనూ వాసిలోనూ పెద్దవే. అదే పేరు తగిలించుకుంటే identity crisisతొ బాధపడాల్సి వస్తుంది.....so, పేరు మార్చాలి లేకపోతే ఆ ఇద్దరినీ నయానో భయానో ఒప్పించి వాళ్ల బ్లాగు పేర్లు మార్పించాలి. రెండొది కాస్త కష్టం అనిపించి (అంటే ఈమధ్యన ఎక్సర్‌సైజ్‌ చేయడం మానేసాను బాడి కొంచెం వీకైంది...) నాదాన్నే కర్రవిరక్కుండా పాము చచ్చేలా మార్చవలసివచ్చింది. "ఇంద్రధనస్సు" అని
హతోస్మి.
బ్లాగు జీవితంలో ఫస్ట్‌ psychic shock.


ఇహ ముఖ్యమైనది, తేల్చుకోవలసినదీ టాపాలు రాయడం. టాపాలు రాయడంతో సమస్య అన్నాను అంటే విషయాలు దొరక్కకాదు, తెలుగులో రాయడం అని. తెలుగు తెలీదనికాదుగాని 'ల'కారానికి ,'ళ'కారానికి ళంకె కుదరటంలేదు. మామూలు పదాలు ఓకేగాని,
'పళ్లెం' అనాలా 'పళ్ళెం' అనాలా
'గొళ్లెం' అనాలా 'గొళ్ళేం' అనాలా
'కళ్లు' అనాలా 'కళ్ళు' అనాలా
'పెళ్లి' అనాలా ' పెళ్ళి' అనాలా ఇలాంటివి అన్నమాట-సెకండ్‌ progressing psychic shock.
రాస్తూపోతూఉంటె అవేతెలుస్తాయిలె but తెలుసుకొనేతలోపు ఎవరైనా పోస్టులు చూసి ల-ళ చూసి జుట్టుపీక్కుంటే.....అదో తళనొప్పి.

అందుకే అనుకున్నాను " బ్లాగు పెట్టిచూడు, పోస్టు రాసిచూడు", "బ్లాగు రిజిస్ట్‌ర్‌ చేయగానే పనైపోలేదు, blog register work not over".

చూసారా నా కష్టాలు చదవంగానే మీకు బకేట్లకొద్దీ కన్నీరు కారుతుంది. ఏడవకండి, మీరు నాలాగే గుండె రాయి చేసుకోండి.మనుసున్న మనిషికే కష్టాలు....తప్పదు, అదే జీవితం.

త్వరళోనే ఇంకో టాపాతో మల్లి కళుసుకుందాం.

కధ మొదలు

సమయం: నేను నిద్రిస్తున్నప్పుడు.......
ఏదొ వాణి:"రేయ్ యెదవ...,నాకు ఇక్కడ మండిపోతుంటె నువ్వు సుఖంగ పడుకుంటున్నావ్ ర.....లె ర....లే ర నీ ఎంకమ్మ"

నేను (నిద్రలొ జోగుతూ):"రెయ్....కాసెపు నిద్రపోనీండ్రా....ఏమైనా ఉంటే తర్వాత చూద్దాం......"

"ఛా.......నేను ఇంతవరకు అదే చేస్తుండే........నాకు నిద్ర లేకుండా చేసి నువ్వు పండుతున్నావ్ ర.......లే బె..,లే....."

"నీ......ఎవడ్రా నువ్వు....., సుఖంగా నిద్రపోతుంటే కేలుకుతున్నావ్...."అంటు కళ్ళు తెరిచాను....నా ఎదురుగా ఓ సాల్తి నిలబడి ఉంది.అప్పుడె లేచినందువల్ల మొహం సరిగా కనపడలెదు. ఆ నిద్రలేపిన సన్నాసి యెవడొ చూసి వాణ్ణి కుమ్మెద్దాం అనుకుంటు కళ్ళు రుద్దుకొని చూశా,వాణ్ణి చూసాక నా మతి పొయినంత పని ఐంది.అలా రాయి లాగా ఊండిపోయ,వాడు మాత్రం రిలాక్స్‌డ్‌గా నువ్వుతున్నాడు అసెంబ్లిలొ ప్రతిపక్షం దుమ్మెత్తిపోస్తుంటే ఏమి పట్టనట్టు అన్నింటికి ఓకె జవాబు ఇచ్చె SYR లాగా.

"నువ్వు........నువ్వు......ఎవరు నువ్వు.......అచ్చు నాలాగె ఉన్నావ్" ఆ మతి పొయినంత సంఘటన నుండి తేరుకొని ఎదురుగా ఉన్న సాల్తిని అడిగా. దానికి వాడు వెటకారంగా ఇంకో నవ్వు సమర్పించుకొని "ఏరా, రొజు అద్దం చూట్లెదెంది నీ ఫేసు కూడా నీకు గుర్తులేదా?" అని జాలిగా నా వైపు చూసాడు. "అందుకే అడుగుతున్నా నేను నాలోనె ఉంటె నాలా ఉన్న నువ్వు ఎవరు అని" అని నన్ను నేను గిల్లుకొంటు కొంచెం భయంగా,మెల్లగా అడిగా.

"నువ్వెమి కల కనడం లేదు నైనా......నువ్వు చూస్తుంది నిజమే.....నేను నేనె, నేను నువ్వె.....నేను నీ అంతరాత్మని" అని మళ్ళి ఓ నవ్వు విసిరాడు. "ఏంటి బాబు.... నా చెవిలొ పూలెమైన కనపడుతున్నాయా నీకు లేక ఏ మెంటల్‌ హాస్పిటల్‌ నుంచో పారిపొయి వచ్చావా" అని వాడివైపు ఓ మాదిరిగా చూస్తు అన్నాను.ఏక్కడ కాలిందొ ఏమొ ఒక్కసారిగా వాడి మొహంలొ తేడ వచ్చింది....."నీ ఎంకమ్మ, ఒకసారి జెప్తె అర్థం కాదు బె నీకు.....పిచ్చొంలాగ కనపడ్‌తున్నాన్‌ రా...చెప్పింది యిను....నేను నీ అంతరాత్మనే....పిచ్చి గిచ్చి అని యింకొసారి అన్నవొ నేను వచ్చిన సంగతి పక్కనబెట్టి నీ సంగతి చూస్త బిడ్డా..." అని అరిచాడు.

"అంటె.., నేను ఆత్మలు, దయ్యాలు లాంటివి నమ్మను.....నేను నాస్తికుడిని" కొంచెం వెనక్కు జరిగి అన్నాను.....వాడు కోపంలొ నన్ను ఎమైన చెస్తాడేమొనని...

"నీ నమ్మకాలు ఎవడిగ్గావలె.....కొన్నింటికి నమ్మకాలతొ సంబంధం ఉండదు నైనా.....నమ్మి తీరాల్సిందే....ఐనా ఇప్పుడు నా పని నీతోనే కాబట్టి....నువ్వు నేను ఒకటే కాబట్టి నీ డౌటు క్లియర్ జేస్త.......అంతరాత్మలకి రూపం దప్ప శరీరం ఉండదు...కావల్నంటె నన్ను తాకి చూడు..." అని నిల్చున్నాడు.వాడి కోపం తగ్గినట్టు నాకు అనిపించి ఒక్కొ అడుగు ముందుకు వేస్తు వాడి దగ్గరికి వేళ్ళాను....ఆ సాల్తి మాత్రం అలానె నిల్చొని ఉంది...నేను వాణ్ణి ఓ సారి తడిమి చూశాను, నా చెయ్యి అలా వాడిలోంచి వెళ్ళిపొయింది, నమ్మబుద్ది కాక కన్‌ఫ్‌ర్మ్‌ చేసుకుందాం అని ఇంకొసారి చెయ్యిపెట్టాను....మళ్ళి వాడిలోంచి వెళ్ళిపొయింది.......ముచ్చటగా మూడొసారి కన్‌ఫ్‌ర్మ్‌ చేసుకుందాం అనుకొని చెయ్యి తీసెసరికి "ఏ రా, ఇదెమైన గేమ్‌ అనుకుంటున్నవ్ ర.....పొనిలె అని ఊకుంటె రెచ్చిపొతున్నవ్...." అని గుర్రుమన్నాడు.

"సారి...., ఆత్మలను చూడటం మొదటిసారి కదా కొంచెం excite అయ్యాను" అని చెప్పి ఊరుకున్నాను. నేను మాట్లాడుతుంది నాతొనే అని తెలిసాక అప్పటిదాకా ఉన్న భయం పొయింది....ఆ రూపాన్ని తిరిగ్గా చూశాను...నిజంగానె డిట్టొ నాలాగె ఉన్నాడు. "సరె....నువ్వు నేనె అని ఒప్పుకుంటున్నా.....కాని ఏప్పుడు లేనిది ఇప్పుడు వచ్చావ్ ఎందుకు" అని అడిగాను....

"ఆ....నిన్ను ఓ నాలుగు తన్ని ట్రాక్‌లొ పెడ్‌దామని వచ్చిన." అని విసురుకుంటు చెప్పింది. "నాకెమైందని ఇప్పుడు....బాగానె ఉన్నాగా" అనేసరికి నా అంతరాత్మ కనుబొమ్మలు పైకి లేపి, "నువ్వు బాగుంటే సరిపొద్ది ర...నేను బాగుండాల్నా లేదా......నువ్వు జేసిన చెత్త పనికి నిద్రపట్టక,తలెత్తుకోలెక పరెషాన్‌ ఐతున్న" అని దిగాలుగా చెప్పింది. "నేనెం చెసాను నువ్వు అంతలా బాధ పడటానికి.....మర్డ్‌లా...?,మానభంగాలా...?, మోసాలా....?ఇవేమి చేయలేదే. కనీసం దూలయ్య, కోఫ్తా కపూర్‌ లాగా జనాలనూ హింసించలేదే.....ఏం చేసాను అని నువ్వు నా మీద అంత నింద వేస్తున్నవు" అని కాస్త సినిమా టైపు కటింగు ఇచ్చా....

"దూలయ్య, కోఫ్తా కపూర్‌ల రేంజ్‌ నీకు లేదు తమ్మి.....వాళ్ళు ఓ మనిషిని బతికుండంగనె పరలోకం పంపించె టాలేంట్‌ ఉన్నొళ్ళు.......మర్డ్‌లు etc లు చేయనీకె ఖలేజ కావాలె...నీకు.....అంత సిన్‌లెదు" అని నన్ను పైకి కిందకి చూస్తు చెప్పింది. "నువ్వు చేసింది మోసం తమ్మి...." అని అంది. "మోసమా....! నేనా......ఎప్పుడు, ఎవరిని, ఎక్కడ చెసాను...?" అయోమయంగా ప్రశ్నించా.... "ఏవరినో మోసం జేస్తె నేను ఎందుకు పరేషాన్‌ ఐత.....నన్ను మోసం జేసి నా ఇజ్జత్‌ తీశినవ్‌.....గదె నా బాధ." "నేను నిన్ను మోసం చేశానా.....నాకేం అర్థం కాలెదు....కొంచెం విడమర్చి చెప్తవా..." అంటూ సమాధానం కోసం ఆగాను. "గప్పుడె మర్చినవ బెదరు...సరె చెప్త యినుకో......మూణ్ణెల్ల కింద బ్లాగుతాను అని జెప్పి ఓ తెలుగు బ్లాగు తయార్‌ జెసినవ్.....గుర్తుందా....నువ్వు దాన్ని....షురు జేస్తివొ లెదో, అప్పటి దాంక చానా మంది అంతరాత్మల్లాగ గమ్మునుండెటొన్ని మైకు పెట్టుకొని మావోళ్ళ దగ్గర లొల్లి పెట్టిన మావోడు అందర్లాంటొడు కాదు అని....మరి నువ్వు ఏమ్‌ జేశినవ్‌ రిబ్బన్‌ కటింగ్‌ ఐతె చెశ్న్‌వ్‌ గాని ఓక్క ముక్కైన బ్లాగినవా......లె....మరి నా పరువు ఏం గావలె......అందుకే ఆ సంగతి ఏందొ చూద్దాం అని వచ్చిన...."అసలు విషయం చెప్పెసింది ఆత్మ.

బ్లాగు అనగానె ఆ విషయం లీలగా గుర్తొచ్చింది....అపుడు ఖాళిగా ఉన్నప్పుడు దొరికిన తెలుగు బ్లాగల్లా చదివి ఆ ఆవేశం లొ ఓ తెలుగు బ్లాగు సిద్దం చేసాను ఏదొ బ్లాగెద్దామని......కాని చేయలేదు. మనల్ని ఎవడు అడుగుతాడులె అనుకొని అల వదిలేసాను......నాకేం తెలుసు, ఇపుడు నా అంతరాత్మె నన్ను అడుగుతుంది అని.వీడ్ని చూస్తె ఈ విషయం వదిలెలా లేడు....ఏదోల divert చెయాలి అనుకుంటు.." అవును అంతరాత్మ...." అని దాన్ని ఆడగబోతుండగా "ఊకె ‘అంతరాత్మా’ అని ఏదో వస్తువును పిల్చినట్టు పిలవకు బై.....నాకు గిట్ల ఒక పేరు ఉంది ‘బ్లాగారాం’....ఆ పేరు బెట్టి పిలువు" అని అంది. " ‘బ్లాగారాం’మా అదెం పేరు బాబు వేరే ఏ పేరు దొరకలేదా.....‘ఆకాశరామన్న’,‘గాలి గన్నారావ్‌’,‘బ్లాగారాం’ ఏం పేర్లు ఇవి......ఛా ఛ ఛ ఛ ఛ....."సైడ్‌ట్రాక్‌ చేయడానికి మాంచి టాపిక్కే దొరికింది అనుకుంటు అన్నాను.

"పేరు ఏదైతె నీకేందుకు.......నీకులాగ పేరుపెట్టనికి మాకు ఎవరు ఉన్నారు.....నువ్వు భ్లాగు షురు చేశినంక నేను నిద్రలేశిన కాబట్టి ‘బ్లాగారాం’ అని పేరు పెట్టుకున్న........నచ్చినా నచ్చకపోయినా ఆ పేరుతోనె పిలువు....గా పేరంటె నాకు మస్తు liking అయిపొయింది" అష్ట-చెమ్మ సినిమాలొ హీరొయిన్‌లా మెలికలు తిరిగిపోతు చెప్పాడు. "సరె బ్లాగారాం.....నువ్వు నేను ఒకటే కదా...మరి నువ్వు మాట్లాడె భాషకి, నేను మాట్లాడె భాషకి తేడా ఏందుకు ఉంది" గురుడు బాగానె దారి మళ్ళాడు అనుకుంటు అడిగా.

"సినిమాలు చూసే అలవాటు లేదా నైనా నీకు.......ఆత్మలకి భాషా పరిధులు, ట్రావెలింగ్‌ లిమిట్లు ఉండవు....they can speak any language....మేము ఏ భాషలోనైనా, ఏ మాండలికంలో అయినా మాట్లాడగలం,ఎక్కడికైనా ఎప్పుడైనా వెళ్ళగలం" కాలర్‌ ఎగరేసుకుంటూ చెప్పాడు బ్లాగారాం. "‘మాం..డలి...కం’మా అదేంటి.....మేండలీవ్‌ (Mendeleev) టేబుల్‌లో కొత్త ఏంట్రినా" అని తెలీనట్టు మొహం పెట్టి వాడివేపు చూసా. "ఛీ......సన్నాసి యెదవా.......పాత బుద్ది పోనిచ్చుకోలేదింకా నువ్వు.......అంతేలే...బయట తిరిగి ఏడిస్తే ఎదైనా తెలిసేది......అందుకే ఓ పెద్దాయన అన్నాడు.....మనిషన్నాక కూసింత భాషా జ్ఞానం ఉండలా....ఉత్తినే తిని కూసుంటే మనిషికి మేషినుకి తేడా ఏటుంటాది" అని సూక్తిముక్తావలి భోదిస్తున్న స్వామిలా చెప్పాడు. నేనేదో మాట్లాడబోతుంటే మధ్యలో ఆపి "అవునోరెయ్.....నేను ఏదో పని మీద వస్తే నన్ను సైడ్‌ట్రాక్‌ చేసి తప్పించుకుందాం అని ఆలోచిస్తున్నావా.....నాతొ గేమ్స్‌ ఆడావంటే బాడి burst అయిపోద్దిరోయ్.....బ్లాగు......బ్లాగు సంగతి ఏంటొ తేల్చు ముందు" అనుకుంటూ నామీదకి వచ్చాడు.

ఇహ తప్పెట్టు లేదు అనుకొని "మొదలైతే చేసాను కాని ఇప్పుడు టాపాలు రాసె మూడ్‌ లేదు రా.......ఓ నెల రోజుల నుండి నా టైమ్‌ ఏం బాగోలేదు.....అనుకున్నది ఒక్కటి కూడా జరగటం లేదు.....అన్ని ఆశలు చెదిరిపోతున్నాయి చాలా disappointingగా , విసుగ్గా, చిరాగ్గా, బాధగా......రకరకాలుగా ఉంది.....అందుకె దాన్ని లైట్‌ తీసుకున్నా.....బ్లాగుని మూసేద్దాం అని కూడా అనుకుంటున్నా..."తల పట్టుకుంటూ కుర్చీలో వాలిపోయాను.

"ఎదురుదెబ్బలు,ఆశాభంగాలు, టైమ్‌బాడ్‌లు లేనిది ఎవరికి......ఆ మాత్రం దానికే అంతా నాశనం అయినంత ఫీలవ్వాలా.....బాధలు బ్లాగితే సగమౌతాయ్ సంతోషాలు బ్లాగితే రెట్టింపు అవుతాయి.....ఈ మాత్రం జనరల్‌ నాలెడ్జ్ లేదుగాని ఇంజనీర్లు, డాక్టర్లు అయిపోతున్నారు....ప్చ్.......అయన్ని పట్టించుకోకు.......నీకు అందాల్సినవి అందకుండా పోవు......ఇవాళ కాకపోతే రేపు వస్తాయి.....వాటి కోసం మిగతా వాటిని వదిలేస్తే చివరికి నిజంగానే ఏడుస్తూ కూచుంటావ్...." దగ్గరికి వచ్చి హితబోధ ఇచ్చాడు బ్లాగారాం.

"నీ గోల నీదె కాని నా సంగతి పట్టాదా......నాకిప్పుడు రాసె మూడ్‌ లేదు.....ఉన్నా ఏం రాయాలి....బుర్రంతా బ్లాంక్‌గా ఉంది....రాసినాకాని ఎవడు చూసాడు, ఎంతమంది చూసారు...వీటికితోడు కామెంట్ల గోల.....ఎవడు మెచ్చుకుంటాడొ ఎవడు తిట్టిపోస్తాడో అన్న టెన్షన్‌.......ఎహె...ఇది అంతా అవసరమా నాకు.......లైట్‌ తీసుకోని ఈ విషయం వదిలెయ్" అని అన్నాను. వాడు కూడా నా మూడ్‌లోకె వచ్చెసి "ఇంకా మొదలేపెట్టలేదుగాని అప్పుడె కామెంట్ల దాకా పోయావా.......అడ్డెడ్డెడ్డె...ఏం....త ముందుచూపు రా నీది......నీ ఎంకమ్మ.......రాయడానికి నీ బుర్ర ఉపయోగించమని ఎవడు అన్నాడు....పేపర్లు, టీవి వాళ్ళు చెప్పెదాంట్లొనే ఏ అర్థం ఉండిచావట్ల ఈమధ్యన.......ఏది తోస్తె అది రాసిపారై.....తలుపు గొళ్లెం, హారతి పళ్లెం, గుర్రపు కళ్లెం కాదెది కవితకనర్హం అన్నాడు ఓ పెద్దాయన....అట్లాగే.....ఇనప ముక్క, వలపు చెక్క, మనిషి తిక్క కాదేది బ్లాగుకనర్హం...........కావాలోయ్ బ్లాగావేశం......కాబట్టి నే చెప్పొచెదేటంటే.....నువ్వు ఇది అది అని లేకుండా నీకు తోచింది బ్లాగిపారెయి.....తరువాత ఎవడైనా ఎమ్మనా అంటే నే చూసుకుంటా" భరోసా ఇచ్చడు బ్లాగారాం.

లోపలి నుండి అంత దన్ను తన్నుకువస్తుంటే ఆపే శక్తి ఎవరికి ఉంటుంది.....వాణ్ణి నా ట్రాక్‌లో తెచ్చుకుందాం అనుకుంటే నేనె వాడి దారిలో వచ్చెసాను...."సరె నువ్వు అంతగా రెచ్చిపొమ్మంటే ఇక ఆగడం దేనికి.....ఇవాళే బ్లాగు పునురుద్దరణ చేసి బ్లాగడం మొదలు పెడతా" అని అనంగానే బ్లాగారాం గాడు ఆర్కెమెడిస్ టైపులో ‘యురేకా’ అని చిందేసాడు.వాడిని శాంతింపచేయటానికి నా తలప్రాణం అరికాళ్ళలోకి వచ్చింది. నేను ఇక బ్లాగు సంగతి చూసుకుంటా నువ్వు వెళ్ళు అన్నా,"ఇంతసేపు లెక్చర్‌ ఇచ్చింది నీకు చెప్పేసి వేళ్ళిపోతందుకారా.....ఆ షురు చెశెడ్‌ది ఏందో నా ముంగల్నె చెయ్యి...చూసెల్త" చాక్లెట్‌ కొనివ్వమని భిష్మించుకునే పిల్లాడిలా చేతులు ముడుచుకొని నిలబడ్డాడు బ్లాగారాం.

"నీ ఇష్టం..." అని చెప్పి రాయడం మొదలుపెట్టా "సోదర సోదరిమణుళ్ళారా..."అని ఫ్లొలొ వెళ్తుంటే వెనకనుండి అప్పుడె కామెంట్లు ఎక్కుపెట్టాడు. "ఏరా.... నువ్వేమైనా ఆల్ ఇండియా మహిళా మండలికి లీడరువా......‘సోదరిమణళ్ళారా’ అంటున్నవ్......కలరింగ్‌ అవసరం లేదు మాములుగా ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పు" ఓ మొట్టికాయ వేసి అన్నాడు. "హి హి హి సారి....ఆవేశంలో స్పెల్లింగ్‌ తప్పు చేసాను" ఓ వెధవ నవ్వు నవ్వుతూ చెప్పాను.

"మై బ్రదర్స్......అండ్‌ మై డియర్ లేడిస్‌.....నా అంతరాత్మ చేసిన జ్ఞానోదయం వల్ల ఓ మూల పడెసిన ఈ బ్లాగుని పునురుద్దరిస్తున్నాను. ఇకపై ఇందులో సప్తవర్ణ సహిత, నవరసభరిత, షడ్రసోపేత టాపాలు అందిస్తానని...."రాస్తుండాగానె మళ్లా తలమీద ఓ దెబ్బేసి "ఇంత కిచిడి చేస్తే జనాలు వాంతులు చేసుకొని నిన్నూ నీ బ్లాగుని పాడెక్కించెస్తారు....అప్పుడు నేను స్పెసల్‌గా రానాక్కర్ల.....నువ్వు నేను డై...రెక్టుగా కలుసుకోచ్చు"అని అచ్చే అవని నా టాపా ఫ్రీగా ఇంకొ కామెంట్ ఇచ్చాడు.

"రెయ్ నువ్వు ఇలాగే కెలుకుతూ ఉంటే బ్లాగడం నా వల్లకాదు" అనేసి ఒక్కటంటే ఒకె ముక్క బ్లాగాను

"కద మొదలెట్టాను.......కనిపెట్టుకునుండండే...."